Στα ατελιέ της Μαλού (Νιάρχου) και της Αλεξίας (Μαυρολέων) και η πριγκίπισσα Ευγενία (με τους ευγενείς σκοπούς)

Στα ατελιέ της Μαλού (Νιάρχου) και της Αλεξίας (Μαυρολέων)

Ευτυχώς, η Γη γυρίζει και δεν είναι µόνο η έκρυθµη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, αλλά και οι Τέχνες που λειτουργούν λυτρωτικά: σε αυτό το σκηνικό, έρχονται για να µας (υπεν)θυµίσουν ότι ο ρόλος τους είναι αφενός να αφυπνίζουν, αφετέρου να καλλιεργούν, µαζί και να ψυχαγωγούν και να εξωραΐζουν, όταν επιβάλλεται, την πραγµατικότητα. Ακόµα και αν σε τέτοιους καιρούς δεν γίνονται cover stories. Oπως πολλοί θεωρούν ότι θα έπρεπε - επειδή, µε τον τρόπο τους, κάνουν τον πλανήτη ολόκληρο να γελάει. Κάπως έτσι, «εισβάλαµε» στο ατελιέ της Μαλού Ντάλα Πίκολα -της κυρίας Νικόλα Νιάρχου-, καθώς και σε αυτό της Αλεξίας Μαυρολέων. ∆ύο διαφορετικές µεταξύ τους δηµιουργοί, η Μαλού, µε πιο ήπιο στυλ, ταγµένη στη ζωγραφική, δεν διστάζει όµως να κατακεραυνώνει ό,τι αντιτίθεται στη φιλοσοφία της. Η Αλεξία φωτογράφος, performer και γλύπτρια -οι δύο τελευταίες ιδιότητές της δεν είναι ευρέως γνωστές-, µε πιο εξτρέµ ύφος, µε τη σειρά της καυτηριάζει ό,τι την ενοχλεί. Και «παίζει» ευφάνταστα µε τους πρωταγωνιστές στο εκάστοτε πρότζεκτ που φιλτράρει στο πανέξυπνο µυαλό της. Περισσότερο κιόλας µε τον εαυτό της. Και πάντα για να υπηρετήσει την τέχνη της. Μέχρι από κάδρο έχει «βγει» για να... ποτίσει! Οι µεγάλοι κουτιριέ ορκίζονται στη δουλειά της και καµία εντύπωση δεν µας κάνει. Και για τη Μαλού, οι µεγαλύτερες γκαλερί - από Ευρώπη, Γαλλία, Ιταλία και Αγγλία κυρίως µέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τη Νέα Υόρκη και τη Λατινική Αµερική. Απολαύστε τες!

Η πριγκίπισσα Ευγενία (με τους ευγενείς σκοπούς)

Μια γαλαζοαίµατη µε ευγενείς σκοπούς δεν θα έλειπε από αυτήν την αφιερωµατική στη θηλυκή δυναµική στήλη - και ηµέρα. Η καλλονή Ευγενία του Αννόβερου είναι µοντέλο, που έχουµε δει στο σόου του Τζαµπατίστα Βάλι µεταξύ άλλων. Εικαστική δηµιουργός -ασχολείται µε τη ζωγραφική-, µουσικός -παίζει πιάνο και βιολί-, σπούδασε Ιστορία της Τέχνης, ∆ιεθνείς Σχέσεις και τώρα είναι φοιτήτρια Ιατρικής. Κολακεύεται που τη συγκρίνουν µε τη Λορίν Χάτον (από τα πρώτα top models ever και λιγότερο καλή ηθοποιός, για να λέµε τα πράγµατα µε το όνοµά τους) και σκοπός της είναι να προσφέρει στην ανθρωπότητα. Αν θα τα καταφέρει; Με τέτοιο υπόβαθρο, µορφωτικό, οικογενειακό και οικονοµικό, ως κόρη του πρίγκιπα Ερρίκου του Αννόβερου και της δασολόγου Τάιρα φον Βέστερνχαγκεν, έχει τα πάντα µε το µέρος της.

