Ανακοινώθηκε επίσημα ότι ο Σωτήρης Τσαφούλιας ιδρύει το δικό του, μικρής κλίμακας, θέατρο, το Θέατρο ΜΕΤΣ, στην ομώνυμη γειτονιά που συνορεύει με το Παγκράτι. Το Θέατρο ΜΕΤΣ εγκαινιάζει τη σκηνή του με την πρώτη του θεατρική παραγωγή, παρουσιάζοντας το έργο «Εμιγκρέδες» του Σλαβομίρ Μρόζεκ, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη. Μια παράσταση που σηματοδοτεί την έναρξη της καλλιτεχνικής πορείας του νέου θεατρικού χώρου, μέσα από ένα έργο διαχρονικό, πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο.
Θέατρο ΜΕΤΣ: «Εμιγκρέδες» του Σλαβομίρ Μρόζεκ
Δύο μετανάστες που προσπαθούν να ζήσουν από τα σκουπίδια. Ζουν σε ένα χώρο κάτω από τη «γη», σε ένα υπόγειο πολυκατοικίας που έχουν κάνει κατάληψη και το έχουν ονομάσει «σπίτι». Η μόνη τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι οι σωληνώσεις αποχέτευσης και νερού του κτηρίου. Κάθε ήχος μεταφράζεται από την φαντασία τους σε «ζωή». Δύο μετανάστες που η κοινωνία δεν τους δέχεται και τους απορρίπτει ως απόβλητα. Κι αν καταφέρουν να ενταχθούν σε αυτήν, θα τους ρίξει και πάλι στο χωνευτήρι των σκουπιδιών. Δυο ξένοι. Χωρίς πατρίδα. Ένας ξένος τόπος που σταθερά τους καλλιεργεί ψυχική απομόνωση και απελπισία.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Η κοινωνική απομόνωση είναι μια συστηματική επιθυμητή τακτική των σύγχρονων κοινωνιών και της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας. «Οι εμιγκρέδες» του Μρόζεκ είναι η επιτομή και ο ορισμός αυτής της εγκληματικής ενέργειας που αποσκοπεί στην πλήρη μοναξιά και θέλει τους ανθρώπους χωρίς πατρίδα, χωρίς φίλους, χωρίς συγγενείς. Ο Μρόζεκ κατορθώνει μέσα από ένα «παράλογο» πρίσμα
καταγραφής γεγονότων, καταστάσεων και διαλόγων, να μας μεταφέρει την σημερινή υπαρξιακή αγωνία των «σύγχρονων» μελών μιας κοινωνίας, όπου οι κοινωνικά απομονωμένοι άνθρωποι αποφεύγουν εσκεμμένα κάθε επαφή με τους άλλους, ακόμη και όταν τους δοθεί ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Οι δύο αυτοί εσωστρεφείς «εμιγκρέδες», δηλαδή «μετανάστες», είναι πολύ πιο πιθανό να ρίξουν άγκυρα σε μια θάλασσα αποκαμωμένων ψυχών, παρά να βρουν πατρίδα.
En
