Υπουργείο Πολιτισμού: Ξεκινούν οι δωρεάν εκδηλώσεις του θεσμού "Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026" -Τι θα δούμε 1 – 5 Ιουλίου
Οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το ΥΠΠΟ
Το πρόγραμμα "Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026" καλεί το κοινό να ανακαλύψει νέες παραγωγές σε μοναδικούς αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας
Την Τετάρτη 1 Ιουλίου ξεκινά το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού με τίτλο «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026», με παραγωγές μουσικής, θεάτρου και χορού, καθώς και παραστάσεις για παιδιά και εφήβους, οι οποίες θα παρουσιαστούν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στον Αρχαιολογικό χώρο Δήλου, στο Κάστρο Καλαμάτας, στο Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στον Αρχαιολογικό χώρο Αρχαίας Ευρωπού, στο Γυμνάσιο Αρχαίας Ολυμπίας και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας. Οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το ΥΠΠΟ. Η προκράτηση θέσεων είναι υποχρεωτική και έχει ξεκινήσει για όλες τις εκδηλώσεις του Ιουλίου μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του θεσμού: www.allofgreeceoneculture.gr
Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026
Το πρόγραμμα της πρώτης εβδομάδας περιλαμβάνει τις εξής εκδηλώσεις:
Αναλυτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων: 1 – 5 Ιουλίου 2026
Η παράσταση Τα πέπλα της υφαίνει τη δραματουργία της μέσα από ποιητικές φωνές και αφηγήσεις γυναικών από τη Μέση Ανατολή, διασταυρώνοντάς τες με μύθους, τελετουργίες και λαϊκές παραδόσεις της Δύσης. Στον πυρήνα της σύνθεσης τοποθετείται η γυναικεία σωματικότητα, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό πεδίο ιστορικών και κοινωνικών εγγραφών. Το πέπλο εμφανίζεται ως σύμβολο πολλαπλών αναγνώσεων· άλλοτε προστατεύει, άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε διαχωρίζει και άλλοτε αποκαλύπτει. Στη λεπτή του επιφάνεια συγκρούονται η επιθυμία και η απαγόρευση, η ορατότητα και η εξαφάνιση, η έλξη της αποκάλυψης και η βία της απόκρυψης. Η φωνή και οι μουσικές συνθέσεις της Σαβίνας Γιαννάτου και των Primavera en Salonico συναντούν την εικαστική και σκηνοθετική προσέγγιση της Μαρίας Λάππα σε μια παράσταση όπου η γυναικεία φωνή γίνεται δέηση, ψίθυρος, προσευχή και κραυγή, φωτίζοντας κόσμους όπου το σώμα μετατρέπεται σε μνημείο, τόπο αντίστασης και μεταμόρφωσης.
Στη Δήλο. Σ’ ένα νησί πρώην άδηλο, μα τώρα φανερό, που προσπάθησε να νικήσει τον χρόνο. Τον θάνατο. Μέσα από τον οποίο περνάει η γλώσσα, διατηρώντας τον πυρήνα της απρόσβλητο. Τώρα τρία σώματα ανθίζουν μουσική. Δίπλα στη θάλασσα. Η θάλασσα, το μόνο επουλωτικό στοιχείο. Τρία σώματα χορεύουν κάτω απ’ τον ήλιο, πάνω στον βράχο. Μέσα σε μια Ελλάδα, τώρα ξεχειλωμένο συνονθύλευμα τραυμάτων και δανείων. Κυρίως τρόπων ύπαρξης και λιγότερο χρηματικών. Τρία σώματα μέσα στην περιπέτεια της γλώσσας. Τρία σώματα ανάμεσα σε μια γλώσσα τόσο ενθουσιωδώς φρέσκια αρχαία ελληνική και μια τόσο γερασμένη νέα ελληνική. Τρία σώματα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Πάνω στο μάρμαρο. Πάνω σε τόπο προσευχής.
Η παράσταση Αναλογικό σώμα εστιάζει στον ίδιο τον άνθρωπο: στη δύναμη και την ευθραυστότητά του, στην ικανότητά του να προσαρμόζεται, να αντέχει και να υπερβαίνει τις προκλήσεις της ύπαρξής του στον φυσικό κόσμο. Μέσα από μια καθαρή και ουσιαστική κινητική έρευνα, η παράσταση διερευνά οργανικά, νευρολογικά και ψυχικά τις συνθήκες επιβίωσης και μετασχηματισμού του ανθρώπινου σώματος. Αντλώντας έμπνευση από τις διαχρονικές υπαρξιακές κρίσεις της ανθρωπότητας, το έργο στρέφει το βλέμμα στη σύγχρονη εποχή και στις προκλήσεις που γεννά η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Κεντρικό άξονα αποτελεί η ολοένα στενότερη σχέση ανθρώπου και μηχανής, όχι μόνο μέσω των αισθήσεων αλλά και μέσα από την ενσωμάτωση τεχνολογικών συσκευών στο ίδιο το σώμα. Το Αναλογικό σώμα προτείνει έναν καλλιτεχνικό στοχασμό πάνω στη φύση του ανθρώπου σήμερα, υποστηρίζοντας πως το σώμα παραμένει το τελευταίο οχυρό του αναλογικού ανθρώπου.
