Σοφία Καζαντζιάν στα Παραπολιτικά: "Είμαστε όλοι κατσαρίδες, και αυτή είναι η πιο πολιτική μας αλήθεια" - Μια κραυγή ελευθερίας για όσους δεν χωράνε πουθενά
"Η τέχνη είναι ένας δρόμος να νικήσεις τον φόβο"
Η Σοφία Καζαντζιάν μιλά για τον καφκικό μονόλογο «Η Κατσαρίδα Κ», τη φυλακή της κανονικότητας και το πολιτικό και υπαρξιακό αποτύπωμα μιας παράστασης που συνεχίζει να συγκινεί - Όταν το θέατρο γίνεται κραυγή απέναντι στην κανονικότητα
Η συνέντευξη της Σοφία Καζαντζιάν στο parapolitika.gr και τον Γιάννη Ξυνόπουλο πραγματοποιείται με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Η Κατσαρίδα Κ.» η οποία συνεχίζει να παρουσιάζεται στο Θέατρο Αργώ κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00, ως 29 Μαρτίου 2026. Ο Μάριος Ιορδάνου σκηνοθετεί αυτό το διαφορετικό υπαρξιακό θρίλερ, που το μετατρέπει σε μία άκρως καφκική κωμωδία, σε έναν ανατρεπτικό μονόλογο όπου μία ηθοποιός περνάει μέσα από όλους τους ρόλους της ζωής και του έργου του Φραντς Κάφκα. Ένας ανατρεπτικός μονόλογος που έχει αγαπηθεί από το κοινό και έχει ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την έννοια της κανονικότητας, της ελευθερίας και της προσωπικής μεταμόρφωσης. Η παράσταση θα μπορούσε να λέγεται και «Όλος ο Κάφκα σε μία ώρα και κάτι».
Η ξεχωριστή θεατρική διαδρομή της παράστασης «Η Κατσαρίδα Κ.»
Η παράσταση «Η Κατσαρίδα Κ.» συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία στο Θέατρο Αργώ, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά και σταθερή σχέση που έχει αναπτύξει με το κοινό. Πρόκειται για ένα έργο του Μάριου Ιορδάνου, σκηνοθετημένο με καταιγιστικό ρυθμό και έντονη καλλιτεχνική ταυτότητα, που κινείται ανάμεσα στο υπαρξιακό θρίλερ, την καφκική κωμωδία και τον ανατρεπτικό μονόλογο. Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται η ερμηνεία της Σοφίας Καζαντζιάν, η οποία ενσαρκώνει την «Κατσαρίδα Κ», περνώντας μέσα από όλους τους ρόλους της ζωής και του έργου του Φραντς Κάφκα. Η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν πολυφωνικό κόσμο, όπου ένας και μόνο ηθοποιός δημιουργεί την αίσθηση ενός ολόκληρου θιάσου. Οι δημιουργοί των «Μαύρων Πινάκων», αλλά και του ομότιτλου βιβλίου που έγινε best seller, επιστρέφουν στο θέατρο μετά από το υποψήφιο για βραβείο Κουν και Ένωσης Κριτικών Θεάτρου «Το στρίψιμο της βίδας Reloaded», παρουσιάζοντας ένα έργο που λειτουργεί ως μανιφέστο ζωής. Η «Κατσαρίδα Κ» μιλά για τη φυλακή της κανονικότητας, αλλά και για την ανάγκη απόδρασης από αυτή, απευθυνόμενη σε όλους όσοι νιώθουν ότι δεν χωρούν πουθενά.
