Σταύρος Παρχαρίδης στα Παραπολιτικά: "Η ελευθερία είναι αδιαπραγμάτευτη" - Οι παραστάσεις στην Αθήνα, η τέχνη και η φιλοσοφία ζωής του

Η συνέντευξη του Σταύρου Παρχαρίδη στο parapolitika.gr και τον Γιάννη Ξυνόπουλο φωτίζει την πολυδιάστατη διαδρομή ενός δημιουργού που υπηρετεί αδιάκοπα τον χώρο των τεχνών, μέσα από το θέατρο, τη σκηνοθεσία, τη συγγραφή, τη διδασκαλία και την παραγωγή.

Η πολύπλευρη καλλιτεχνική πορεία του Σταύρου Παρχαρίδη

Σταύρος Παρχαρίδης, πολυπράγμων στα καλλιτεχνικά δρώμενα έχοντας στον ενεργητικό του βραβεύσεις στους τομείς ενασχόλησής του. Εφέτος σκηνοθετεί την παράσταση «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71» του Βασίλη Τσιράκη που βλέπουμε στο θέατρο Αλκμήνη και συν πρωταγωνιστεί με την κ. Μαίρη Βιδάλη και τον 12 μελή θίασο της παράστασης «Οι εύθυμες κυράδες» του Σαίξπηρ στο Διάχρονο Θέατρο-Μαίρη Βιδάλη. Είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, θεατρικός παραγωγός, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ραδιοφωνικός παραγωγός, κειμενογράφος, συγγραφέας τηλεοπτικών και κινηματογραφικών σεναρίων, διδάσκει σενάριο , δημιουργική γραφή, υποκριτική θεάτρου, κινηματογράφου στην Ε.Θ.Β.Ε Μαιώτρον, ασχολείτε με την φωτογραφία το βίντεο και τις εικαστικές τέχνες, είναι Ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Κινηματογραφιστών Βορείου Ελλάδος και συνεχίζει ακάθεκτος και ανεπηρέαστος να συνεισφέρει στον χώρο των τεχνών.

Η μετάβαση του Σταύρου Παρχαρίδη από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα

Μιλώντας για την καταγωγή του από τη Θεσσαλονίκη και την εφετινή του παρουσία σε δύο θεατρικές παραστάσεις στην Αθήνα, εξηγεί τι ήταν αυτό που τον τράβηξε στην πρωτεύουσα. «Θεατρικά "κατάγομαι" από την Θεσσαλονίκη,ναι θα μπορούσε να το πει κανείς αυτό. Αν και στην τέχνη δεν υπάρχουν γεωγραφικού χαρακτήρα όρια συνήθως και αν υπάρχουν , υπάρχουν για να ξεπεραστούν. Η καταγωγή μου ως φυσικό πρόσωπο είναι από την Καλλιθέα Πιερίας ή Κατερίνης όπως συνήθως λέμε. Αυτό που με τράβηξε στην πρωτεύουσα είναι η ευκαιρία να δοκιμάσω και εδώ τις δυνάμεις μου. Άλλωστε ένα ταξίδι είναι η ενασχόληση με την τέχνη ας πούμε μια μικρή Οδύσσεια όσο περισσότερα τα λιμάνια τόσο καλύτερα. Επίσης παίζουν ρόλο και οι ευκαιρίες π.χ. εγώ είχα την τύχη να κάνω μία ταινία μεγάλου μήκους με τον Γιάννη Αϊβάζη αυτό ήταν το πρώτο βήμα, φέτος έχω την χαρά να συνεργάζομαι με δύο ιδιότητες με το Διάχρονο Θέατρο της Μαίρης Βιδάλη ως ηθοποιός, ενώ παράλληλα σκηνοθετώ στο θέατρο Αλκμήνη το έργο του Βασίλη Τσιράκη «Πτέρυγα Α - Κελί 71».

