Αλέξης Γεωργούλης στα Παραπολιτικά: Από το 2008 ζω μονίμως σε μια διαφορετική χώρα - Σκέφτομαι να ξαναφύγω για να ζήσω μια διαφορετική ζωή

Μεγάλο γλέντι στήνεται κάθε βράδυ στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ στο Πεδίον του Άρεως με τις αθάνατες μελωδίες του Μίμη Πλέσσα να διαχέονται δυνατά σε όλο το πάρκο, όπου παρουσιάζεται το νέο μιούζικαλ «Του αγοριού απέναντι» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου. Το έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν οι Αλέξης Γεωργούλη, Ναταλία Δραγούμη, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Κατερίνα Γερονικολού, Λευτέρη Ελευθερίου και πολλοί ακόμα ταλαντούχοι ηθοποιοί ζωντανεύει στη σκηνή το Καλοκαίρι του 1965 με μια υπέροχη ιστορία παρεξηγήσεων και ερωτικών διεκδικήσεων σε ένα κυκλαδίτικο νησί. Ο Αλέξης Γεωργούλης μιλώντας στο ένθετο Secret της εφημείδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ αποκαλύπτει στοιχεία του ρόλου του, μιλάει για την ζωή και την καριέρα του, την λατρεία του για τα ταξίδια μακράς διαρκείας και την πολιτική.

Ποιον ρόλο έχετε;

Είμαι ένας από τους ψαράδες του νησιού η κοινωνία του οποίου αντιπροσωπεύει με έναν τροπο την Ελλάδα. Η ιστορία είναι βαθιά επηρεασμένη από τις παλιές Ελληνικές ταινίες της δεκετίας του 60, που ήταν μέσα στα χρώματα στη ζωντάνια, τους έρωτες. Εγώ υποδύομαι έναν άντρα λίγο κλειστό, που είναι το outsider της παρέας, χωρίς ιδιαίτερη εξωστρέφεια που έχουν οι υπόλοιποι χαρακτήρες. Ερωτεύεται με έναν κάπως ρομαντικό τρόπο την «καινούρια» του νησιού, που την ερωτεύονται όλοι, αλλά εμένα με χτυπά ο έρωτας κάπως πιο βαθιά.

Είστε και εσείς στον έρωτα όπως ο ρόλος σας; Βαρύς και ρομαντικός;

Δεν θα έλεγα ότι στη δικιά μου ζωή είμαι βαρύς ή ρομαντικός. Μου αρέσει πολύ να παίζω με το χιόμουρ, στο οποίο έχω ιδιαίτερη αγάπη. Μου αρέσει περισσότερο να είναι πιο ανάλαφρα τα πράγματα παρά να έχω αυτό το δράμα και το μελό που έχουν οι ρομαντικοί. Είμαι πιο λάιτ από τον τύπο του ρόλου μου, αλλά βουτάω μέσα του και μπαίνω στις διαδρομές του.

Σας πάει ο ρόλος του βαρύ άντρα

Ναι από την εποχή του Σωτήρη στο «Είσαι το ταίρι μου». Με τον Σωτήρη είχα περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά. Γιατί ήταν ένας τύπος που ζητούσε την αυτονομία και την ανεξαρτησία του. Έψαχνε περισσότερο την ουσία παρά το περιτύλιγμα. Είμαι λίγο πιο κοντά σε αυτό. Αλλά και αυτός ο χαρακτήρας του ψαρά μου μιλάει μέσα μου.

Το έργο παρουσιάζει μια εποχή της παλιάς Ελλάδας με καλοκαιρινές ερωτικές ιστορίες. Εσείς θυμάστε τον πρώτο σας έρωτα;

Ναι στο σχολείο. Τότε που συνέβαιναν κάποια πράγματα κα νομίζαμε ότι ήταν τεράστια γεγονότα. Τότε που το συναίσθημα ξυπνούσε και γέμιζε τις καρδιές μας, χωρίς να υπάρχει πολύ πληροφορία από έξω. Χωρίς καταιγισμό. Το σκίρτιμα μέσα μας ήταν πολύ πιο ισχυρό με αποτέλεσμα να είναι πιο βαθύ.