Η ιστορία της «Κατσαρίδας Κ» και το καφκικό της ταξίδι
Αν ένα πρωινό ο Κάφκα ξύπνησε μεταμορφωμένος σε κατσαρίδα, στην «Κατσαρίδα Κ.» το ερώτημα αντιστρέφεται. Τι συμβαίνει όταν μια κατσαρίδα ξυπνά μεταμορφωμένη σε Κάφκα; Η Κατσαρίδα Κ βιώνει μια ακραία υπαρξιακή κρίση. Παρά την τελειότητά της ως πλάσμα, την απεχθάνεται. Ζει βυθισμένη στο υπόγειο της κοινωνίας, σε έναν υπόνομο γεμάτο βιβλία που οι άνθρωποι έχουν πετάξει, και αρχίζει να οραματίζεται τη μεταμόρφωσή της σε ένα ατελές ον. Ένα πλάσμα που δεν αντέχει ούτε τις κοσμογονικές αλλαγές, ούτε καν την ίδια του τη ζωή. Ξεφυλλίζοντας τα απομεινάρια της ανθρώπινης σκέψης, από τον Νίτσε και τον Ίψεν μέχρι τον Καμύ και τον Ντοστογιέφσκι, η Κατσαρίδα Κ. αποφασίζει να μεταμορφωθεί στη ραγισμένη καρδιά ενός καλλιτέχνη. Και όχι οποιουδήποτε καλλιτέχνη, αλλά του ίδιου του Φραντς Κάφκα. Καθώς εγκλωβίζεται στη ζωή και το έργο του, περνά από τη μία «φυλακή» στην άλλη, από τη «Μεταμόρφωση» στη «Δίκη», από τον «Πύργο» στον «Καλλιτέχνη της πείνας», μέχρι να βρεθεί μπροστά στο πιο κρίσιμο δίλημμα. Να επιστρέψει ή όχι στο σημείο όπου όλα ήταν τέλεια, πριν ξεκινήσει η προσωπική της μεταμόρφωση.
Λίγα λόγια πριν την συνέντευξη της Σοφίας Καζαντζιάν
Μετά το σκηνικό και θεματικό πλαίσιο της παράστασης, ακολουθεί η συνέντευξη της Σοφίας Καζαντζιάν, η οποία μιλά για την καφκική μεταμόρφωση επί σκηνής, τη φυλακή της κανονικότητας και το πολιτικό και υπαρξιακό αποτύπωμα της «Κατσαρίδας Κ.». Μέσα από τις απαντήσεις της, η ηθοποιός φωτίζει το καλλιτεχνικό της διαδρομή, τη σχέση της με το έργο του Κάφκα και τη βαθιά σύνδεση της παράστασης με το σήμερα.
Η Σοφία Καζαντζιάν και η ενιαία θεματική ταυτότητα μέσα από πολλούς ρόλους
Στη σκηνή του Μικρού Αργώ ξεδιπλώνεται ένας μονόλογος που μεταμορφώνει διαρκώς την ηθοποιό, περνώντας από πρόσωπα, φωνές και καταστάσεις του καφκικού σύμπαντος, χωρίς να χάνει την ενότητά του. «Όλοι οι ρόλοι τόσο από τη ζωή όσο και από το έργο του είναι κομμάτια του ίδιου του Φραντς Κάφκα. Συνθέτουν τελικά το προσωπικό και καλλιτεχνικό του ταξίδι με τη χαρά, τη ματαίωση, τον έρωτα, τον πόνο και όσα βιώνει κάθε άνθρωπος στην προσπάθειά του όχι απλώς να υπάρξει, αλλά να ζήσει. Το πιο ανατρεπτικό είναι αυτό ακριβώς. Ότι η παράσταση μπορεί να είναι μονόλογος, αλλά τελικά αποδίδεται ως πολυπληθής θίασος, θυμίζοντάς μας πως κανείς μας δεν είναι ένα μόνο πράγμα και πως η ζωή μπορεί να γίνει από κωμωδία τραγωδία και ξανά το αντίστροφο μέσα με ανελέητους ρυθμούς. Άλλωστε, ο καταιγιστικός ρυθμός της παράστασης που οφείλεται στη σκηνοθεσία του Μάριου Ιορδάνου θεωρώ πως είναι πραγματικά ένα από τα μεγαλύτερα ατού της».