Τα ερωτήματα της παράστασης «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71»

Στη συνέχεια τοποθετείται πάνω στα βασικά ερωτήματα που θέτει η θεατρική παράσταση «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71» του Βασίλη Τσιράκη, στην οποία υπογράφει την παραγωγή και τη σκηνοθεσία, και η οποία πραγματεύεται την ουσία της ελευθερίας και της ασφάλειας. «Ξεκινάμε πρώτα από όλα με την μία και μοναδική αλήθεια που πρέπει να είναι και η πραγματικότητα μας, η ελευθερία είναι αγαθό αδιαπραγμάτευτο και αναφαίρετο δικαίωμα όλων, μηδενός εξαιρουμένου ανεξαρτήτου φύλου, χρώματος, απόψεων, πίστης, οικονομικής κοινωνικής κατάστασης και όποιων πεποιθήσεων. Η ελευθερία δεν ζυγίζεται και δεν ορίζεται. Δεν είναι διαπραγμάτευση επ ουδενί λόγω. (Δεν αναφέρομαι φυσικά σε αποδεδειγμένα εγκληματικές δραστηριότητες). Όταν και μόνο όταν το παραπάνω σκεπτικό "σπάει" για οποιαδήποτε λόγο και με οποιοδήποτε τρόπο τίθενται αυτά τα ερωτήματα. Και στην εποχή μας συμβαίνει συχνά δυστυχώς. Γιατί να αμφισβητήσει κανείς ότι μπορείς να είσαι ελεύθερος και ασφαλής; Όπως επίσης γιατί να αμφισβητήσει κανείς ότι μπορείς να είσαι ασφαλής και ελεύθερος; Θα το κάνει μόνο, γιατί έχει σκέψεις οι οποίες στοχεύουν στην καταστολή της ελευθερίας, μόνο και μόνο τότε».

Η συνεργασία του του Σταύρου Παρχαρίδη με τον Βύρωνα Κολάση και τον Πέτρο Τσαπαλιάρη

Αναφερόμενος στη συνεργασία του με τον Βύρωνα Κολάση και τον Πέτρο Τσαπαλιάρη για την παράσταση «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71», περιγράφει πώς προέκυψαν αυτές οι επιλογές και ποια στοιχεία εκτίμησε στους δύο ηθοποιούς. «Όταν πήρα στα χέρια μου το κείμενο του Βασίλη Τσιράκη και μπήκα στην διαδικασία να σκεφτώ τους καταλληλότερους κατά την άποψή μου ηθοποιούς, η πρώτη μου σκέψη που συνήθως είναι και η πιο σωστή, για τον χαρακτήρα του μεσσήλικα ήταν ο Βύρων Κολάσης ο κύριος Κολάσης έχει έναν εκπληκτικό τρόπο να ερμηνεύει τις σιωπές και μια αμεσότητα στον λόγο που γρήγορα σε βάζει στην διαδικασία της ιστορίας και της σκέψης του έργου. Επίσης είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος που για μένα μετράει πολύ και το βασικότερο έχει βαθιά γνώση της θεατρικής πράξης, η υποκριτική του ορίζει την δράση και απογειώνει την συναισθηματική ανάγκη του ρόλου. Απόδειξη η σκηνή του φινάλε του έργου που αποδεικνύει περίτρανα αυτό που λέω. Σας καλώ να με διαψεύσετε . Ο Πέτρος Τσαπαλιάρης ήρθε αργότερα στην παράσταση αλλά μπήκε με κέφι και ταχύτητα στην διαδικασία. Σε έναν ουσιαστικά κόντρα ρόλο με ήθος και εσωτερικότητα ανέλυσε την δομή του Μετανάστη και παρά την ογκώδη εμφάνιση του κατάφερε να ερμηνεύσει την εσωτερικότητα του χαρακτήρα και αυτό είναι το θαυμάσιο στην ερμηνεία του πέραν άλλων Επίσης είναι ένας εργάτης της τέχνης γνωρίζει το θέατρο σε πολλά επίπεδα και πρακτικά και αυτό είναι κάτι που εμένα μου αρέσει πάρα πολύ. Τους ευχαριστώ και τους δύο για την συνεργασία και δράττομε της ευκαιρίας να ευχαριστήσω όλους τους συντελεστές της παράστασης».

