Φοίβος Παπακώστας στα Παραπολιτικά: "Ευγνωμονώ τη μητέρα μου που έγινα ηθοποιός"

Τον ρόλο του Σάββα, του γιού του μεγαλοεπιχειρηματία Πέτρου Νταγιάννου κατέχει φέτος ο ταλαντούχος Κύπριος ηθοποιός Φοίβος Παπακώστας στην επιτυχημένη δραματική σειρά του MEGA, «Μια νύχτα μόνο», πλάι στον Γιάννη Βούρο και τη Μαρία Ζορμπά, που υποδύονται τους γονείς του. Ο νεαρός ηθοποιός που γνωρίσαμε τηλεοπτικά τα τελευταία χρόνια από τον ρόλο του Μίλτου στο σήριαλ «Αυτή η νύχτα μένει», μιλάει στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ για τον φετινό ρόλο του, έναν πονεμένο άντρα που ψάχνει να βρει την ευτυχία μέσα από τα απανωτά λάθη του.

Από ποια ηλικία ασχολείσαι με το επάγγελμα του ηθοποιού; Τι σε πήγε προς τα εκεί;

Βρισκόμουν σε εργαστήρι θεάτρου από τα 12 μου νομίζω. Η ομάδα αυτή μάλλον μου είχε δημιουργήσει την αίσθηση του ότι βρίσκομαι στην αγκαλιά ενός θιάσου. Πρώτα πήγα ως το μικρό και μετά φεύγανε οι μεγαλύτεροι και μεγάλωνα μέσα σε αυτόν τον δημιουργικό πυρήνα. Μεικτές ηλικίες, σύνθετες προσωπικότητες εφήβων που έβρισκαν καταφύγιο στην αφήγηση ιστοριών, μέσω του παιχνιδιού και κυρίως από κοινού. Ήταν ιδέα της μητέρας μου που μου φύτεψε την περιέργεια αφού περνούσα πολύ απ’ τον χρόνο μου ασχολούμενος με την κατασκευή ρόλων και συνθηκών της φαντασίας μου τότε στο σπίτι, και σε κάθε σπίτι που μερακομίζαμε. Για πάντα θα την ευγνωμονώ! Νομίζω ότι και με την φιγούρα του μπαμπά μου (με το βιολί και την ατέρμονη μελέτη που έριχνε) άρχισα να το βρίσκω ως καλή ιδέα να δοκιμάσω την τύχη μου .

Στο ρόλο του Σάββα φαίνεται ένας άνθρωπος πολύ πληγωμένος κυρίως από τον πατέρα του που συνέχεια τον υποτιμά. Πες μας για τον ρόλο σου.

Αν υποθέσουμε ότι ο τρόπος που σε αγάπησε ο πατέρας σου είναι ο τρόπος που αγαπάς μετά τους ‘άλλους’ εδώ βλέπουμε ένα παιδί που έχει ταπεινωθεί πολύ. Έχει ως στήριγμά του την μητέρα του και σαν καταφύγιο ή ευκαιρία να ξεφύγει από όλα, την Μίνα, αλλά ούτε κι αυτό το δεκανίκι μπορεί να τον λυτρώσει. Ο Σάββας ξύνει τις πληγές του χωρίς να ξέρει πόσο βαθιά πληγωμένος είναι. Απ’ την άλλη όμως έχει την δυνατότητα να απογαλακτιστεί και δεν το κάνει. Ή μάλλον δεν τα καταφέρνει με ευκολία, όπως νομίζει ότι θα είναι τα πράγματα «μετά» . Γιατί εκεί βρίσκεται η σκληρή δουλειά. Στο να μην τα βάζεις κάτω όταν θα δεις τα δύσκολα.

Πως πιστεύεις ότι καταφέρνει κάποιος να βγει από αυτό το βάσανο στη ζωή του;

Ίσως αν ψάξει το νόημα και κάπου αλλού πέρα από τα πολύ προσωπικά του; Να ερωτευτεί; Να πάρει αποστάσεις; Να ποντάρει στο σωστό και το καλό αν το βρεί ποτέ; Έχει ο άνθρωπος μέσα του μηχανισμούς να μετακινήσει βουνά αλλά έχει και μηχανισμούς μηχανιστικούς που τον κρατάνε σε δεσμά που δεν λύνονται. Γιαυτό ίσως πολλές φορές το να απαλλάσσεται από τα πάθη του τον ξεκουράζει και τον αφήνει να γεμίσει ξανά.

Τι σου αρέσει σε αυτόν τον ρόλο;

Με κάνει να γελάω το ότι κάνει παιδιά. Είναι τόσο μακριά μου όλο αυτό και μου εξιτάρει το ενδιαφέρον το πώς κανείς γίνεται γονιός τόσες φορές. Μου αρέσει η στιγμή που αρχίζει να καταλαβαίνει και να έχει εκλάμψεις ευσυνειδησίας αλλά δεν μου αρέσει καθόλου ο τρόπος που την διαχειρίζεται. Είναι σαν να ξαναπέφτει στην ίδια επανάληψη παθών και σφαλμάτων. Άρα ίσως τελικά μου αρέσει καλλιτεχνικά ως προς το πως παίζεται αυτό (χαχα).

Έχεις αντιμετωπίσει ποτέ τέτοιες δύσκολες καταστάσεις στα παιδικά σου χρόνια;

Ήμουν ανήσυχος και έπεφτα πολλές φορές στα λάθη μου. Εδώ ο μεγάλος Σάμιουελ Μπέκετ έχει γράψει το επικό «fail again fail better».

Είναι δύσκολος ο συνδυασμός γυρισμάτων στην τηλεόραση με τις παραστάσεις στο θέατρο;

Είναι κουραστικό αλλά με γεμίζει τόσο πολύ που ακόμα κι αν είμαι κουρασμένος μετά θα βγάλω και το σκυλάκι μου μια τεράστια βόλτα.

Στο θέατρο;

Αυτήν την περίοδο συμμετέχω στο έργο "ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ" στο θέατρο ΕΛΕΡ, ένα νέο ελληνικό ποιητικό έργο του Γιάννη Τσαμαντάκη, που σκηνοθετεί ο αγαπημένος μου ο Δημήτρης ο Κομνηνός δάσκαλος από την σχολή και καρδιακός μου φίλος. Μέσα από δεκαέξι τραγούδια και ενότητες λόγου, το έργο ξεδιπλώνει την πορεία της ενηλικίωσης, του έρωτα, της δοκιμασίας και της συνάντησης με τον Άλλον. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το ονειρικό, συνδυάζοντας μουσική, λόγο, κίνηση και προβολές σε ένα άχρονο σκηνικό περιβάλλον συνεχούς μεταμόρφωσης. Η Λυδία Φωτοπούλου λειτουργεί ως ο κεντρικός αφηγηματικός άξονας και εικονική πρωταγωνίστρια, οδηγώντας τον θεατή σε αυτό το ταξίδι μνήμης, με τους υπόλοιπους ερμηνευτές και μουσικούς να εναλλάσσουν ρόλους γύρω της.


Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο ένθετο SECRET της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ το Σάββατο 14 Μαρτίου 2026