Το ταξίδι του Μητσοτάκη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και ο ρόλος Γκίλφοϊλ, η δύσκολη απόφαση για τον εκλογικό νόμο και η δημοφιλία Κακλαμάνη
Παρα... τυπίες
Η παραπολιτική στήλη του Secret
Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού
Το 2026 θα είναι, βάσει του κυβερνητικού σχεδιασµού, η χρονιά κατά την οποία ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, θα µεταβεί στον Λευκό Οίκο. Η Αµερικανίδα πρέσβης Κίµπερλι Γκιλφόιλ είναι το πρόσωπο-κλειδί για την προετοιµασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, που θα έχει κυρίως γεωοικονοµικό περιεχόµενο, µε βάση το δόγµα Τραµπ στην εξωτερική πολιτική. Σύµφωνα µε τις πληροφορίες της στήλης, επικρατεί στους κόλπους της ελληνικής διπλωµατίας η άποψη ότι ο εορτασµός της 25ης Μαρτίου που γίνεται κάθε χρόνο στον Λευκό Οίκο ίσως δεν είναι η καταλληλότερη περίσταση και πρέπει να προτιµηθεί µια ηµεροµηνία που θα συνδέεται µε την πραγµατοποίηση του Ελληνοτουρκικού Συµβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας στην Αγκυρα, που θα γίνει την άνοιξη έπειτα από πολλές αναβολές (εκτός νέου απροόπτου). Ούτως ή άλλως, πάντως, πριν από την επίσηµη επίσκεψη θα υπάρξουν σηµαντικές ελληνοαµερικανικές επαφές τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ουάσινγκτον και τη Νέα Υόρκη. Η βελτίωση των σχέσεων του πρωθυπουργού µε τον Αρχιεπίσκοπο Αµερικής, Ελπιδοφόρο, παίζει θετικό ρόλο στην προετοιµασία της επίσκεψης. Ο γενικότερος σχεδιασµός αποσκοπεί στην επαναφορά του κλίµατος που υπήρχε επί προεδρίας Μπάιντεν, αν και άπαντες αντιλαµβάνονται ότι µε τον Τραµπ πολλές φορές η διπλωµατία σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Ποιος πρώην υπουργός δηλώνει σίγουρος ότι θα επιστρέψει στην κυβέρνηση στον πιθανό επικείµενο ανασχηµατισµό;
Δύσκολη απόφαση
Έχει ανοίξει εσχάτως συζήτηση στο εσωτερικό της κυβέρνησης και πάλι για αλλαγή του εκλογικού νόµου. Αν και είναι γνωστό ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν αρέσκεται σε τέτοια σενάρια, έχει ενδιαφέρον η πρόταση να πάει το όριο εισόδου στη Βουλή από το 3% στο 5%. Μια τέτοια ρύθµιση δεν θα συγκέντρωνε στη Βουλή 200 ψήφους, άρα θα είχε ισχύ από τις µεθεπόµενες εκλογές. Αυτό θα ωθούσε τα µικρά κόµµατα που θα έµπαιναν στη Βουλή µετά τις πρώτες εκλογές να συµµετάσχουν σε κυβέρνηση συνεργασίας, παρά να κινδυνεύσουν να µείνουν εκτός Βουλής στις δεύτερες εκλογές, όπου θα έπρεπε να περάσουν το 5%. Το ερώτηµα είναι αν το σενάριο αυτό ευνοεί τη Ν.∆. ή ενισχύει ένα πιθανό αντικυβερνητικό µέτωπο ενόψει και της ίδρυσης των νέων κοµµάτων που θα δούµε σύντοµα.
Βάζεις στοίχημα;
∆ίνουν και παίρνουν τα στοιχήµατα για τις προθέσεις του Στ. Κασσελάκη. Αυτό που δεν αµφισβητείται είναι ότι δεν έχει σκοπό να εγκαταλείψει ούτε τη χώρα ούτε την πολιτική. Με κάποιον τρόπο θα παραµείνει ενεργός και στο σηµείο αυτό αρχίζουν οι υποθέσεις. Βέβαια, µε τις τελευταίες δηλώσεις του µπέρδεψε τα πράγµατα για το µέλλον του Κινήµατος ∆ηµοκρατίας.