Γιατί οι συνθήκες της παράστασης χαρακτηρίζονται σουρεάλ

Στο επόμενο σημείο εξηγεί για ποιο λόγο χαρακτηρίζονται σουρεάλ οι συνθήκες της παράστασης που σκηνοθετεί. «Μέσα στο συγκεκριμένο κελί στην συγκεκριμένη πτέρυγα τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ούτε σε πρώτο επίπεδο μα ούτε και αν κάποιος στοχεύσει την παράσταση με μία δεύτερη ματιά. Εύκολα μπορεί όμως να διακρίνει, αν αφήσει ως θεατής την σκέψη του ελεύθερη, ότι βιώνει το "δράμα" των ηρώων στην καθημερινότητα του. Στην εποχή μας ότι θεωρούμε ρεαλιστικό εύκολα με καταλύτη μια μη ελεγχόμενη επέμβαση "τρίτου" μπορεί για μας να γίνει μη ρεαλιστικό, σχεδόν σουρεαλιστικό. Η παράσταση μας σχολιάζει την παραπάνω κατάσταση, βάζει τον θεατή να συμμετάσχει με την παρουσία του να γίνεται μάρτυρας μιας μη αναμενόμενης ανατροπής η οποία έχει όλα τα στοιχεία απλής ρεαλιστικής καθημερινότητας. Όπως π.χ. οι άδειοι δρόμοι μιας μεγαλούπολης, καταμεσήμερο, γιατί την απειλεί ένας ιός και όλοι όσοι θεώρησαν πως ο εγκλεισμός είναι η λύση. Στον απέραντο τότε θυμάστε εγκλεισμό ο ρεαλισμός παρέδωσε την σκυτάλη στον υπερρεαλισμό και η πόλη έμοιαζε με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Κάπως έτσι λειτουργεί και η παράσταση το "πως" θα το βλέπουμε στην σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη. Κάθε Σάββατο στις 21:30 και Κυριακή στις 18:00 μέχρι πέντε Απριλίου. Σας καλούμε να το βιώσετε».

Η προσωπική και επαγγελματική του αντίληψη για την ελευθερία

Όταν η συζήτηση περνά στην έννοια της ελευθερίας σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, ο Σταύρος Παρχαρίδης αναπτύσσει τη δική του πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση. «Η ελευθερία είναι η βασική έννοια της ζωής θεωρώ πως αυτή η λέξη συμπεριλαμβάνει πολλές άλλες μέσα στα εννιά της γράμματα. Π.χ. Ε όπως Ευτυχία, Λ όπως Λεπτομέρεια, Ε όπως Ευγένεια, Υ όπως Υπευθυνότητα, Θ όπως Θύμηση, Ε όπως Έμπνευση, Ρ όπως Ροή, Ι όπως Ιδέα, Α όπως Αγώνας. Με άλλα λόγια ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για μένα σε όλα τα επίπεδα σημαίνει Αγώνας για μια Ιδέα με Ροή , Έμπνευση, (γιατί κάθε στείρα σκέψη δεν προάγει την δημιουργία) Θύμηση, (γιατί η Λήθη είναι ο εχθρός της ελευθερίας) Υπευθυνότητα,(γιατί χαρίζει ασφάλεια στους γύρω μας) Ευγένεια (γιατί τρέφει την ψυχή), με βάση στην Λεπτομέρεια (γιατί εκεί κρύβονται λύσεις μα και παγίδες) με στόχο την απόλυτη συλλογική Ευτυχία. Άρχισα από το τέλος και πήγα προς την αρχή, αν το προσέξατε την ανάπτυξη της σκέψης μου για δύο βασικούς λόγους ο πρώτος γιατί η δύναμη της ελευθερίας δεν είναι στην σειρά των γραμμάτων της και πως θα τα αναπτύξεις αλλά στην ίδια την λέξη και δεύτερος γιατί η πίστη στην Ελευθερία δεν κινδυνεύει από την σειρά των γραμμάτων της αλλά από την σειρά των πράξεων μας που μπορεί να την προσβάλουν και να την καταρρακώσουν. Αν πάλι διαβάσετε από κάτω προς τα πάνω τα Κεφάλια γράμματα στις κεντρικές λέξεις πάλι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ θα βρείτε πως γράφει. Είναι καθαρά θέμα πώς αντιλαμβάνεται κανείς την ελευθερία η οποία ανάμεσα στα πολλά και μοναδικά στοιχεία της είναι και το χιούμορ».

