Αφαίμαξη των Εργατικών και των Συντηρητικών από το ακροδεξιό Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ δείχνουν τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στη Βρετανία, σε ό,τι αφορά, κυρίως αλλά όχι μόνο, την Αγγλία. Η ανάλυση για τους δημοτικούς και περιφερικούς συμβούλους σε 136 τοπικές αρχές αναδείχνει τη φθορά που έχουν υποστεί οι παραδοσιακές δυνάμεις, τη στιγμή που η Ακροδεξιά ανεβαίνει. Ο βαθμός που το κάνει δηλοί και την τρόπον τινά επικινδυνότητα. Συγκεκριμένα, στους αγγλικούς δήμους το κόμμα του Φάρατζ εξέλεξε 1.451 παραπάνω συμβούλους από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Ανέβηκαν, επιπλέον, το κόμμα των Πρασίνων (441 περισσότεροι σύμβουλοι) και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (155). Από την άλλη μεριά, οι Εργατικοί, που αποτελούν το κυβερνών κόμμα, έπαθαν τη μεγαλύτερη ζημιά, αφού έχασαν 1.496 δημοτικούς συμβούλους. Οι Συντηρητικοί επίσης ζημιώθηκαν κατά το δοκούν, με 563. Δεν είναι μόνο αγγλικό το ζήτημα, ωστόσο.

Διαβάστε: Βρετανία: Αμετακίνητος ο Στάρμερ παρά την εκλογική κάμψη - Σε κλίμα ευφορίας ο Φάρατζ

Βρετανία: Με 17 βουλευτές στη Σκωτία και 34 στην Ουαλία

Η Βρετανία δεν ανησυχεί μόνο στα στενά αγγλικά όρια. Στη Σκωτία το Reform UK έβγαλε, για πρώτη φορά, 17 βουλευτές, από τους συνολικά 129 του τοπικού κοινοβουλίου. Εκεί νικητής βγήκε ξανά το κεντροαριστερό Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP) που κύριο στόχο έχει την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ουαλία, δε, το κόμμα του Φαράτζ ήταν δεύτερη δύναμη, με 34 βουλευτές, πίσω από το κόμμα Πλάϊτ, με ρίζες από τη χώρα, που εξέλεξε 43 από τα συνολικά 96 μέλη που έχει η ουαλική βουλή.

Το Reform UK δεν κάνει άλλο από το να επαναλαμβάνει την ιστορία κάποιων ακροδεξιών κομμάτων: αρχικά αντιμετωπίζεται ακόμα και με σκωπτικό ύφος, λόγω της περιορισμένης εκλογικής επιρροής που ασκεί, μέχρι, σχεδόν ξαφνικά, να μετατραπεί σε πόλο από περιφερειακή πολιτική δύναμη. Σε περιοχές που παραδοσιακά οι Εργατικοί και οι Συντηρητικοί κυριαρχούν, το Reform UK δεν συγκεντρώνει μόνο εκείνους που διαμαρτύρονται, αλλά και αυτούς που κοστολογούν ακριβά τα εθνικά χαρακτηριστικά. Βεβαίως, τα τρία χρόνια μέχρι τις εθνικές εκλογές είναι πολλά, ωστόσο υπάρχει ήδη εκλογική βάση. 

Η ρητορική του Φάρατζ

Ο Νάιτζελ Φάρατζ χρησιμοποιεί αναμενόμενη όσο και αυστηρή ρητορική για τον έλεγχο της μετανάστευσης, στην αξιοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας εξαιτίας της αύξησης του κόστους ζωής και με ένα έντονα αντισυστημικό αφήγημα κατά του πολιτικού κατεστημένου του Ουέστμινστερ, είχε τελικά μεγάλη απήχηση στο εκλογικό σώμα. Στο αντίποδα, κυρίως για τον πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ, τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών αποτελούν ξεκάθαρο πολιτικό πλήγμα. Οι Εργατικοί κατέγραψαν απώλειες ακόμη και σε περιοχές της βόρειας Αγγλίας που επί δεκαετίες αποτελούσαν εκλογικά προπύργιά τους. Αναλυτές επισημαίνουν ότι το πρόβλημα για τον Στάρμερ δεν είναι μόνο εκλογικό αλλά και στρατηγικό. Η κυβέρνηση του, όπως τονίζουν δεν έχει ακόμη διαμορφώσει ένα σαφές αφήγημα πολιτικής αλλαγής όπως είχε υποσχεθεί ότι θα πράξει προεκλογικά.

Οι Συντηρητικοί, από την πλευρά τους, δεν κατέγραψαν καθολική κατάρρευση, ωστόσο απέτυχαν να παρουσιάσουν εικόνα ουσιαστικής ανάκαμψης. Το κόμμα παραμένει εγκλωβισμένο από την μια προσπαθώντας να ανακόψει τη διαρροή ψηφοφόρων προς το Reform UK και από την άλλη να πείσει πιο μετριοπαθείς κεντρώους ψηφοφόρους να το ακολουθήσουν. Από την άλλη, κέρδη καταγράφουν επίσης οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, που σημειώθηκαν κυρίως σε εύπορες και φιλοευρωπαϊκές περιοχές της νότιας Αγγλίας, καθώς και οι Πράσινοι, που φαίνεται ότι τους στήριξαν οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι των Εργατικών.

Το Κόμμα των Συντηρητικών έχει υποστεί σοβαρή διάβρωση. Αν και το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα που ισχύει για τις γενικές εκλογές εξακολουθεί να ευνοεί τα δύο μεγάλα κόμματα, η σταθερή άνοδος των μέχρι πρόσφατα, μικρότερων πολιτικών σχηματισμών αναδιαμορφώνει τον πολιτικό χάρτη. Δεν αποκλείουν, λοιπόν, η αναλυτές την κοινοβουλευτική διεύρυνση ως σοβαρό ενδεχόμενο. Αυξάνεται επίσης, η πίεση προς τα μεγάλα κόμματα να υιοθετήσουν σκληρότερη στάση στο μεταναστευτικό, καθώς η επιτυχία του Reform καταδεικνύει ότι το ζήτημα εξακολουθεί να κινητοποιεί ισχυρά τμήματα του εκλογικού σώματος.