Η φυλακή της κανονικότητας και η επικαιρότητα του Κάφκα
Η έννοια της κανονικότητας αποτελεί κεντρικό άξονα της παράστασης, γεννώντας το ερώτημα αν η σύγχρονη κοινωνία έχει πράγματι απελευθερωθεί από τα στερεότυπα. «Ακριβώς το αντίθετο. Το έργο του Κάφκα είναι πιο σύγχρονο από τα σύγχρονα και πιο επίκαιρο από τα επίκαιρα. Εκτός αν πιστεύουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που έχει εξαλειφθεί ο ρατσισμός του διαφορετικού, που όλοι έχουν στην πράξη ίσα δικαιώματα, που όλοι αντιμετωπίζονται ισότιμα. Το ότι υπάρχουν σήμερα περισσότερες καφκικές φωνές από μόνο του δηλώνει την ανάγκη να ακουστούν σε έναν κόσμο που επιλέγει να μένει κουφός».
Το πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα της «Κατσαρίδας Κ»
Η παράσταση έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως πολιτική, όχι με τον στενό όρο, αλλά ως βαθιά κοινωνική και υπαρξιακή πράξη. «Είναι έργο υπαρξιακό, κοινωνικό, πολιτικό. Θίγεται ό,τι θα μπορούσε να θιχτεί σε μία παράσταση με έναν μη αναμενόμενο τρόπο. Γελάς γιατί βλέπεις τον εαυτό και τη ζωή σου από απόσταση και μετά συγκινείσαι γιατί μπαίνεις ασυνείδητα στον ρόλο του Κάφκα. Στο τέλος, στην υπόκλιση, φωνάζω “Είμαστε όλοι κατσαρίδες”. Κι όταν λέω όλοι εννοώ αυτοί που νιώθουν εγκλωβισμένοι σε μία ζωή που δεν είναι δική τους και βρίσκουν το θάρρος να σπάσουν τις αλυσίδες τους. Πολλοί θεατές μού στέλνουν μηνύματα στα social με αυτό ακριβώς το σύνθημα και με συγκινούν».
Η ευθύνη του ηθοποιού σε μια εποχή οθονών
Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα διαμεσολαβείται από οθόνες και ψηφιακές πλατφόρμες, ο ρόλος του ηθοποιού και της τέχνης τίθεται εκ νέου υπό σκέψη. «Όλοι έχουμε την ευθύνη του εαυτού και των επιλογών μας. Δεν καλείται ο ηθοποιός να σε πείσει αν ο τρόπος που ζεις είναι σωστός ή λάθος. Εγώ τουλάχιστον δεν πιστεύω σε σωστό και λάθος. Πιστεύω σε επιλογές που άλλες έχουν κόστος κι άλλες σε φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό σου. Η τέχνη είναι ένας δρόμος να νικήσεις τον φόβο. Αυτόν τον φόβο που μας κάνει κάτι που δεν είμαστε και μας οδηγεί σε αντιπερισπασμούς από την ίδια τη ζωή. Όλα μπορούν να συνυπάρχουν. Είναι ωραίο όμως να έχει το καθένα και την ανάλογη, ποσοτικά και ποιοτικά, θέση στη ζωή μας».
Οι «Μαύροι Πίνακες» και το επόμενο βήμα
Η μεγάλη απήχηση της τηλεοπτικής δουλειάς «Μαύροι Πίνακες» συνεχίζει να γεννά ερωτήματα για τη συνέχεια. «Ακόμα και σήμερα δεχόμαστε μηνύματα για τη συνέχεια της σειράς. Η απόφαση δεν είναι φυσικά δική μας. Χαίρομαι γιατί με τους Μαύρους Πίνακες κάναμε τηλεόραση με τον τρόπο που θα θέλαμε η τηλεόραση να λειτουργεί. Έχουμε πολλές ιστορίες να πούμε και είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο είτε στο βιβλίο, θα ειπωθούν όλες στον κατάλληλο χρόνο».
En
