Ξεκίνησε στο θέατρο Παλλάς η μουσικοθεατρική παράσταση «Αστόρια» σε πρωτότυπο κείμενο Κωνσταντίνου Σαμαρά και σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου, που παρουσιάζει με συγκλονιστικό τρόπο τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στην Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1920. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Τασούλα ένα κορίτσι στην αρχή της νιότης του, που εξαναγκάζεται από τη μητέρα της να εγκαταλείψει τον τόπο της για να αναζητήσει μια φαινομενικά καλύτερη ζωή στη Νέα Υόρκη, την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης. Ταξιδεύει για την Αμερική με μόνη περιουσία της τη φωτογραφία του άντρα που την περιμένει για να την παντρευτεί. Φτάνοντας εκεί όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα περίμενε και έτσι έρχεται αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα. Μέσα σε ένα ελληνικό καφενείο στην καρδιά της Αστόρια, δοκιμάζονται τα όρια της προσωπικής ελευθερίας, με το τραγούδι να έχει τον κύριο λόγο στις ζωές όλων. Τα πιο γνωστά ρεμπέτικα της εποχής («Τικ τίκι τικι τακ», «Μισιρλού», «Σάλα, σάλα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου», «Σβήσε τη φλόγα», «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα;» κ.α) ακούγονται στη σκηνή με ένταση με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής (μπουζούκι, ακορντεόν, βιολί, πιάνο, μπάσο και ντραμς) που γεμίζει το Παλλάς με συγκίνηση.
Η "Αστόρια" στο Παλλάς
Η ηθοποιός Έβελυν Ασουάντ, ως Τασούλα μπαίνει βαθιά στον ρόλο ενός κοριτσιού που ενηλικιώνεται σε δύσκολες συνθήκες ολομόναχη σε ένα ξένο μέρος. Μεταμορφώνεται σε μια δυναμική ρεμπέτισσα που με την μπάσα φωνή της χαράζει ένα ισχυρό αποτύπωμα σε όλο το έργο. Τραγουδάει μαγικά. Πατάει πάνω στις νότες με συγκλονιστική ακρίβεια και ερμηνεύει ένα – ένα τα κομμάτια με βαθύ συναίσθημα. Τα ντύνει με παθιασμένες κινήσεις του σώματός της και δημιουργεί μια ένταση παλλόμενη. Ο Χρήστος Στέργιογλου το ίδιο. Τραγουδάει με αξιοζήλευτο ρυθμό και βάθος στη φωνή του. Ντύνει τον ρόλο του καφετζή με μια υπέροχη καλοσύνη, μια σπιτική θαλπωρή, που μεταφέρει στο θεατή την ζεστή ατμόσφαιρα που επικρατούσε τότε στην ζωή των Ελλήνων στην άλλη πλευρά του αντλαντικού. Η Μπέσσυ Μάλφα υποδύεται τη Ρίτα, μια διάσημη στην ελληνική κοινότητα της Αστόρια, τραγουδίστρια που όμως οι συγκυρίες την ώθησαν στην φτώχια. Ο ρόλος της φωτίζει το εφήμερο του αμερικανικού ονείρου, κάτι που η ίδια αποδίδει με πολύ ωραίο θεατρικό τρόπο. Από την άλλη ο Μιχάλης Αλικάκος αντιπροσωπεύει την κακή πλευρά του Έλληνα στην Αμερική, αυτού που υπηρετούσε την μαφία. Ο γωστός ηθοποιός σκιαγραφεί με πολύ πετυχημένο τρόπο τον πονηρό, τον φιλοχρήματο άνθρωπο, με την ψιλόλιγνη κορμοστασιά του να εκπέμπει τον ξεπεσμένο ερωτισμό που απαιτεί ο ρόλος.
Η ραχοκοκαλιά όλης της παράστασης είναι η λέξη ξενιτιά, που απλώνεται σε όλο το έργο αρχής γενομένης από την πρώτη πολύ δυνατή σκηνή με την μάνα να αποχωρίζεται την κόρη, αλλά και την τελευταία σκηνή που η κόρη επιστρέφει μετά από 40 χρόνια για να αποχαιρετήσει τη μάνα της στο νεκροκρέβατο. Η Μαρία Κεχαγιόγλου, ως μάνα της Τασούλας, μέσα από τις σκηνές αυτές και την γεμάτη συναίσθημα ερμηνείας της «αγκαλιάζει» όλη την ιστορία. Η εικόνα της φτωχιάς, ελληνίδας μάνας της δεκαετίας του ’20 εκπορεύεται εξαίσια από τη φωνή της, τα μαλλιά, το βλέμμα και την ψυχή της.
Το καστ συμπληρώνουν ταλαντούχοι ηθοποιοί, πάνω στους οποίους πλέκεται ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων, χαρακτηριστικό των Ελλήνων της Αμερικής εκείνη την εποχή. Η ιστορία του έργου είναι ενδεικτική τόσο για την καημό της ξενιτιάς, όσο και για τις σκληρές συνθήκες εργασίας που αντιμετώπιζαν οι ξενιτεμένοι Έλληνες στην Αμερική.
Η σκηνοθεσία αξιοποιεί τα εντυπωσιακά σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη που απλώνονται επιβλητικά στη μεγάλη σκηνή του Παλλάς και ζωντανεύει το κείμενο με δημιουργικό παίξιμο, τεράστιες βιντεοπροβολές και άρτιες ερμηνείες χωρίς διδακτισμούς και παραφωνίες.
Η ιστορία τοποθετείται χρονικά περίπου στα 1920, στο πρώτο κύμα μαζικής ελληνικής μετανάστευσης, που συνέπεσε με την πρώτη φάση της αμερικανικής εκβιομηχάνισης. Τότε μετανάστευσαν στην Αμερική Έλληνες κυρίως ως πηγή φτηνού εργατικού δυναμικού, οι οποίοι αντιμετώπιζαν σκληρές συνθήκες εργασίας και διακρίσεις. Παρά τις δυσκολίες αυτές, οι έλληνες εργάτες συμμετείχαν ενεργά σε εργατικά και πολιτικά κινήματα που υποστήριζαν την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους μετανάστες. Άνθρωποι που άφησαν την πατρίδα τους την Ελλάδα και πήγαν στην Αμερική για να φτιάξουν μια καινούρια ζωή, άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, χαμηλής μόρφωσης που όμως έδιναν και την ψυχή τους για να βοηθήσουν κάποιον συμπατριώτη τους. Στο έργο πλέκονται συναρπαστικά η επιτυχία, η αποτυχία, ο φόβος, η ελπίδα, το τραγούδι, ο θάνατος, η γέννηση, το γλέντι, η προδοσία, η μαφία, η αυτοθυσία, και ο καημός της μετανάστευσης.
En
