Η κυρία που ''ενώνει'' την Κatherine Εmbiricos με τη Μαρί Μπλανς Μπιερλάιν και ο εγγονός του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ και η καλλιτέχνιδα κόρη του

Ποια κυρία ''ενώνει'' την Κatherine Εmbiricos με τη Μαρί Μπλανς Μπιερλάιν

Η µόδα ενώνει (και) τη high society. Αν αναρωτιέστε (που δεν αναρωτιέστε, αλλά τα κορίτσια, ανεξαρτήτως ηλικίας, που το «ψάχνουν» µε τα ρούχα τους, οµοίως και οι κύριοι που θέλουν να τους δωρίσουν ένα ποιοτικό, ευφάνταστο και µοντέρνο, ναι!) τι «ενώνει» την Κatherine Εmbiricos µε τη µαµά της Τατιάνα Μπλάτνικ, Μαρί Μπλανς Μπιερλάιν, πέραν της ίδιας της Ελβετίας, είναι µία από τις µόνιµες κατοίκους της: η... Θέµις Ζουγανέλη. Η σχεδιάστρια µόδας, που έχει το ατελιέ της στο παγωµένο (ειδικά τώρα) Γκστάαντ και τη βίλα της, φυσικά, είναι από τις αγαπηµένες και των δύο κυρίων της high society. Η Κάθριν για τις ηµέρες των εορτών προτίµησε item της Θέµιδος και η Μαρί Μπλανς φωτογραφήθηκε πρόσφατα, σε πάρτι, µε κόκκινη τουαλέτα της Ελληνίδας, που αναδεικνύει την κοµψή, ψηλόλιγνη σιλουέτα της. Συνεχίζοντας µε την Κάθριν, µια δεκαετία πριν, όπως η ίδια φρόντισε να µας υπενθυµίσει, άλλαξε όλη της η ζωή: «Πήρα διαζύγιο, “έφυγε” η γιαγιά µου», επισήµανε. «Ηταν µια περίοδος “προεπισκόπησης”», επισηµαίνει. Προσθέτοντας ότι τότε ήταν και η πρώτη χρονιά που ψήφιζε στις ΗΠΑ.

Ο εγγονός του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ και η καλλιτέχνιδα κόρη του

Θυµάστε τον Ντάνιελ Σπέκχαρντ; Αµερικανός διπλωµάτης, κορυφαίος τραπεζίτης, διετέλεσε επιτελικός στο ΝΑΤΟ και το 2008 ανέλαβε πρέσβης στην Ελλάδα, ένα νευραλγικό πόστο, όπου παρέµεινε µέχρι και το 2010. Εκείνη την τριετία είχε λάµψει στα κοσµικά η κόρη του, Τζέσικα: ψηλόλιγνη, γελαστή πάντα, αριστοκρατική, όπου κι αν πήγαινε προκαλούσε οµοβροντία φλας. Ε, λοιπόν, η Τζέσικα έχει µπει δυναµικά στον κύκλο των εικαστικών, ενώ πλέον έχει ανακαλύψει και τη χαρά της µητρότητας - εξυπακούεται ότι είναι ενθουσιασµένη µε τον «σηµαντικότερο ρόλο της ζωής» της. H πρώτη της έκθεση έλαβε χώρα στην γκαλερί «Αδάµ» στο Κολωνάκι, η οποία της στάθηκε γουρλίδικη και συνεχίζει ακάθεκτη. Βιοπορίζεται από την Τέχνη, µε τα έργα της να συνυπάρχουν µε δηµιουργίες κορυφαίων σύγχρονων εικαστικών σε ιδιωτικές συλλογές. Ζωγραφική, φωτογραφία, installations, όλες οι προηγούµενες µορφές συναποτελούν µέρος του καµβά των ενδιαφερόντων της. Η αδυναµία της, όµως, είναι το µωρό της, που έχει πάρει το όνοµα του παππού του Ντάνιελ και σας παρουσιάζουµε πρώτοι στην Ελλάδα, καθώς η Τζέσικα είναι και φίλη και αξιόλογο πλάσµα των τεχνών. Μια βουτιά στους πίνακές της µόνο αρκεί για να πειστείτε. Κι αν βρεθείτε πέραν του Ατλαντικού, να µυηθείτε -διά ζώσης- στη φιλοσοφία της, κατ’ αρχάς από τις υδατογραφίες της, που είναι µελετηµένες τόσο λεπτοµερώς, που θυµίζουν ψηφιδωτό!

