Σοφία Κουνιά: Η μούσα του Γιάννη Οικονομίδη πάει Ηρώδειο με τη "Λυσιστράτη" του Σταμάτη Κραουνάκη
Συνέντευξη στην Κυριακάτικη Απογευματινή
Από τους σκληρούς, δολοφονικούς ρόλους των ταινιών του Γιάννη Οικονομίδη, η Σοφία Κουνιά θα ανηφορήσει σε λίγες μέρες στο Ηρώδειο για να υποδυθεί την Κλεονίκη στην μουσική "Λυσιστράτη" του Σταμάτη Κραουνάκη
Μετά τη «θραύση» που έκανε στη «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» και την «Σπασπένη Φλέβα», τις δραματικές ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη, που είδαμε με κομμένη την ανάσα, η Σοφία Κουνιάκάνει το Καλοκαίρι το επόμενο βήμα της στην Τέχνη ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή και μάλιστα σε κωμωδία. Η Σοφία που για πολλά χρόνια εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος, φτιάχνοντας υπολογιστές όπως έχει πει η ίδια, τα τελευταία χρόνια ζει το μεγάλο της όνειρο. Και ενώ στα «χέρια» του Οικονομίδη έμαθε να φτιάχνει σκληρές και αδίστακτες κινηματογραφικές περσόνες, στις 12 και 13 Ιουνίου θα την δούμε στη μουσική κωμωδία «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη στο Ηρώδειο. Πως έγινε αυτό; Μας το εξηγεί η ίδια μιλώντας στην Κυριακάτικη Απογευματινή.
Πως αποφάσισες φέτος να ασχοληθείς με το θέατρο;
Δεν το αποφάσισα εγώ. Ο Σταμάτης το αποφάσισε. Με είχε δει τον Χειμώνα σε συνέντευξη που είχα δώσει στην εκπομπή Studio 4 της ΕΡΤ με αφορμή τη «Σπασμένη Φλέβα» και μετά από λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο. Αρχίσαμε να έχουμε επικοινωνία και κάποια στιγμή μου πρότεινε να παίξω στη «Λυσιστράτη». Εγώ έως τότε δεν είχα καμία σκέψη να κάνω θέατρο.
Απάντησες αμέσως;
Στην αρχή ξαφνιάστηκα, έμεινα άναυδη. Ούτε στα όνειρα μου δεν είχα σκεφτεί ότι μπορεί να με πάρει τηλέφωνο ο Κραουνάκης. Με ρώτησε αν τραγουδώ και του είπα όχι. Με ρώτησε αν χορεύω και του είπα καθόλου. Και τότε μου είπε «καταπληκτικά, ξεκινάμε πρόβες τη Δευτέρα». Δέχτηκα γιατί δεν μπορείς να πεις «όχι» στον Σταμάτη. Του ξεκαθάρισα όμως ότι «ξεκινάμε, αλλά αν δεν σου κάνω, διώξε με».
Πως νιώθεις στον ρόλο της Κλεονίκης;
Η Κλεονίκη είναι ένας δυνατός ρόλος, βέβαια διασκευασμένος από τον Σταμάτη, όπως και όλο το έργο, το οποίο διαπραγματεύεται τον πόλεμο, το χρήμα, την ειρήνη, τη γυναικεία χειραφέτηση. Στις πρόβες το πρώτο δίμηνο ήταν δύσκολο. Αυτά τα πράγματα έχουν πολύ δουλειά και έπρεπε να μπω στο κλίμα. Τώρα νιώθω πολύ καλά. Η ομάδα είναι καταπληκτική. Τα παιδιά με βοηθάνε και ο Σταμάτης είναι πολύ δοτικός. Έχει και φοβερή έμπνευση γιατί όταν βλέπεις έναν άνθρωπο μπροστά σου να γεννάει ιδέες, εμπνέεσαι και εσύ.
Τι σου ζήτησε να κάνεις για τον ρόλο σου στην παράσταση;
Μου είπε πως θέλει απλά την περσόνα την δική μου. Μου ζήτησε να υποδυθώ την Κλεονίκη αλλά μέσα από τον εαυτό μου.
Τα χορευτικά σε δυσκόλεψαν;
Ναι με δυσκόλεψαν γιατί θεωρώ πως δεν έχω κάποια ιδιαίτερη χάρη στο χορό, αλλά τα κατάφερα και αυτά.
Τι σε δυσκόλεψε πιο πολύ σε αυτό το εγχείρημα;
Όλο το εγχείρημα (γέλια). Γιατί το θέατρο έχει μια υπερβολή. Δηλαδή πρέπει να φαίνεται το συναίσθημα, να το βγάζεις για να το καταλάβει και ο θεατής. Και επειδή το θέατρο είναι ζωντανό θέαμα, αν κάνεις ένα λάθος θα φανεί, ενώ στο σινεμά το λάθος μπορείς να το διορθώσεις τραβώντας ξανά τη σκηνή. Αυτό λίγο με φόβιζε. Αλλά επειδή είμαστε δεμένη ομάδα, νομίζω πως θα βγει σαν ένα πάρτι που θα ενωθεί με το κοινό.
Νιώθεις ότι κάνεις κάτι πολύ τολμηρό;
Ναι βέβαια. Βουτάω στα βαθιά. Αλλά είπα ότι θα το δοκιμάσω.
Στις ταινίες είχες δραματικό ρόλο, ενώ εδώ πρωταγωνιστείς σε κωμωδία. Πως πέρασες από την τραγωδία στην κωμωδία;
Όποιος με γνωρίζει, ξέρει ότι γελάω πολύ, είμαι του κεφιού. Το δύσκολο είναι να αφεθείς σε αυτά που ζητάει ο σκηνοθέτης. Αν το καταφέρεις αυτό, απελευθερώνεται το σώμα και βρίσκεις τις τσαχπινιές που χρειάζεται ο ρόλος. Γίνεται ξαφνικά κάτι μαγικό. Τους πρώτους δύο μήνες δεν ήξερα που πατούσα. Μετά τα βρήκα όλα.
