Ένα ξέφρενο γλέντι στήνεται στο Από Μηχανής Θέατρο στο Μεταξουργείο με την κωμωδία «Ο Φιάκας» του Δημοσθένη Μισιτζή σε σκηνοθεσία Πάνου Σκουρολιάκου με τον Οδυσσέα Σταμούλη στο ρόλο του αξιαγάπητου απατεώνα Φιάκα και τον Δημήτρη Μυλωνά στο ρόλο του παμπόνηρου υπηρέτη του, Γιάννη. Η παράσταση είναι ξεκαρδιστική και διαδραστική για όλη την οικογένεια με μειωμένο εισιτήριο για τα παιδιά και περιλαμβάνει παραδοσιακά τραγούδια της εποχής του 1870 και τη συμμετοχή ζωντανής μουσικής επί σκηνής καθώς και του καραγκιοζοπαίχτη Κώστα Σπυρόπουλου. Ο Οδυσσέας Σταμούλης μιλώντας στην εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ τονίζει πως με αυτόν τον ρόλο νιώθει μια βαθιά συγκίνηση να τον αγγίζει βαθιά κάθε βράδυ στη σκηνή γιατί στηρίζεται στην ανάγκη του ανθρώπου να ξεγελάσει τον πόνο του, ενώ ταυτόχρονα λατρεύει την κωμωδία γιατί τον απελευθερώνει και τον αναγεννά.


Η υπόθεση του έργου

Στην Κωνσταντινούπολη του 1870 ο Χαρίλαος Πλουτίδης ή Χαράλαμπος Πεταλούδης ή Φιάκας, ένας απατεώνας καταχρεωμένος και κυνηγημένος από δανειστές κι εμπόρους, υποδύεται τον γόνο πλούσιας οικογένειας για να κερδίσει την Ευανθία και να καρπωθεί την προίκα της. Η Ευανθία συνεπαρμένη από τα μυθιστορήματα της εποχής και γοητευμένη από τους φανταστικούς τίτλους ευγενείας του αγαπημένου της, πέφτει εύκολα στην παγίδα του. Οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις κορυφώνονται όταν με τον κίνδυνο ότι η ταυτότητα του θα αποκαλυφθεί, ο Φιάκας υποδύεται έναν Γερμανό Βαρόνο που βρίσκεται «incognito» στην Πόλη!

Πώς δημιουργήσατε τον ρόλο του Φιάκα;


Τον Φιάκα δεν τον πλησίασα ως έναν έξυπνο απατεώνα, αλλά ως έναν άνθρωπο που φοβάται μήπως δεν είναι αρκετός. Κι αυτή η σκέψη ήταν για μένα το κλειδί. Προσπάθησα να τον δω με τρυφερότητα. Να καταλάβω τι είναι αυτό που τον κάνει να “κατασκευάζει” μια εικόνα, να υψώνει ένα προσωπείο. Πίσω από τη γοητεία και την επιτήδευση, διέκρινα μια βαθιά ανάγκη να αγαπηθεί και να αναγνωριστεί. Κι αυτό με συγκίνησε. Πιστεύω ότι ο Φιάκας δεν είναι ένας άνθρωπος που κοροϊδεύει τον κόσμο, αλλά ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ξεγελάσει τον φόβο του. Και αυτή η προσπάθεια, όσο κωμική κι αν φαίνεται, κρύβει μια συγκίνηση που με αγγίζει βαθιά κάθε βράδυ πάνω στη σκηνή.