Ο εγκλεισμός πέρα από τα κάγκελα μιας φυλακής

Απαντώντας στο αν ο εγκλεισμός υπάρχει μόνο μέσα από τα κάγκελα μιας φυλακής, δίνει μια ευρύτερη κοινωνική και καθημερινή διάσταση του όρου. «Η προσωπική μας "φυλακή" μπορεί να είναι πολύ πιο σκληρή όταν έχουμε να παλέψουμε με τα αδιέξοδα και τα εμπόδια που παρουσιάζονται στην καθημερινότητα μας τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Υπάρχει και μία φυλακή που επιδεικτικά αγνοούμε πολλές φορές είναι η φυλακή τής ψευδαίσθησης τής ελευθερίας. Εννοώ ότι ίσως μπορώ να λέω ότι θέλω, να ψωνίζω ότι θέλω, να γυρίζω αργά στους δρόμους χωρίς να κινδυνεύω να με συλλάβουν όπως έγινε στο παρελθόν αλλά όταν πω ότι δεν θα πάω σήμερα στην εργασία μου γιατί απεργώ ο μισθός μου αυτομάτως μειώνετε. Ναι μεν έχω το δικαίωμα δηλαδή να απεργήσω αλλά θα το πληρώσω σε χρήμα που αυτόματα αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορέσω να ψωνίσω πλέον ότι και όσα θέλω από το σούπερ-μάρκετ κτλπ… Έχω το δικαίωμα να νοσηλευτώ π.χ. δωρεάν σε δημόσιο νοσοκομείο αλλά για να πάρω σειρά πρέπει να περιμένω δέκα μήνες συνέβη σε πολύ κοντινό μου πρόσωπο. Να λοιπόν μία διαφορετική "φυλακή" που σε εγκλωβίζει στην καθημερινότητα ενώ σου λέει πως είσαι ελεύθερος».

Η υποκριτική, ο ρόλος στις «Εύθυμες κυράδες» και η συνεργασία με τη Μαίρη Βιδάλη

Περνώντας από τη σκηνοθεσία στην υποκριτική, μιλά για τον άκρως κωμικό ρόλο του κυρίου Φορντ-Αύλακα στις «Εύθυμες κυράδες», αλλά και για τη συνεργασία του με τη Μαίρη Βιδάλη. «Έχω εργαστεί ξανά στην Αθήνα ως ηθοποιός στο θέατρο αν αναφέρεστε στον τελευταίο καιρό, μιλάω για την συμμέτοχη μου στο "Έκτο πάτωμα" στον ρόλο του γιατρού στο θέατρο Παλλάς που ήταν μία θαυμάσια συνεργασία. Όμως με την κυρία Βιδάλη μας συνδέει μια πολύχρονη επαγγελματική σχέση . Έτσι, γνωρίζοντας ότι γράφω, μου πρότεινε και την ευχαριστώ πολύ για αυτό , να κάνω την διασκευή στις "Εύθυμες κυράδες" δέχτηκα με χαρά γιατί το θεώρησα μεγάλη τιμή την εμπιστοσύνη της. Από την άλλη η διασκευή σε ένα έργο του Σαίξπηρ είναι μία μεγάλη και δημιουργική πρόκληση. Η αποδοχή του κειμένου από τους θεατές που γελούν και ψυχαγωγούνται είναι η απόδειξη πως τίμησα και το κλασικό κείμενο και την εμπιστοσύνη της κυρίας Βιδάλη. Όταν δε , μου προτάθηκε από την ίδια να αναλάβω τον ρόλο του Φόρντ - Αύλακα η χαρά μου ήταν διπλή. Που τριπλασιάστηκε όταν έμαθα τους υπόλοιπους συνεργάτες όπως η σκηνοθέτης της παράστασης κυρία Κατερίνα Μαντέλη ο Θάνος Γεωργουλάς που έγραψε την μουσική, ο Γιώργος Δανεσής στους φωτισμούς, η Ιωάννα Κατσιαβού στα σκηνικά, ο Μπάμπης Χατζιδάκις στον ρόλο του εκρηκτικού Φάλσταφ η κυρία Λυδία Αγγελοπούλου στον ρόλο της κυρίας Παίητζ ο Γιώργος Γιαννακόπουλος στον ρόλο του κυρίου Παίητζ και φυσικά όλων των άλλων συναδέλφων που σιγά -σιγά συμπλήρωσαν αυτό το εξαιρετικό θεατρικό σύνολο. Θα μου επιτρέψετε να τους ευχαριστήσω για την τόσο εξαιρετική και κεφάτη συνεργασία τους ηθοποιούς Κώστα Ζέκο, Γιώργο Καπετανάκο, Νίκο Παπαδάκη, Αιμιλία Σπαχάι. Δημήτρη Τσάκωνα και Εφη Χαντζούλη».