Καθώς τα υπό ίδρυση κόµµατα αναζητούν στελέχη µε ισχυρά βιογραφικά και χωρίς «σκελετούς» στην ντουλάπα τους από την εµπλοκή τους στην πολιτική, κάποια παλιά κόµµατα κινούνται ανάλογα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να ανοίξει την πόρτα του ΠΑΣΟΚ σε επιτυχηµένους επαγγελµατίες που θα ήταν διατεθειµένοι να µπουν στον πολιτικό στίβο, αποφεύγοντας µεταγραφές βουλευτών που αναζητούν σανίδα σωτηρίας. Αν το πετύχει, θα ωφεληθούν ο ίδιος και το κόµµα.
Η δημοφιλία του Νικήτα
Ο πρόεδρος της Βουλής, Ν. Κακλαµάνης, είναι µια κατηγορία µόνος του. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε µια περίοδο που τα περισσότερα κυβερνητικά στελέχη εµφανίζουν κάµψη στα ποσοστά τους, ο Νικήτας είναι από τους ελάχιστους που έχουν µεγαλύτερη δηµοτικότητα από αυτή στην πρώτη τετραετία της διακυβέρνησης της Ν.∆. Ρώτησα έναν δηµοσκόπο πώς το εξηγεί και εάν το συσχετίζει µε το αξίωµα του προέδρου της Βουλής. Μου απάντησε ότι τα αξιώµατα στην πολιτική σήµερα δεν εξασφαλίζουν δηµοφιλία και ότι µόνο η προσωπικότητα και η δηµόσια παρουσία κάποιου µπορούν να τον κάνουν δηµοφιλή.
Περιμένοντας την Καρυστιανού
Όταν ο Αλ. Τσίπρας αποφάσισε να κάνει επικοινωνιακό «µπαµ» µε την «Ιθάκη» του, φέρνοντας πιο κοντά την ίδρυση νέου κόµµατος, δεν είχε προβλέψει την πολιτική κινητικότητα της Μαρίας Καρυστιανού. Τώρα είναι υποχρεωµένος να επανεξετάσει τη στρατηγική του, γιατί φαίνεται ότι ένα κόµµα Τεµπών τού παίρνει τον αέρα από τα πανιά του. Τέλος Φεβρουαρίου θα συµπληρωθούν τρία χρόνια από την τραγωδία και τον Μάρτιο θα ξεκινήσει η δίκη, εποµένως η συγκυρία ευνοεί την Καρυστιανού, δυσχεραίνοντας τους δικούς του σχεδιασµούς. Ο προβληµατισµός στο επιτελείο του εντείνεται, καθώς διαπιστώνουν ότι ακόµα και στις παρουσιάσεις του βιβλίου το κοινό αποτελείται στη συντριπτική πλειονότητα από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
Η επιστροφή των ασώτων
Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα γίνει τον Μάρτιο και µια από τις εισηγήσεις που θα πρέπει να µελετήσει ο Νίκος Ανδρουλάκης αφορά το προσκλητήριο επιστροφής στελεχών που έφυγαν από το κόµµα και συνεργάστηκαν µε τη Ν.∆., αλλά και µε τον ΣΥΡΙΖΑ. Εννοείται πως επ’ αυτού υπάρχει διχογνωµία, µε άλλους να υποστηρίζουν ότι «έτσι θα επιβραβευθεί ο καιροσκοπισµός» και άλλους να λένε ότι δεν υπάρχει κόµµα εξουσίας που να µη συγχωρεί και να µη δέχεται επιστροφή των... ασώτων.
Ο βασικός αντίπαλος
Κάτι που απασχολεί την Κοινοβουλευτική Οµάδα της Ν.∆. είναι ότι «δεν έχουν µπούσουλα», όπως είπε στη στήλη χαρακτηριστικά έµπειρος βουλευτής. Ποια είναι η «γραµµή» απέναντι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, για παράδειγµα; Αδιαφορία, µε σκοπό την απαξίωσή της ή σκληρή αντεπίθεση; Για να έχεις... µπούσουλα, δηλαδή τακτική αντιµετώπισης ενός πολιτικού αντιπάλου, πρέπει πρώτα να βρεις στρατηγική και να ορίσεις τον βασικό αντίπαλο. Εσχάτως η κατάσταση περιπλέκεται, καθώς µαζεύονται πολλοί: Ζωή, Καρυστιανού, Τσίπρας, ΠΑΣΟΚ, Σαµαράς κ.ά.
Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών
En