Από άλλο έργο

• Θα «δανειστώ» το ρεζουµέ έρευνας του Πανεπιστηµίου Columbia για να επισηµάνω ότι ο... τρόµος ωφελεί την υγεία, «καθώς ανεβάζει την αδρεναλίνη και ενεργοποιεί τα φαιά κύτταρα». ∆ράττοµαι της ευκαιρίας, για όσους «το ’χουν» µε το σπορ, προκειµένου να συστήσω κορυφαία διηγήµατα τρόµου που κυκλοφορούν και στα ελληνικά. Γιατί το διάβασµα πάντα αβαντάρει τον εγκέφαλο. Στο «µενού» περιλαµβάνονται κατ’ αρχάς οι «21 ιστορίες» και «Το κοράκι» του Εντγκαρ Αλαν Πόε, έπεται «Ο εξορκιστής» του Γουίλιαµ Πίτερ Μπλάτι, συνεχίζουµε µε την «Αµερικάνικη ψύχωση» του Μπρετ Ιστον Ελις, τον «Βρικόλακα Λεστάτ» της Αν Ράις, την «Αγαπηµένη» του Τόνι Μόρισον και το «Παγκόσµιος Πόλεµος Ζ - Προφορικές µαρτυρίες του πολέµου µε τα ζόµπι» του Μαξ Μπρουκς.
• Το κλασικό αγαπηµένο «Μωρό της Ρόζµαρι» by Αϊρα Λεβίν δεν θα έλειπε από τη λίστα, ούτε βεβαίως το «Κόκκινος δράκος/Η σιωπή των αµνών/ Χάνιµπαλ / Χάνιµπαλ: Το ξύπνηµα του κακού» του Τόµας Χάρις. «Το στρίψιµο της βίδας» του Χένρι Τζέιµς, που πρωτοδηµοσιεύτηκε το 1898, έχει ειδικό ενδιαφέρον, καθώς φέρνει στο επίκεντρο γκουβερνάντα που ή βλέπει όντως νεκρούς ή πρόκειται για διαταραγµένο άτοµο που οδηγείται µε µαθηµατική ακρίβεια στην τρέλα. Ο «∆ράκουλας» του Μπραµ Στόκερ εννοείται ότι δεν θα απείχε και ούτε (φυσικά) η επική «Λάµψη» του «βασιλιά του τρόµου» Στίβεν Κινγκ. «Η οικογένεια του βρικόλακα/ Συνάντηση µετά από τριακόσια χρόνια» του Αλεξέι Τολστόι επίσης περιλαµβάνεται στη «χρυσή λίστα» του «S», οµοίως και «Το άγρυπνο µάτι» του Σέρινταν Λε Φανού. Ακολουθεί το «Ζούσαµε πάντα σε ένα κάστρο» by Σίρλεϊ Τζάκσον και -εξυπακούεται- το «∆ρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ» του Ρόµπερτ Λούις Στίβενσον.
• ∆εν το συζητάµε καν για τον «Φρανκενστάιν» της Μαίρης Σέλεϊ, ούτε για το επίσης classic «Κάλεσµα του Κθουλού» του Χ.Φ. Λάβκραφτ. «Ο καλόγερος» του Μάθιου Λιούις και ο «Μέλµοθ ο περιπλανώµενος» του Τσαρλς Ρ. Ματούριν περιλαµβάνονται επίσης στη λίστα, όπως και το καλτ «Hellraiser» του Κλάιβ Μπάρκερ. Ακόµα, «Το πείραµα» του Σεµπάστιαν Φίτζεκ και «Ο υπνωτιστής» του Λαρς Κέπλερ. Το «Teatro Grottesco» του Τόµας Λιγκότι αφορά ειδικό, επίσης, κοινό που ενδιαφέρεται να επικεντρωθεί στα πειράµατα ενός άνδρα -και πατέρα- σχετικά µε τη στοιχειωµένη φύση... κτιρίων. Από ελληνικά αναγνώσµατα, τέλος, ξεχωρίζουµε την αριστουργηµατική «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαµάντη. Να τονίσω εδώ ότι, για να διαβάσει κάποιος τρόµο, δεν επιβάλλεται να βρίσκεται σε συγκεκριµένη ψυχολογική κατάσταση. Ισα-ίσα, όταν νιώθεις χάλια, µπορεί το να «ρουφήξεις» ένα ανάγνωσµα µε αγωνία να σε εκτονώσει. Και κατ’ επέκταση να σε χαλαρώσει. ∆είτε το αλλιώς το «έργο» και µην περιµένετε το µάννα εξ ουρανού ή να γίνουν όλα «τέλεια», για να καλλιεργηθείτε κι άλλο. Μην ξεχνάτε: ποτέ δεν είναι αρκετό!