Η συνέντευξη του Νικόλα Βασιλειάδη στο parapolitika.gr και τον Γιάννη Ξυνόπουλο πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη θεατρική μεταφορά της κλασικής ταινίας του Σταύρος Τσιώλης «Ας περιμένουν οι γυναίκες», η οποία ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Θέατρο Ψυρρή. Μια κωμωδία για άνδρες που ταξιδεύουν, ονειρεύονται και γελούν με τη ζωή, γεμάτη χιούμορ, ειρωνεία και αλήθεια, που πλέον αποκτά θεατρική υπόσταση.

Διαβάστε: Ο Βαγγέλης Λάσκαρης στα Παραπολιτικά για την θεατρική παράσταση "Ας Περιμένουν οι Γυναίκες": "Η μοναξιά και η μοναχικότητα είναι κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας"


Η υπόθεση του έργου «Ας περιμένουν οι γυναίκες»

Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» του Σταύρου Τσιώλη είναι μια κωμωδία για άνδρες που ταξιδεύουν για να ξεφύγουν, που μιλούν ασταμάτητα για να μη μείνουν μόνοι με τις σκέψεις τους και που ονειρεύονται λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχει η πραγματικότητα. Καλοκαίρι. Δύο μπατζανάκηδες, ο Πάνος και ο Μιχάλης, βιοτέχνες στη βιομηχανική ζώνη της Θεσσαλονίκης, ξεκινούν για διακοπές στη Θάσο, όπου τους περιμένουν οι οικογένειές τους. Λίγο έξω από τη λίμνη Βόλβη, ένα απρόσμενο συμβάν ανατρέπει το σχέδιό τους και διακόπτει την πορεία τους. Ο τρίτος μπατζανάκης, που ήδη βρίσκεται στη Θάσο προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα σε τρεις οικογένειες, σπεύδει να τους παραλάβει. Από εκεί και πέρα αρχίζει ένα οδοιπορικό γεμάτο χιούμορ, αμηχανίες και απρόσμενες αλήθειες, ένα road trip τριών ανδρών που, αποφεύγοντας τη ρουτίνα και τις ευθύνες τους, αναζητούν για λίγο το όνειρο. Στη διασκευή και σκηνοθεσία του Βαγγέλη Λάσκαρη, η παράσταση δεν επιχειρεί να αντιγράψει την εμβληματική ταινία του 1998, αλλά να μεταφέρει τον πυρήνα της στο σήμερα, διατηρώντας τον ρυθμό, τις χαρακτηριστικές ατάκες και το αλλόκοτα ελληνικό χιούμορ. Τα τραγούδια ακούγονται ζωντανά επί σκηνής, λειτουργώντας ως ανάσες μέσα στην αφήγηση, όπως ακριβώς και στο κινηματογραφικό πρωτότυπο.



Ποιος είναι ο Νικόλας Βασιλειάδης

Ο Νίκος Βασιλειάδης είναι ηθοποιός με σταθερή παρουσία στο θέατρο και την τηλεόραση, έχοντας διαγράψει μια πορεία που συνδυάζει την κλασική υποκριτική παιδεία με σύγχρονες σκηνικές αναζητήσεις. Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές θεατρικές παραγωγές, συνεργαζόμενος με καταξιωμένους σκηνοθέτες και θιάσους, ενώ παράλληλα έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές σειρές που τον έκαναν ευρύτερα γνωστό στο κοινό. Η καλλιτεχνική του ταυτότητα χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα, αμεσότητα και έντονη σκηνική παρουσία, στοιχεία που αναδεικνύει σε κάθε ρόλο του. Στην παράσταση «Ας περιμένουν οι γυναίκες» στο Θέατρο Ψυρρή επιβεβαιώνει τη θεατρική του ωριμότητα, προσεγγίζοντας έναν εμβληματικό κινηματογραφικό χαρακτήρα με προσωπική ματιά και σεβασμό στο πρωτότυπο έργο του Σταύρος Τσιώλης, αποδεικνύοντας ότι η δημιουργική του πορεία συνεχίζει να εξελίσσεται δυναμικά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από @nikolas_rds


Πώς γεννήθηκε η ιδέα της θεατρικής μεταφοράς

Μιλώντας για το πώς προέκυψε η ιδέα να μεταφερθεί στη σκηνή το έργο του Σταύρου Τσιώλη, ο Νίκος Βασιλειάδης περιγράφει μια αυθόρμητη, σχεδόν παρεΐστικη απόφαση. «Μια μέρα όπως καθόμασταν με τον Τάσο και το Βαγγέλη, είπαμε απλά πάμε και πήγαμε!! Δε χρειάστηκε κάτι παραπάνω!! Είμαστε παρέα και στη ζωή και γίναμε παρέα και στο σανίδι όπου προστέθηκε και ο Πέτρος και είναι σαν να γνωριζόμαστε όλοι πολλά χρόνια! Το βασικό σε αυτή την παράσταση είναι η παρέα και ο Βαγγέλης φρόντισε όλοι μας να έχουμε το ίδιο όνειρο για να πετύχει αυτή η παράσταση. Δε θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερες συνθήκες και καλύτερη παρέα. Ο Πέτρος, ο Τάσος, η Νικίτα, η Μαγδαληνή, η Μαρία και φυσικά ο Μιχάλης και η Αλεξάνδρα γίναμε ένα για να καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μας. Και τα καταφέραμε».