Στα 20 ήσασταν το καλό ή το κακό παιδί της παρέας;

Ήμουνα και ακόμα είμαι στις παρέες μου η κινητήριος μηχανή. Δεν καθόμουν ποτέ ήσυχος. Έβαζα πολλές φιτιλιές και πολλές ιδέες στην παρέα. Όμως μπροστά σε κοινό είχα μεγάλη φοβία, ντρεπόμουν πάρα πολύ. Φοβόμουν να ανοιχτώ και να μιλήσω σε κόσμο. Και αυτός ήταν ο λόγος που με ώθησε να ασχοληθώ με την θεατρική έκφαση. Αυτή η απόφαση μου με έβγαλε τελείως έξω από τον κόσμο στον οποίο ήμουν εγκλωβισμένος. Και αυτή η ανάγκη μου μεγάλωσε τόσο πολύ που έφτασα να γίνω ηθοποιός. Ήταν έξω από το πρόγραμμα. Δεν ήταν το όνειρό μου.

Τι θέλατε να γίνεται;

Τα δικά μου τα σχέδια ήταν να γίνω Πολτικός Μηχανικός. Σπούδαζα στο Πολυτεχνείο όταν ξαφνικά στο 6ο έτος βρέθηκα να παίζω στο «Είσαι το Ταίρι μου» και στον ίδιο χρόνο έκανα και δυο ταινίες το «Αύριο θα είναι αργά» και τη «Φούσκα».

Πως δεν έχετε παντρευτεί; Δεν θα σας ταιριάζει ο τρόπος ζωής του παντρεμένου;

Μου τα είχε εξηγήσει κάποια στιγμή μια κυρία που ασχολείται με ζώδια (γέλια). Η δική μου εξήγηση είναι ότι βρίσκομαι ακόμα σε μια εξερεύνηση. Θέλω συνέχεια να γνωρίζω καινούρια πράγματα, να γνωρίζω τον εαυτό μου. Θέλω να ταξιδεύω. Ακόμα και τώρα θέλω να ταξιδέψω, που από το 2008 ζω μονίμως σε μια διαφορετική χώρα. Έχω πολλή ανάγκη να γυρίζω και να μαθαίνω πράγματα. Και έτσι δεν μπορεί να στεριώσει αυτό που λέμε να κάνεις σπιτικό, οικογένεια. Με αποτέλεσμα συνέχεια να αναβάλεται αυτό. Το βασικό στοιχείο του γάμου είναι να κάνεις θυσίες. Για να χτίσεις αυτό το οικοδόμημα που λέγεται οικογένεια χρειάζεται ένας περιορισμός, ένα σχέδιο.

Φτάσατε ποτέ στο δίλημμα του γάμου;

Το 2008 είχα ένα δίλημμα να καθίσω στην Ελλάδα ή να ταξιδέψω, αλλά επέλεξα το δεύτερο. Και ίσχυσε το «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Το ταξίδι για εμένα έχει γίνει πια σε μόνιμη βάση.

Έχετε ζήσει σε πολλές χώρες;

Ναι το 2008 είχα πάει στη Νέα Υόρκη, μετά στο Λονδίνο και έπειτα στις Βρυξέλλες. Και τώρα μετά από τόσα χρόνια, είμαι μόνιμα στην Ελλάδα και... βλέπουμε.

Είχατε την ανάγκη να γυρίσετε στην Ελλάδα;

Ναι μετά από έναν μεγάλο κύκλο, ήθελα να γυρίσω, να συσπειρωθώ και να αφουγκραστώ τι γίνεται. Και τώρα πάλι κοιτάω μήπως ξαναταξιδέψω. Όχι τουριστικά, αλλά να πάω να ζήσω κάπου αλλού και να ζήσω μια διαφορετική ζωή.

Με το άγχος και τα τρεξίματα στην καθημερίνοτητα πως τα πάτε;

Δεν έχω μεγάλες πιέσεις. Γιατί πάντα η πίεση έρχεται από την ανάγκη να πετύχεις κάποια πράγματα. Και αυτή η ανάγκη έρχεται από την προσδοκία. Και την προσδοκία η την αγνοείς ή την υιοθετείς. Σε αυτά τα δυο άκρα μπορείς να τοποθετηθείς μέχρι εκεί που αντέχεις. Εγώ κοιτώ να είμαι ευτυχισμένος και με τα λίγα και με τα πολλά όταν έρθουν. Το θέμα είναι όταν σου έρχονται καλά τα πράγματα, να μην υπερεκτιμάς τον εαυτό σου.

Πέσατε ποτέ σε αυτήν την παγίδα;

Δεν νομίζω ότι εγκλωβίστηκα ποτέ στην επιτυχία. Απλώς θα έλεγα ότι οι γύρω σου κοιτούν να σε εγκλωβίσουν σε αυτό. Αν έχεις πετύχει μια-δυο φορές, ο κόσμος περιμένει και την τρίτη. Το θέμα είναι πως εσύ αποδέχεσαι αυτό που σκέφτονται οι άλλοι.