Η ζήλια ως στάση ζωής

Στη συνέχεια διατυπώνει την προσωπική του θέση για τη ζήλια και ειδικά για τον ζηλιάρη άντρα ως στάση ζωής. «"Η ζήλια είναι ζωντανή απ’ τον καιρό του Δία…" λέει στο τραγούδι του ο Φόρντ . Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι ζηλεύω στο μετρό του λογικού. Η υπερβολική ζήλια δεν με βρίσκει να συμφωνώ. Η ζήλια με την έννοια της "άμιλλας" έχει κάποιο νόημα αν προάγει καταστάσεις. Ο ζηλιάρης άντρας τώρα και μάλιστα ως στάση ζωής με βρίσκει κάθετα αντίθετο. Γιατί κάτι τέτοιο πρώτα απ’ όλα θέτει σε κίνδυνο την όποια προσωπική σχέση, λειτουργεί τυραννικά για αυτόν που ζηλεύει αλλά και για αυτόν που δέχεται τη ζήλια οπότε καλό είναι να ακούσουμε τους προγόνους μας που λέγαν "μέτρον άριστον". Ή το φινάλε του τραγουδιού του Φόρντ που λέει "Ζήλια να έχεις μέσα σου και έξω εμπιστοσύνη" είναι και αυτό μία λύση. Θα πρότεινα εμπιστοσύνη σκέτο μέσα-έξω στα προσωπικά μας και άμιλλα σε οποίους άλλους τομείς».

Οι προτεραιότητες στις καλλιτεχνικές του ενασχολήσεις

Ερωτώμενος για το σε ποια από όλες τις καλλιτεχνικές του ενασχολήσεις δίνει προτεραιότητα, εξηγεί πώς αντιλαμβάνεται τη δημιουργία και την εσωτερική ανάγκη της έκφρασης. «Συνήθως δίνω προτεραιότητα σε αυτή που με εκφράζει εκείνη την στιγμή, εκείνη την περίοδο τής ζωής μου. Γενικά δεν ξεχωρίζω οτιδήποτε καλλιτεχνικό βάση κάποιου συγκεκριμένου "καλλιτεχνικού κώδικα κυκλοφορίας" οπότε και δεν ορίζονται με κάποιο τρόπο οι προτεραιότητες μου. Σίγουρα όμως παίζουν ρόλο και οι συνθήκες, γιατί πολλά θέλουμε να πράξουμε αλλά δεν είναι πάντα εφικτό. Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω είναι ότι αργά ή γρήγορα αν ξεκινήσω κάτι θα το ολοκληρώσω δεν εγκαταλείπω ποτέ μια ιδέα που ξεκίνησε να γίνεται πράξη. Ένας ακόμη παράγοντας που σίγουρα παίζει κάποιο ρόλο σε όποια προτεραιότητα είναι η ανάγκη για επιβίωση, η καθημερινότητα και οι βουλές της. Αν όμως με ρωτάτε για αμιγώς καλλιτεχνικές προτεραιότητες τότε ισχύει αυτό που είπα στην αρχή. Θεωρώ ότι η δημιουργία είναι η βασική προτεραιότητα σε όποιον έχει μπει στην διαδικασία της εσωτερικής έκφρασης, δεν παίζει ρόλο το «πότε» αλλά η εσωτερική ανάγκη, αυτή ορίζει την πορεία ίσως τελικά είναι και μόνος «καλλιτεχνικός κώδικας κυκλοφορίας», τον οποίον αγαπάμε, ακολουθούμε πιστά, χωρίς "ζώνη ασφαλείας" η καλλιτεχνική έκφραση είναι το μόνο "όχημα" που το αφήνεις να σε οδήγηση στην σύγκρουση και χωρίς προτεραιότητες, πλην αυτή της ποιότητας και του σεβασμού, γιατί μέσα από την συγκεκριμένη σύγκρουση έρχεται η αληθινή δημιουργία. Έχετε ακούσει ποτέ κανένας να πέθανε επειδή "συγκρούστηκε" με τις καλλιτεχνικές του προτεραιότητες; Όχι. Ζώνη ασφαλείας και προτεραιότητα οπωσδήποτε όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας και μάλιστα υποχρεωτικά. Στην καλλιτεχνική μας διαδρομή μόνη προτεραιότητα η δημιουργία με ήθος, σεβασμό, αξιοπρέπεια και απόλυτη ελευθερία σκέψης».

Ο ελεύθερος χρόνος και η προσωπική ζωή

Σε ό,τι αφορά τον ελεύθερο χρόνο στην προσωπική του ζωή, περιγράφει με τον δικό του τρόπο πώς τον αντιλαμβάνεται και πώς τον αξιοποιεί. «Αυτό που κάνω ότι και να κάνω είτε παίζω, σκηνοθετώ ή γράφω είναι η προσωπική μου ζωή και νιώθω πάντα ελεύθερος μέσα από αυτό, δεν θεωρώ ότι μου "σκλαβώνει" με κάποιο τρόπο τον χρόνο μου αντιθέτως. Οπότε έχω την τύχη να λέω ότι έχω μόνιμα ελεύθερο χρόνο. Σίγουρα θα ήθελα να τον μοιράζομαι περισσότερο με τους δικούς μου ανθρώπους, τα παιδιά μου για παράδειγμα και άλλους φίλους και ανθρώπους που δεν βλέπω συχνά γιατί ζούμε σε διαφορετικές πόλεις. Κατά τα άλλα όταν η έμπνευση μου πει «πάρε τα μπογαλάκια σου και άδειασε μου την γωνιά» τότε αδειάζω την γωνιά της και γεμίζω την γωνιά φίλων που έχουν την διάθεση και την καλοσύνη να μοιραστούμε τις σκέψεις, τις ανάγκες μας, τις αλήθειες και ένα φλιτζάνι καφέ η ένα ποτήρι κρασί. Άλλες φορές αρκεί και η συντροφιά μιας σελίδας χαρτιού και ενός στιλό… Αν και κλισέ αληθεύει».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Σταύρος Παρχαρίδης (@stavros_parcharid)

Η ειρήνη ως η μοναδική σταθερά

Όταν η συζήτηση φτάνει στην ειρήνη στον κόσμο και σε όσα θα κρατούσε ή θα άλλαζε, η απάντησή του είναι σύντομη και απόλυτη. «Θα κρατούσα μόνο την Ειρήνη και δεν θα άλλαζα τίποτα και ποτέ».

Τα μελλοντικά προσωπικά και επαγγελματικά σχέδια

Κλείνοντας, μιλά για τα μελλοντικά προσωπικά και επαγγελματικά του σχέδια, που περιλαμβάνουν περιοδείες, νέες παραστάσεις, συγγραφή και ντοκιμαντέρ. «Για το καλοκαίρι που έρχεται υπάρχει ο σχεδιασμός περιοδείας με της «Εύθυμες κυράδες» με το διάχρονο θέατρο της Μαίρης Βιδάλη, η ολοκλήρωση των παραστάσεων κατά την διάρκεια της άνοιξης με την «Πτέρυγα Α - Κελί 71» του Βασίλη Τσιράκη σε δήμους και Θεσσαλονίκη. Φυσικά «Ο Ανθρωποφάγος» της Σάννυ Μπαλτζή με την ερμηνεύτρια Μαρίνα Βολουδάκη , που ερμηνεύει και το τραγούδι στην Πτέρυγα Α - Κελί 71 , και μουσική του Σπυρίδωνα που είναι η μουσική ψυχή και στις δύο αυτές παραστάσεις . θα κάνει μία μίνι περιοδεία σε πόλεις της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Ένα παιδικό έχω στην αφετηρία για παράσταση, ενώ παράλληλα ολοκληρώνω την συγγραφή ενός θεατρικού έργου με τίτλο «Ο ερημίτης» του Ραχμαντάν βασισμένο πάνω στο ομώνυμο βιβλίο του Δήμου Χρυσού. Παράλληλα έχουν ξεκινήσει και οι διαδικασίες για την δημιουργία ντοκιμαντέρ με τίτλο «Εξοδίτες» βασισμένο πάνω στην πολύχρονη έρευνα του ιστορικού ερευνητή Μάκη Εξαρχόπουλου, όπου εκεί θα κάνω σενάριο και σκηνοθεσία . Υπάρχουν και άλλες σκέψεις φυσικά που συζητιούνται αλλά δεν είναι κάτι ακόμη άμεσα ανακοινώσιμο».