Ο Νίκος Βασιλειάδης μιλά για τη μεταφορά της ταινίας «Ας περιμένουν οι γυναίκες» στη σκηνή, τον ρόλο του Αντώνη και τη δύναμη της παρέας στο θέατρο.


Ο Νικόλας Βασιλειάδης για τη σχέση με την κινηματογραφική εκδοχή

Αναφερόμενος στο αν χρειάστηκε να αφήσουν πίσω τις κινηματογραφικές αναφορές για να βρουν τη θεατρική αλήθεια των χαρακτήρων, ο ίδιος ξεκαθαρίζει: «Το πρώτο πράγμα που είχαμε πει μεταξύ μας ήταν ότι δεν θέλουμε να μιμηθούμε κανέναν ήρωα της ταινίας με την έννοια ότι δεν θέλουμε να μιμηθούμε ούτε το Γιάννη Ζουγανέλη ούτε τον Αργύρη Μπακιρτζή ούτε το Σάκη Μπουλά. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι έδωσαν το δικό τους χαρακτήρα για αυτούς τους ρόλους και όλοι πάντα θα τους θαυμάζουμε. Σεβόμενοι λοιπόν το έργο του Σταύρου Τσιώλη και τους χαρακτήρες που έχει φτιάξει, αυτούς τους υπέροχους χαρακτήρες, προσπαθήσαμε να τους προσεγγίσουμε με το δικό μας τρόπο. Όσον αφορά τον Αντώνη, είναι ένας τόσο καθαρός και αληθινός χαρακτήρας που δε χρειάστηκε να κάνω πολλά για να τον μάθω! Υπήρξαν αρκετές στιγμές που ένιωσα ότι έπρεπε να αφήσω πίσω ό,τι ήξερα από την ταινία για να βρω το δικό μου Αντώνη πάνω στη σκηνή. Το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Η στιγμή, η ενέργεια των συμπαικτών, η αντίδραση του κοινού. Έτσι, πολλές φορές άφηνα στην άκρη ό,τι είχα δει στην οθόνη και απλώς προσπαθούσα να είμαι παρών, να ακούσω, να νιώσω, να αφήσω τον Αντώνη να ζήσει. Και είναι μαγικό, γιατί κάθε βράδυ τον ανακαλύπτεις ξανά. Εξάλλου έπρεπε να είναι ο δικός μου Αντώνης και όχι αυτός που αγαπήσαμε και ταυτιστήκαμε του αείμνηστου Μπούλα. Ο Σάκης Μπουλάς ήταν ένας και μοναδικός».

Ο Αντώνης και η ιδεολογία μιας εποχής

Μιλώντας για τον ρόλο που υποδύεται, ο Νικόλας Βασιλειάδης εξηγεί τι ήταν αυτό που τον ιντρίγκαρε περισσότερο: «Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ γι’ αυτό το χαρακτήρα μου. Από την πρώτη στιγμή που συζητούσαμε γι’ αυτό το έργο είχα αποφασίσει ποιος θα είναι ο ρόλος που θα ήθελα να κάνω και με έναν τρόπο το “απαίτησα”. Ο Αντώνης είναι ένας πολύ καθαρός χαρακτήρας όπως προείπα, ένας άνθρωπος της εποχής του ΠΑΣΟΚ, ιδεολόγος, ζούσε για την ιδεολογία του αλλά δεν “ήταν τόσο έξυπνος για να γίνει υπουργός”. Είναι ένας άνθρωπος που ήθελε να είναι πάντα σωστός και παρόλο που σε κάποιες στιγμές φαίνεται σκληρός, δεν είναι! Όσο θυμωμένος και να είναι με τα μπατζανάκια του, θα ήταν πάντα εκεί γι’ αυτά! Νομίζω δε χρειάζεται να πω περισσότερα στο τι με ιντρίγκαρε! Με ιντριγκάρουν όλα και αγαπώ όλα τα στοιχεία του Αντώνη».

Μιλώντας για τον ρόλο που υποδύεται, ο Νικόλας Βασιλειάδης εξηγεί τι ήταν αυτό που τον ιντρίγκαρε περισσότερο: «Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ γι’ αυτό το χαρακτήρα μου. Από την πρώτη στιγμή που συζητούσαμε γι’ αυτό το έργο είχα αποφασίσει ποιος θα είναι ο ρόλος που θα ήθελα να κάνω και με έναν τρόπο το “απαίτησα”.