Γιατί η κωμωδία αυτή είναι τόσο αγαπητή στο κοινό;


Το έργο έχει ρυθμό, χιούμορ, ζωντάνια και είναι πλημμυρισμένο από τραγούδια της εποχής με ζωντανή μουσική. Μη ξεχνάμε ότι υπάρχει διάδραση. Το κοινό συμμετέχει ενεργά στη παράσταση. Μιλάει με τους ηθοποιούς χορεύει τραγουδάει. Ο κόσμος αγαπά την κωμωδία όταν τον κάνει να περνάει όμορφα και αβίαστα 2 ώρες χωρίς προβληματισμούς.Το έργο έχει μια σπάνια ισορροπία: είναι σπιρτόζικο, ρυθμικό, γεμάτο ευφυείς ατάκες, αλλά ταυτόχρονα κρύβει μια λεπτή μελαγχολία. Αυτή η αντίθεση το κάνει ζωντανό. Δεν γελάς μόνο· συγκινείσαι χωρίς να το καταλάβεις. Ο Φιάκας αντέχει στον χρόνο γιατί δεν σατιρίζει απλώς μια εποχή· αγγίζει έναν διαχρονικό ανθρώπινο πυρήνα. Το κοινό γελά με τις καταστάσεις, με τις υπερβολές, με την ευφυΐα του ήρωα — αλλά στην πραγματικότητα γελά με μια γνώριμη αγωνία: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγαπήσουν. Είναι ένας καθρέφτης. Ο Φιάκας μάς κάνει να γελάμε, γιατί τολμά να δείξει απροκάλυπτα αυτό που οι περισσότεροι από εμάς κρύβουμε επιμελώς.




odysseas-stampulis3

Έχετε ποτέ νιώσει κάποια από τα συναισθήματα που νιώθει ο ήρωας;


Ο Φιάκας δεν είναι μόνο ένας έξυπνος και γοητευτικός απατεώνας· είναι ένας άνθρωπος που φοβάται μήπως δεν είναι αρκετός. Και ποιος δεν έχει νιώσει ποτέ αυτόν τον φόβο; Ποιος δεν έχει νιώσει την ανάγκη να δείξει στον κόσμο κάτι που δεν νιώθει ότι είναι αληθινά δικό του; Όταν τον υποδύομαι, αυτές οι στιγμές μέσα μου ζωντανεύουν και τον κάνουν αληθινό. Κι έτσι, κάθε βράδυ στη σκηνή, νιώθω ότι δεν παίζω μόνο έναν ρόλο — νιώθω πως συνδέομαι με κάτι κοινό σε όλους μας: την ανθρώπινη ανάγκη να αγαπηθούμε όπως είμαστε.

Η κωμωδία και το γέλιο σας λυτρώνει;

Είναι μία διαδικασία που με ανανεώνει με ελαφρύνει και με κάνει να νιώθω ζωντανός. Η κωμωδία δεν είναι απλώς θέαμα. Είναι μία μικρή καθημερινή απελευθέρωση.

Ποιες ήταν έως τώρα οι πιο καλές και ποιες οι πιο κακές στιγμές στη δουλειά σας;

Στη δουλειά αυτή, που τα τελευταία 42 χρόνια εξασκώ, είναι φυσικό να υπάρχουν πολλές και ποικίλες στιγμές. Ωστόσο, δεν θυμάμαι να είχα κακές στιγμές· ήμουν από τους τυχερούς. Βίωσα μεγάλη αγάπη, αναγνώριση και πρωταγωνιστικούς ρόλους που αγάπησα, και αυτό με γέμισε τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά.

Υπήρξαν περίοδοι μεγάλης οικονομικής άνθισης ή μεγάλης οικονομικής πτώσης;

Από το 1984 που βρίσκομαι στο επάγγελμα έως σήμερα, φυσικά υπήρξαν περίοδοι μεγαλύτερης οικονομικής άνθισης και άλλες πιο δύσκολες, ειδικά μετά την κρίση. Και ποιος μπορεί να πει ότι δεν αντιμετώπισε προβλήματα; Είτε ήταν ηθοποιοί, είτε υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα, είτε ελεύθεροι επαγγελματίες, όλοι βιώσαμε τις δυσκολίες εκείνων των χρόνων. Ευτυχώς, ήμουν από τους τυχερούς. Kατάφερα να συνεχίσω τη δουλειά μου, να διατηρήσω τη σταθερότητά μου και να αγαπώ αυτό που κάνω — αυτό που πάντα με γέμιζε.

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο ένθετο SECRET της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026