Σας έχουμε συνηθίσει περισσότερο σε κωμικούς ρόλους. Θα σας δούμε σε κάποιον πολύ δραματικό ρόλο;

Το κοιτάω. Το ψάχνω. Όποτε έχω παίξει σε έργα σκοτεινά με βαρύ συναισθηματικό φορτίο και φόνους έχω περάσει πολύ όμορφα. Με την έννοια ότι αυτό το ταξίδι μου δίνει πολλά. Πολύ εύκολα θα έμπαινα σε αυτή τη διαδικασία. Αν προκύψει ένας τέτοιος ρόλος, θα τον έκανα άνετα. Αλλά νομίζω πως οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται μέσα στις κωμωδίες και όχι στα δράματα.

Τη φοβία σας με την έκθεση στο κοινό πως την ξεπεράσατε;

Αποφάσισα να πάω σε δραματική σχολή για αυτό το λόγο. Όταν ήμουν φοιτητής, γύρω στα 23 είχα γνωρίσει μια φίλη Κύπρια που ήθελε να δώσει εξετάσεις σε δραματική σχολή και με έβαλε να ακούσω τα κομμάτια που είχε ετοιμάσει για τις εξετάσεις της. Της είπα ότι δεν μου άρεσε όπως τα έλεγε και νευρίασε. Οπότε μου είπε «για πες τα εσύ να δούμε πως θα τα κάνεις;». Και από αφέλεια σηκώθηκα και αρχίσαμε τους αυτοσχεδιασμούς. Σοκαρίστικα. Μου άρεσε πάρα πολύ. Κατάλαβα ότι τα πράγματα αλλάζουν διαστάσεις μόνο με μια σκέψη. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Είπα, αυτό με ενδιαφέρει. Βρήκα ένα καινούριο σύμπαν. Είπα θα το κάνω και εγώ. Η φίλη μου γελούσε. Μετά από ένα χρόνο πήγα στη δραματική σχολή «Ίασμος».

Η πολιτική για εσάς αποτελεί παρελθόν ή έχετε σκέψεις να ξανασχοληθείτε στο μέλλον;

Ένας πολίτης όσο ανανέει ασκεί πολιτική. Είτε ασχολείται με τα κοινά είτε όχι. Αλλά η πολιτική μέσα στην Ελλάδα με αφήνει παγερά αδιάφορο. Γιατί στην Ελλάδα δεν μιλάμε για το θετικό πρόσημο της κοινωνίας, αλλά για το θετικό πρόσημο ενός κόμματος. Γιαυτό υπάρχουν αντιπαλότητες. Κανένας πολιτικός δεν λέει την όλη την αλήθεια. Ο πιο έντιμος πολιτικός θα πει την μισή αλήθεια.

Σε άλλες χώρες τι γίνεται;

Στο Ευρωκοινοβούλιο που ήμουν, είχαμε μια πολύ καλή συνεργασία όλα τα κόμματα από όλες τις χώρες σε μια ομάδα που είχαμε φτιάξει για τον Πολιτισμό. Ήμασταν 28 ευρωβουλευτές και κάναμε ζυμώσεις για τις απόψεις μας βάσει του τι θέλουμε ως κοινό καλό και όχι αν προέρχεται η άποψη από την Αριστερά ή τη Δεξιά. Είχαμε μια πολύ καλή συνεργασία γιατί συζητούσαμε πάνω σε επιχειρήματα. Αν μια άποψη δεν είχε επιχειρήματα δεν μπορούσε να πάει παρακάτω. Ήταν ένας γόνιμος διάλογος. Στην Ελλάδα αυτό δεν το έχω δει ποτέ.

Ως πρώην Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ πως βλέπετε το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα;

Δεν έχω μαζέψει αρκετή πληροφορία για αυτό για να μπορώ να έχω άποψη, που να την πω δημοσίως. Δεν θα ήθελα να κρίνω τις πολιτικές των κομμάτων, είτε των παλιών, είτε των νέων. Δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα τι ακριβώς συμβαίνει. Είναι πολλές οι νέες παράμετροι, και περιμένω να δω τι θα γίνει. Δεν έχουν ακόμα διατυπωθεί οι προτάσεις για να κρίνουμε. Η χώρα χρειάζεται μια τεράστια αλλαγή ώστε από χώρα να γίνει κράτος.