Η διαφορά θεάτρου και κινηματογράφου

Σε σχέση με τη διαφορετική προσέγγιση ανάμεσα σε κινηματογράφο και θέατρο, ο ηθοποιός σημειώνει: «Στον κινηματογράφο πολλά πράγματα περνάνε μέσα από τη λεπτομέρεια. Ένα πλάνο μπορεί να δείξει τα πάντα. Το θέατρο είναι πιο άμεσο. Ήθελα και έπρεπε να δείξω τον χαρακτήρα του Αντώνη στη ζωντανή του εκδοχή χωρίς όμως να χάσω την εσωτερικότητα του. Δεν με ενδιέφερε να αντιγράψω την κινηματογραφική εκδοχή, αλλά να βρω τι σημαίνει ο ρόλος εδώ και τώρα, μπροστά σε ζωντανό κοινό. Κάθε βράδυ δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι το ίδιο. Κάτι αλλάζει και γεννιέται για όση ώρα διαρκεί η κάθε σκηνή. Αυτό σε κρατάει σε μια συνεχή εγρήγορση και ειλικρίνεια. Δεν προσπάθησα να μιμηθώ την κινηματογραφική εκδοχή, αλλά να βρω την αλήθεια του ρόλου μέσα στη ζωντανή στιγμή».

Η δύναμη της άμεσης επαφής με το κοινό

Για την αλληλεπίδραση με το κοινό σε ένα έργο που πολλοί γνωρίζουν από την ταινία, ο Νίκος Βασιλειάδης τονίζει: «Αυτό το έργο νομίζω έχει φτιαχτεί καθαρά για να έχεις πάντα μία άμεση επαφή με το κοινό είτε μιλάμε για το θεατρικό κοινό είτε μιλάμε για το τηλεοπτικό κοινό. Ο κόσμος που έρχεται και μας βλέπει γίνεται ένα με την παράσταση. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Φυσικά βοηθάει και η μουσική που είναι live, τα τραγούδια και όσα γίνονται με την αλληλεπίδραση μας με το κοινό. Η ατμόσφαιρα που μας δημιουργεί το κοινό σε κάθε παράσταση μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι κάτι καλό έχουμε φτιάξει και αυτό που περνάμε πάνω στη σκηνή το μεταδίδουμε στον κόσμο. Αυτό που γίνεται με το κοινό είναι και αυτό που μας κρατάει σε εγρήγορση. Σε μια τόσο ζωντανή παράσταση δεν έχεις το δικαίωμα ή την επιλογή να επαναπαυθείς. Και αυτό είναι που μας αρέσει».

Για την αλληλεπίδραση με το κοινό σε ένα έργο που πολλοί γνωρίζουν από την ταινία, ο Νικόλας Βασιλειάδης τονίζει: «Αυτό το έργο νομίζω έχει φτιαχτεί καθαρά για να έχεις πάντα μία άμεση επαφή με το κοινό είτε μιλάμε για το θεατρικό κοινό είτε μιλάμε για το τηλεοπτικό κοινό.


Η ανταπόκριση και τα επόμενα σχέδια

Αναφερόμενος στη θετική ανταπόκριση του κοινού, ο ίδιος δηλώνει: «Η ανταπόκριση του κόσμου μας έχει κάνει πολύ χαρούμενους!! Ένα όνειρο μας έγινε πραγματικότητα! Αυτό το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε! Το αγαπάμε πολύ αυτό το έργο και θέλαμε ακριβώς αυτό να πετύχουμε! Να αγαπήσει ο κόσμος όπως κι εμείς αυτό που φτιάξαμε. Κάνουμε θέατρο για μας αλλά στο τέλος κριτής είναι ένας και συνήθως δεν κάνει λάθος. Όταν βλέπουμε τον κόσμο να χαίρεται και να διασκεδάζει με την παράσταση σκεφτόμαστε ότι ίσως κάτι καλό κάναμε και αξίζει κάθε δευτερόλεπτο που είμαστε στη σκηνή». Για τα επόμενα βήματά του, καταλήγει: «Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Συνήθως όταν κάνω σχέδια κάποιος γελάει. Οπότε προτιμώ να το αφήσω μετέωρο προς το παρόν. Το μόνο που σκέφτομαι είναι η παράσταση και να συνεχίσει να πηγαίνει καλά όπως και τώρα. Τα υπόλοιπα θα φανούν στην πορεία. Τώρα απολαμβάνω την παράσταση μαζί με όλα τα παιδιά».

Η συνέντευξη του Νίκου Βασιλειάδη στο parapolitika.gr και τον Γιάννη Ξυνόπουλο πραγματοποιήθηκε με αφορμή τη θεατρική μεταφορά της κλασικής ταινίας του Σταύρος Τσιώλης «Ας περιμένουν οι γυναίκες», η οποία ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Θέατρο Ψυρρή.

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Πέτρος Λαγούτης, Τάσος Τζιβίσκος, Νικόλας Βασιλειάδης, Νικίτα Ηλιοπούλου. Σε διπλή διανομή στους ρόλους τους Μαρία Γράμψα και Μαγδαληνή Μπεκρή, Βαγγέλης Λάσκαρης και Μιχάλης Χατζηαναστασίου. Τραγούδι: Αλεξάνδρα Μάγκου.

Θέατρο Ψυρρή, Σαχτούρη 4, Αθήνα 105 53, Αθήνα
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:15 και κάθε κυριακή στις 19:00.