Από άλλο έργο

• Μελετώντας τον Βασίλη Κουκαλάνι, Ελληνο-ιρανό σκηνοθέτη και ηθοποιό, ο οποίος λίγο καιρό πριν από το τέλος του Χαµενεΐ βροντοφώναζε: «Αν αυτό το καθεστώς δεν είναι δικτατορικό, τότε δεν ξέρω ποιο µπορεί να είναι», επικεντρώνοµαι στα οδοντωτά γρανάζια του πολέµου. Η άνοιξη ήρθε για να «υπερθεµατίσει» την τράπουλα στη Μέση Ανατολή, που ανακατεύεται ξανά· µε άγρια -αναγκαστικά και πάλι- «τεχνική». Ακριβώς όµως επειδή την άνοιξη όλα µοιάζουν -είναι δεν είναι κάτω από την επιφάνεια- περισσότερο φωτεινά, και µε αφορµή την αυριανή Ηµέρα της Γυναίκας, εστιάζω στη Homa Ebrahimpour: κεραµίστρια/γλύπτρια από το Μασχάντ του πρώην βασιλείου της Περσίας, η οποία έχει παρουσιάσει επιτυχώς τη δουλειά της και στην Ελλάδα. Ανήκει σε αναπτυσσόµενο κίνηµα εικαστικών δηµιουργών που ασφυκτιούν καλλιτεχνικά εκεί. Το έργο της, που πραγµατεύεται το γυναικείο σώµα και αντιδιαστέλλεται στα κάθε τύπου ταµπού, έχει ευρεία απήχηση, όχι µόνο στο Ιράν, αλλά και σε άλλα κράτη όπου τα θηλυκά «πνίγονται»· είτε µε µπούρκα είτε χωρίς.
• Στον µακρινό απόηχο του κινήµατος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», που πυροδοτήθηκε από τον θάνατο της Μahsa Amini τον Σεπτέµβριο του 2022 (η 22χρονη πέθανε στην Τεχεράνη ύστερα από τη σύλληψή της από την Αστυνοµία Ηθών γιατί δεν φορούσε σωστά τη µαντήλα, το χιτζάµπ της), ΜΜΕ και πολιτικοί/ιστορικοί αναλυτές, καθώς και διεθνολόγοι διέκριναν τοµή στον τρόπο διεκδίκησης των «εύφλεκτων» δικαιωµάτων της γυναίκας· δίνοντας σε καλλιτέχνες, όπως η Ebrahimpour, το αναγκαίο σθένος για να αγωνιστούν ενάντια στη λογοκρισία στη δουλειά τους. «Πολλά ταµπού σπάνε - είµαι περισσότερο αποφασισµένη να εξακολουθήσω το έργο µου και να παρουσιάσω την τέχνη µου», έλεγε η ίδια τον προπερασµένο Σεπτέµβριο. Αψηφώντας κοινωνικές «κόκκινες γραµµές», προτάσσει οπτική γλώσσα αντίστασης µέσω αυτοέκφρασης, της δικής της καλλιτεχνικής έκφρασης. Και τώρα νιώθει την ελευθερία να της κλείνει το µάτι, να ποτίζει το κορµί της.
• Είναι και άλλοι Ιρανοί δηµιουργοί, όπως οι Fereshteh Ghazirah, Foruzan Farzam, Shirin Ettehadiyeh, Shahla Habibi και Sharareh Zandiyeh, που έχουν παρουσιάσει τη δουλειά τους εδώ στην Ελλάδα. Πλέον, σε αυτήν τη νέα συνθήκη, εµπλεκόµενοι και µη, όλοι όσοι επηρεάζονται, είτε άµεσα είτε έµµεσα, βρίσκονται σε εγρήγορση· µε την ελπίδα, όµως, τώρα πια, ζωγραφισµένη στα πρόσωπά τους. Ο δε φίλος ∆ηµήτρης Ισαρης, πρώην µέλος της µπάντας Otherview -σηµείωσε µεγάλη επιτυχία την προηγούµενη δεκαετία-, ο οποίος έχει έδρα το Ντουµπάι, που επίσης «βάλλεται», µιλάει για «ειρήνη». Για να αναρωτηθώ στο τέλος της ηµέρας πόσο προετοιµασµένοι είµαστε για απροκάλυπτο Γ' Παγκόσµιο Πόλεµο. Οσοι, τουλάχιστον, για οποιονδήποτε λόγο -ίσως λόγω ηλικίας, επαγγέλµατος ή/και φιλοσοφίας-, έχουµε σκληραγωγηθεί. Οι υπόλοιποι, φαντάζοµαι, δεν είναι (σκληραγωγηµένοι). Τον εκτενή σχολιασµό θα τον αφήσω στους αρµόδιους - τους πολεµικούς ανταποκριτές. Και θα κρατήσω την ελπίδα και την ειρήνη µε «τα πόδια στη Γη και τα µάτια στραµµένα στον ουρανό», που έλεγε η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών