Ένα τέλειο πλάνο, οι 200 της Καισαριανής περπατούν προς το μέρος ενός κοριτσιού, φοιτήτριας της Σχολής Καλών Τεχνών στο ημίφως, με τη σάκα στην πλάτη, μια σάκα που περιέχει, ενδεχομένως, όλα τα όνειρα και τις προσδοκίες του. Στο τέλος, ένα πουκάμισο αδειανό, λες και ο Γιώργος Σεφέρης παραμονεύει στο δωμάτιο, ψάχνοντας τη δική του Ελένη. Αυτή, ωστόσο, δεν απολαύει τους χαριεντισμούς του επικού ποιητή, ούτε καν το ορμήνεμα της μούσας. Αυτή είναι γεμάτη με αίμα και ιαχές για μια ζωή χωρίς αιματοχυσίες και για ένα έθνος ελεύθερο. Είναι νοτισμένη με το φωτοστέφανο των 200 ηρώων, που ορμούσαν προς το θάνατο εκείνη την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Η τοιχογραφία στη Σχολή Καλών Τεχνών περιεργάζεται τη σχετικότητα του χρόνου, ένα παρελθόν 82 χρόνων, ένα μέλλον στο οποίο η πραγμάτωση των ονείρων ορίζεται από την ελευθεριότητα και ένα παρόν που είναι ζωογόνο και παντοδύναμο τώρα, αφ' ης στιγμής το υλικό ανακαλύφθηκε και η τραγική στιγμή, που ανά περιπτώσεις ομοιάζει πιο μεγάλη από τη ζωή, αναβίωσε. Ο συλλέκτης, Τιμ ντε Κράνε, θα πληρωθεί για τις φωτογραφίες του υπολοχαγού της Βέρμαχτ, Χέρμαν Χόιερ, με το ρεπορτάζ να κάνει λόγο για εξαψήφια φιγούρα, αλλά τα μάτια των καλλιτεχνών που σκοπεύουν με γραμμές να σταματήσουν τους πολέμους, θα χορτάσουν. Μαζί, και οι υδρογόνοι αδένες τους.
En