Είπες κάποια στιγμή «τι κάνω τώρα»;
Ναι βέβαια. Κάποιες φορές είπα μήπως πρέπει να φύγω για να προστατέψω την παράσταση; Αλλά λέω αφού δεν με έχει διώξει ακόμα ο Σταμάτης, κάτι βλέπει.
Ποιο είναι σήμερα το μήνυμα της Λυσιστράτης;
Είναι το πολύ γνωστό σε όλους μας. Ότι όλοι οι πόλεμοι γίνονται για το χρήμα. Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Και ίσως αν κυβερνούσαν οι γυναίκες, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.
Για ποια θέματα πρέπει οι γυναίκες να επαναστατούν σήμερα;
Και μόνο το γεγονός ότι το 2026 συμβαίνουν ακόμα γυναικοκτονίες, είναι τραγικό. Δεν μπορεί σήμερα ένας άντρας να νιώθει ότι η γυναίκα είναι κτήμα του. Πρέπει καθημερινά να διεκδικούμε την ισότητα. Αλλά όσο υπάρχει πατριαρχία βαθιά ριζωμένη και στις ψυχές των γυναικών, τόσο θα χρειάζεται να αγωνιζόμαστε κι άλλο.
Η συμμετοχή σου στη Λυσιστράτη είναι μια προσωπική σου επανάσταση;
Ναι, αυτό για μένα είναι μια υπέρβαση. Αν ήμουν 30 ετών μπορεί να μην το έκανα. Και η συμμετοχή μου στις ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη ήταν μια υπέρβαση. Δηλαδή πιστεύω πως μετά τα 50 αρχίζουν οι υπερβάσεις, επειδή τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, ίσως μετά από κάποια δυνατή σφαλιάρα της ζωής σου. Παίρνεις τη ζωή σου στην πλάκα.
Αυτό που ζεις μέσα από την Τέχνη είναι αυτό που θέλει η ψυχή σου;
Ναι. Γιατί αν η ψυχή σου νιώσει καλά, γιατρεύεσαι. Δεν τα κρατάς μέσα σου και δεν αρρωσταίνεις. Έτσι δεν έχεις κακία. Είσαι χαρούμενος και μπορείς όλα να τα αντιμετωπίσεις. Το σινεμά και το θέατρο είναι η ψυχοθεραπεία μου. Με μαγεύει.
Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή στις 7/6/2026
Η διασκευή του έργου από τον Σταμάτη Κραουνάκη μας αφήνει να αναρωτιόμαστε τι θα προκύψει από τη συνάντηση του σπινθηροβόλου πνεύματος του Αριστοφάνη με την αχαλίνωτη μουσική του φαντασία. Ο συνθέτης στήνει μια πολυφωνική σύγχρονη όπερα που φιλοξενεί ισότιμα μουσική και λόγο, όλα κουρδισμένα στο κλειδί της ανελέητης σάτιρας του ποιητή. Πότε λυρική, πότε λαϊκή, πότε σαρκαστικό καμπαρέ, η μουσική γίνεται αγωγός της δράσης, ενώ ο αδόμενος λόγος συμπληρώνει ιδανικά αυτήν την αριστοφανική μέθεξη, απελευθερώνοντας νύξεις στο σήμερα και τροφοδοτώντας ακόμα περισσότερο την ξέχειλη θεατρικότητα του δρώμενου. Παράλληλα, ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνογράφος Takis ντύνει την παράσταση με μια απολύτως σύγχρονη αισθητική που κουμπώνει με το ιστορικό πλαίσιο του έργου, καταλήγοντας σε μια ακαταμάχητη εικαστική πανδαισία. Στη σκηνή του θεάτρου, συναντιούνται τριάντα σημαντικοί ερμηνευτές και μουσικοί, με ξεχωριστή την παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη που τραγουδά τη θεά Αθηνά.
Στο έργο, οι γυναίκες καταλαμβάνουν την Ακρόπολη –όπου βρίσκεται το δημόσιο ταμείο– για να παραλύσουν την πολεμική μηχανή των ανδρών. Για δύο βραδιές, τα υπέροχα, θεατρικά τους φαντάσματα θα αιωρούνται ακριβώς από πάνω μας, αφήνοντας αυτό το έξαλλο ποτάμι να κυλήσει ξανά υπό το παράγγελμα του Σταμάτη Κραουνάκη, κατακλύζοντας τα διαζώματα του Ηρωδείου μέχρι τη σκηνή και σαρώνοντας για μια ακόμα φορά τις βεβαιότητες του κόσμου.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μουσική, κείμενο, σκηνοθεσία: Σταμάτης Κραουνάκης
Συνεργάτες στο Λιμπρέτο: Λίνα Νικολακοπούλου (στίχοι τραγουδιών «Πάμε κοπέλες», «Το νήμα», «Χορικό της συμφιλίωσης»), Γιώργος Χατζιδάκις, Λάκης Λαζόπουλος (στίχοι του τραγουδιού «Όλα γι’ αυτή την πόλη»)
Συνεργάτης στη σκηνοθεσία: Μαριλένα Μόσχου
Σκηνικά - Κοστούμια: Takis
Χορογραφία: Θοδωρής Πανάς
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Σύμβουλος θεατρολόγος: Ευανθία Στιβανάκη
Το εικαστικό σήμα της παράστασης είναι του ζωγράφου Κώστα Σπανάκη.
Φωτογραφίες: Σπύρος Πώρος
En