Η Επιστροφή είναι μια παράσταση χορού και μουσικής για τρεις χορεύτριες και έναν μουσικό επί σκηνής που επιχειρεί μια διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τις έννοιες του κύκλου και του ερειπίου. Το έργο προσεγγίζει το σώμα ως φορέα μνήμης και σχέσης, ως μέρος μιας διαρκούς διαδικασίας επιστροφής και επαναπροσδιορισμού. Μέσα από κίνηση, ήχο και υλικά ένα ερειπιακό πεδίο δημιουργείται, μεταβάλλεται και ανασυντίθεται, χαρτογραφώντας τη διαδρομή από το ατομικό στο συλλογικό.
Η σύνθεση αναπτύσσεται μέσα από θραύσματα κίνησης, ήχου και δράσης, μικρά συμβάντα που εμφανίζονται, μετασχηματίζονται και επανέρχονται σε νέες συνδέσεις. Έτσι, το έργο δεν ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, αλλά συγκροτείται από διαδοχικές συναντήσεις, όπου το μεμονωμένο αποκτά νόημα μέσα από τη σχέση του με το σύνολο.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Μαρώνειας λειτουργεί ως τοπίο-συνομιλητής παρά ως απλό σκηνικό. Παράλληλες χρονικότητες εμφανίζονται και συνυπάρχουν χωρίς να συγχωνεύονται, ενώ το προσωπικό επανατοποθετείται μέσα στη συλλογικότητα. Η επιστροφή δεν αφορά την αναζήτηση ενός ίδιου σημείου, αλλά τη συνάντηση με τον άλλον, το σώμα και τον κοινό χώρο, όπου η κίνηση, η μεταβολή και η συνύπαρξη γίνονται κοινή εμπειρία.
Παράσταση / Δράση για παιδιά και εφήβους
Χαιρέας και Καλλιρρόη: Η περιπέτεια της ενηλικίωσης
3, 4 Ιουλίου 2026 • Ώρα έναρξης: 19.30
Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης
Οι δύο πιο όμορφοι νέοι του κόσμου όλου, βασιλείς, θεοί και θνητοί, παραμάνες και υπηρέτες, αγγελιαφόροι, πειρατές, τυμβωρύχοι, τριήρεις και καΐκια, μάχες, ο Αρταξέρξης και ο λαός. Αλήθεια, «ποιος ποιητής ανέβασε στη σκηνή έναν τόσο παράδοξο μύθο» όπου τόσο πολλά στοιχεία συνυπάρχουν; Πρόκειται για το Χαιρέας και Καλλιρρόη του Χαρίτωνα –το πρώτο σωζόμενο μυθιστόρημα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας (1ος αι. μ.Χ.)–, που για πρώτη φορά στην Ελλάδα μεταφέρεται στο θέατρο ως παράσταση για όλη την οικογένεια, σε σκηνοθεσία Άρη Λάσκου. Δύο έφηβοι ερωτεύονται κι εξαιτίας της ζήλιας χάνονται σε μια άλλη Οδύσσεια, διασχίζοντας χώρες και θάλασσες από τις Συρακούσες έως τη Βαβυλώνα. Ένα συγκινητικό και πολυετές ταξίδι ενηλικίωσης, αποδίδεται μέσα σε εβδομήντα λεπτά από πέντε ηθοποιούς. Παίζοντας, τραγουδώντας και αλλάζοντας ρόλους διαρκώς, διαβάζουν το κείμενο με σύγχρονη ματιά, φωτίζοντας ζητήματα όπως η έμφυλη βία, η παραπληροφόρηση και η αυτογνωσία. «Όλοι οι άνθρωποι, μόλις σε μια στιγμή, μπορούν να φερθούν απάνθρωπα. Όλοι, όμως, μπορούν να αλλάξουν και να επανορθώσουν».
Μες στη διαρκή του περιπέτεια ο άνθρωπος κατακτά μέρη ολότελα ξένα προς τη δική του ιδιοσυγκρασία – και συχνά επιλέγει βίαια να επικρατήσει σε αυτά με την επιβολή του «πολιτισμού» του. Όμως, ο κεντρικός ήρωας της Τρικυμίας, ο Πρόσπερο, μέσα από πέντε κρίσιμες αναμετρήσεις θα φτάσει τελικά στην απόλυτη ωριμότητα: θ’ απαρνηθεί κάθε βίαιη εξουσία και θα στραφεί προς τη συγχώρηση. Στο τελευταίο έργο του Σαίξπηρ ο σοφός Πρόσπερο (κυρίαρχος μιας επικράτειας μέσω της μαγείας του) παρουσιάζεται ως απόλυτος εξουσιαστής: ως άλλος «σκηνοθέτης» ελέγχει τη φύση, τους ανθρώπους, τον χρόνο και ασφαλώς τη ροή των γεγονότων. Ωστόσο αυτή η εξουσία τον έχει απομακρύνει από την αληθινή φύση του ανθρώπου, μια και η γνώση του λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου. Το έργο παρακολουθεί τη συνειδητή επιλογή του να γίνει και πάλι… άνθρωπος, και να διασταυρωθεί έτσι με τη μενανδρική σκέψη ότι ο άνθρωπος γίνεται «ωραίος» όταν χρησιμοποιεί τη δύναμή του για κοινό καλό.
