Κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο της γνωστής και βραβευμένης συγγραφέα Λείας Βιτάλη με τίτλο "Η οργή των μικρών ανθρώπων" από τις εκδόσεις Πατάκη. Με αφορμή την ύπουλη δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη, γιου του Θοδωράκη Κολοκοτρώνη, η συγγραφέας μας αφηγείται την ιστορία της ελληνικής επανάστασης από μία διαφορετική και εντελώς πρωτότυπη οπτική.
Η Λεία Βιτάλη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη. Ως πεζογράφος, θεατρική συγγραφέας, σεναριογράφος αλλά και ως κειμενογράφος, έχει βραβευτεί με ελληνικά και διεθνή βραβεία. Σπούδασε νομικά, δημοσιογραφία και ψυχολογία. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός και κειμενογράφος στη διαφήμιση, ενώ τα τελευταία χρόνια διδάσκει Δημιουργική Γραφή. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: Άννα Χ., Η κοιλιά της μεταφράστριας, Η τρομοκρατία της μνήμης, Το παραμύθι του μεγάλου φόβου, Ιερή παγίδα και Η οργή των μικρών ανθρώπων.
Λεία Βιτάλη: Ερεύνησα την εν ψυχρώ δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη
Στο μυθιστόρημα της Λείας Βιτάλη "Η οργή των μικρών ανθρώπων" ο ίδιος ο πατέρας Κολοκοτρώνης αναλαμβάνει να βρει τον δολοφόνο του Πάνου, μια δολοφονία που ακόμη και σήμερα έχει μείνει ανεξιχνίαστη. Ο Κολοκοτρώνης στην έρευνά του αυτή θα φέρει στο φως μυστικές συμφωνίες και δολοπλοκίες Ευρωπαίων αλλά και Ελλήνων που υπονόμευαν ή ήθελαν να χειραγωγήσουν την επανάσταση προς όφελος τους. Αλλά η οργή των μικρών ανθρώπων μεταξύ των οποίων ήταν και ο Κολοκοτρώνης, πριν γίνει ήρωας, κατάφερε να φτάσει την επανάσταση μέχρι την ολοκλήρωση της. Γιατί η οργή, όπως λέει η ίδια η συγγραφέας, είναι μία μεγάλη κινητήρια δύναμη η οποία εάν βρεθεί σε χέρια ανθρώπου με όραμα μπορεί να μεγαλουργήσει προς όφελος της ανθρωπότητας.
Η βραβευμένη συγγραφέας μιλώντας σήμερα στο parapolitika.gr μας μεταφέρει στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης και σε όσα την ενέπνευσαν να γράψει αυτό το μυθιστόρημα.
Το μυθιστόρημά συνδυάζει την ιστορική αφήγηση με την αστυνομική δομή. Πώς προσεγγίσατε αυτό το μίγμα και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;
Πιστεύω ότι το σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα πρέπει να είναι διαφορετικό από ότι ήταν στο παρελθόν. Έτσι, παράλληλα με τα γνήσια ιστορικά γεγονότα έψαξα να βρω και κάτι που να το διαφοροποιεί για να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ώστε να μπορεί να απολαύσει την αφήγηση. Μέσα από την έρευνα μου ανακάλυψα το συγκλονιστικό γεγονός της εν ψυχρό δολοφονίας του Πάνου, του 24χρόνου πρωτότοκου γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Αυτή η δολοφονία είναι ένα γεγονός με το οποίο δεν έχουν ασχοληθεί εκτεταμένα ούτε οι ιστορικοί, ούτε οι συγγραφείς που έχουν γράψει ιστορικά μυθιστορήματα κι έτσι έχει παραμείνει στις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας. Αυτό μου έδωσε συγχρόνως την ευκαιρία να βρεθώ πιο κοντά στον ίδιο τον Κολοκοτρώνη, καθώς αναδεικνύει και τον συναισθηματικό του κόσμο ως πατέρα. Παίρνοντας στα χέρια του την εξιχνίαση αυτής της δολοφονίας, ο Κολοκοτρώνης, μας δίνει μία διαφορετική οπτική την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. Έτσι το μυθιστόρημα αποκτά και αστυνομική διάσταση.
Όλα αυτά βέβαια είχαν τη δική τους δυσκολία για να γίνουν μυθιστόρημα αλλά ήταν για μένα μια ωραία περιπέτεια.
Το βιβλίο επισημαίνει ότι η οργή, όταν βρεθεί σε χέρια με όραμα, μπορεί να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Πιστεύετε ότι αυτό έχει εφαρμογή και στη σύγχρονη εποχή;
Ζούμε σε μια εποχή που οργιάζει η οργή σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, ευνοημένων και αδικημένων μεγαλώνει. Έτσι περιμένουμε πιθανώς απρόβλεπτες εξελίξεις. Βλέπουμε λοιπόν ότι η οργή των μικρών ανθρώπων είναι πάντα στην επικαιρότητα.
Υπάρχει κάποια σκηνή ή αναφορά στο βιβλίο που σας συγκίνησε ιδιαίτερα ή σας εξέπληξε καθώς τη γράφατε;
Είναι η πρώτη σκηνή με την οποία και ξεκινάει το βιβλίο, όπου ο Κολοκοτρώνης παίρνει στην αγκαλιά του το νεκρό σώμα του δολοφονημένου γιου του και καταρρέει ως πατέρας. Δεν θα κρύψω ότι γράφοντας την, με κόπο συγκρατούσα τα δάκρυα μου.
Ποιοι ιστορικοί ή λογοτεχνικοί πρόγονοι σας ενέπνευσαν στη διαχείριση της ιστορικής αφήγησης;
Θα αναφέρω την ιστορικό Μαρία Ευθυμίου, σεμινάριο της οποίας παρακολούθησα σχετικά με την Ελληνική Επανάσταση, αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες και ξένοι ιστορικοί που δεν έχουμε χώρο εδώ να τους αναφέρω. Όσο για τον τρόπο γραφής σίγουρα έχω ενστερνιστεί τον μαγικό ρεαλισμό των Λατινοαμερικάνων συγγραφέων, όπως ο Μάρκες και ο Βράσκες, αλλά και πολλών άλλων ευρωπαίων, όπως ο Τζόναθαν Κόου ή οΤζούλιαν Μπάρνς και Ελλήνων συγγραφέων όπως η Διδώ Σωτηρίου ή ο Παντελής Πρεβελάκης χωρίς να αποκλείω τους συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων. Όταν έχεις διαβάσει πολύ ως συγγραφέας αποκτάς ένα ιδιαίτερο δικό σου τρόπο γραφής που ωστόσο έχει αφομοιώσει στοιχεία όσων έχεις διαβάσει.
Πιστεύετε ότι η «οργή» που περιγράφετε μπορεί να μετατραπεί σε κάτι δημιουργικό ή πάντα φέρνει καταστροφή αν δεν κατευθυνθεί σωστά;
Εάν η οργή βρεθεί στα χέρια ηγέτη με όραμα τότε μπορεί να μεγαλουργήσει προς όφελος της ανθρωπότητας. Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε δει τα αποτελέσματα του φασισμού και του ναζισμού. Ωστόσο καλό είναι να έχουμε κρατήσει μέσα μας μια ελπίδα για το μέλλον.
En