Η παράσταση Η χώρα των ηρώων είναι μια μουσικοθεατρική δημιουργία με έντονα στοιχεία περφόρμανς και σωματικού θεάτρου, όπου έξι μουσικοί και ένας περφόρμερ συνυπάρχουν επί σκηνής ως ένας ενιαίος σκηνικός οργανισμός. Εμπνευσμένη από το ιστορικό παράδειγμα του αυτοσχέδιου «Zirkus Konzentrazani» των κρατουμένων στρατοπέδου συγκέντρωσης, προσεγγίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από το παιχνίδι, το γέλιο και την αποτυχία ως πράξεις αντίστασης και επιμονής. Η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν εύθραυστο κόσμο τσίρκου, όπου τα «νούμερα» διακόπτονται και επαναλαμβάνονται, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Η ζωντανή μουσική, αντλώντας από ιστορικά και κλασικά έργα, λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ μνήμης και παρόντος. Η παράσταση δεν αφηγείται· δημιουργεί έναν χώρο εμπειρίας, όπου το κοινό καλείται να αναρωτηθεί τι σημαίνει να παραμένεις άνθρωπος σε συνθήκες πίεσης.
Στην Αρχαία Ολυμπία, τον ιερό τόπο του «αγωνίζεσθαι», η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τον διαχρονικό αγώνα της γυναίκας για τη δική της «θέση στο στάδιο». Όχημά μας, η ιστορία της Καλλιπάτειρας, της γυναίκας που έμεινε στην ιστορία επειδή τόλμησε –αψηφώντας τη θανάσιμη απαγόρευση της αρχαιότητας– να μεταμφιεστεί σε άνδρα για να μπει στο στάδιο προκειμένου να δει τον γιο της να αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Στην παράσταση, η φωνή της επιστρέφει ως μνήμη ενός σώματος που δικάστηκε επειδή ξεπέρασε τα όρια του φύλου του, ενώ παράλληλα βλέπουμε τρεις γυναίκες σήμερα να προπονούνται, να πέφτουν, να σηκώνονται, να αναμετρώνται με τα όρια του σώματός τους. Ο ρυθμός, η επιμονή, η επανάληψη, ο κίνδυνος της πτώσης μετασχηματίζονται σε μια χορογραφία που μιλά για την ισορροπία που προσπαθεί να κατακτήσει η γυναίκα ανάμεσα στο επιτρεπόμενο και το επιθυμητό, στο αόρατο και το ορατό, μέσα από έναν αγώνα που ακόμα συνεχίζεται.
Ένα γυναικείο σώμα συναντά την πέτρα, ένα υλικό ιστορικά συνδεδεμένο με την εργασία, την κατασκευή και την αντοχή. Η εφήμερη και ευάλωτη δράση του σώματος συνυπάρχει με τη διάρκεια και τη βραδύτητα της γεωλογικής ύλης, διαμορφώνοντας μια πολλαπλή εμπειρία χρόνου. Σώμα και λίθοι συγκροτούν ένα κινητικό συνεχές: φέρουν και μεταφέρουν το ένα το άλλο σχηματίζοντας εφήμερα τοπία και μεταβαλλόμενες συνθέσεις. Η σχέση τους αρθρώνεται τόσο ως συνύπαρξη και φροντίδα, όσο και ως σύγκρουση και αντίστιξη. Καθώς η χορεύτρια ανταποκρίνεται στο υλικό, μετασχηματίζεται, ενώ οι πέτρες, μέσα από τη χορευτική πράξη, αποκτούν σωματικότητα, ρυθμό και σημασία. Το Πέτρινο σώμα είναι ένα εικαστικό χορευτικό σόλο που διερευνά τη σωματική εμπειρία της βαρύτητας, της μετακίνησης και της ισορροπίας, καθώς και τη σχέση μεταξύ κίνησης και ακινησίας, μέσα από την άμεση επαφή με την πέτρα.
• Όλες οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού.
• H προκράτηση θέσης είναι υποχρεωτική.
• Καταβάλλεται μόνο το αντίτιμο εισόδου του αρχαιολογικού χώρου, όπου υπάρχει.
• Πληροφορίες & προκρατήσεις: www.allofgreeceoneculture.gr
En
