Η Χίσλοπ τον Σεπτέμβριο με νέο βιβλίο για την Ελλάδα, η σπάνια εμφάνιση της Μαρί Κωνσταντάτου και το μαύρο της Δάφνης

Η Χίσλοπ τον Σεπτέμβριο με νέο βιβλίο για την Ελλάδα

Είναι η µεγαλύτερη υπέρµαχος, µαζί µε το ζεύγος Τζορτζ Κλούνεϊ - Αµάλ Αλαµουντίν της επιστροφής, του επαναπατρισµού των Γλυπτών του Παρθενώνα στη χώρα µας. Και θα εξακολουθήσει στο ίδιο δυναµικό τέµπο. Η Βικτόρια Χίσλοπ δροµολογεί καινούργιο βιβλίο, που θα βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων τον ερχόµενο Σεπτέµβριο, όπως η ίδια µας ενηµέρωσε. Πυρήνας θα είναι ξανά η Ελλάδα, η «απόλυτη πηγή έµπνευσης», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η πολυγραφότατη συγγραφέας. Αν θα πραγµατεύεται κάποια ιστορία µε κυκλαδικά ειδώλια και την περιπέτειά τους, όπως σε προηγούµενο best seller της; Για την ώρα, οι εικόνες της ίδιας, από το προσχέδιο του εξωφύλλου και από την Κρήτη της, µας προϊδεάζουν για τους «ελληνοκεντρικούς» σκοπούς της.

Σπάνια εμφάνιση της Μαρί Κωνσταντάτου

Σπάνια εµφάνιση (στο «Nox»), ύστερα από το διαζύγιό της από τον επιχειρηµατία Γιάννη Κεντ, πραγµατοποίησε η ηθοποιός Μαρί Κωνσταντάτου. Κοµψή, συνόδεψε το δωρικό µαύρο φόρεµά της µε ροζ γούνα, την οποία, στην πορεία, λόγω ζέστης προφανώς, αποχωρίστηκε. Το φθινόπωρο του 2025 φήµες ήθελαν Κωνσταντάτου - Κεντ να βρίσκονται σε γαµήλια κρίση. Τελικά, είχαν ήδη χωρίσει λίγο νωρίτερα, εκείνο το καλοκαίρι. Aθόρυβα· όσο αθόρυβα παντρεύτηκαν. Και η ζωή της Μαρί από τότε µέχρι τώρα; Σχεδόν ποτέ δεν µιλούσε γι’ αυτό. Ούτε πριν από τον γάµο της µε τον Κεντ. Παραµένει εξαιρετικά χαµηλών τόνων και δεν θα αλλάξει. Ούτε τώρα ούτε στην πορεία... Θα αποφεύγει διακριτικά, κοµψά, όσο κοµψή είναι και η περσόνα της, άβολες ερωτήσεις.

Το μαύρο της Δάφνης

Η iconic προσωπικότητα της showbiz ∆άφνη Γκίνες έκανε µια sexy chic, εντυπωσιακή εµφάνιση στο πλαίσιο παρουσίασης νέας συλλογής διάσηµου οίκου στην Παρισινή Εβδοµάδα Μόδας. Κι επειδή την αγγίζει η έκρυθµη εµπόλεµη κατάσταση στη Μέση Ανατολή -όπου η ρευστότητα είναι το µόνο βέβαιο-, η µουσικός, επιµελήτρια εικαστικών εκθέσεων, σκηνοθέτρια, παραγωγός, µε την έντονη φιλανθρωπική δράση (την οποία ποτέ δεν διατυµπανίζει), παράλληλα µούσα φωτογράφων και σχεδιαστών, ανάµεσά τους και η Σήλια Κριθαριώτη (2023), επέλεξε το µαύρο χρώµα στο outfi t της. ∆εν θέλησε να επικοινωνήσει τη χαρά που αποπνέουν τα ζωηρά, έντονα χρώµατα. Αν έπραξε σωστά; Οι fashionistas, πάντως, πάλι τη λάτρεψαν. Και ο γιος της, Νικόλας Νιάρχος - παρεµπιπτόντως, το πρώτο βιβλίο του, υπό τον τίτλο «The elements of power», εµφανίζεται ως top seller στις λίστες των φυσικών πηγών ενέργειας και της παγκόσµιας οικονοµίας.

Από άλλο έργο

• Ηµουν 13 χρόνων όταν, δίνοντας εξετάσεις για το πρώτο µου δίπλωµα, το... ταπεινό Lower, κάπου, κάπως συνάντησα τον όρο «juvenile deliquency», νεανική εγκληµατικότητα. Με τη δίψα για γνώσεις που είχα, καθότι στην εφηβεία, «ρούφηξα» σχετικές έρευνες. Πρόκειται για θέµα πάντα επίκαιρο, που προκάλεσε µέχρι φιλοσοφικές και διανοητικές συγκρούσεις. Περιλάλητη ήταν εκείνη µεταξύ Πιερ Πάολο Παζολίνι - Ιταλο Καλβίνο. Αφορµή για να διασταυρώσουν τα ξίφη τους δύο από τους πυλώνες της ιταλικής διανόησης ήταν ένα ειδεχθές έγκληµα που είχε συνταράξει την κοινή γνώµη: επρόκειτο για τη «σφαγή του Τσιρτσέο» (29-30/9/1975). Εµπλεκόµενοι, τρεις νέοι «καλών οικογενειών» της Ρώµης. Αφού παρέσυραν δύο ανήλικες από εργατικές συνοικίες, τις οποίες επί 35 ώρες κακοποίησαν σεξουαλικά και βασάνισαν σε βίλα στο Τσιρτσέο, τις εγκατέλειψαν στο πορτ µπαγκάζ Ι.Χ., πιστεύοντας ότι είχαν πεθάνει. Η µία είχε ξεψυχήσει: ήταν η Ροζάρια Λόπετζ. Η άλλη, η Ντονατέλα Κοσασάντι, σώθηκε προσποιούµενη τη νεκρή. Την περιµάζεψαν περαστικοί που άκουσαν τις φωνές της. Η κοινή γνώµη της Ιταλίας συγκλονίστηκε. Υπό το φως των επακόλουθων αποκαλύψεων διχάστηκε.
• Κάπως έτσι, ο Καλβίνο, µε την αιχµηρή πένα του, υπογράµµιζε ότι η πιο αποκρουστική πτυχή του εγκλήµατος αυτού υπήρξε «ο δηµόσιος χαρακτήρας του - αυτά τα αλαζονικά τέρατα. Οι υπεύθυνοι της σφαγής στο Τσιρτσέο συµπεριφέρονται σαν αυτό που έκαναν να ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Πρέπει να εξετάσουµε την ύπαρξη µιας κοινωνίας τεράτων που συνυπάρχει τέλεια µε τις δοµές της σηµερινής µας κοινωνίας», έγραφε. Προειδοποιούσε πως δεν ήταν απλώς «η βία του νεοφασισµού» (εκείνη την εποχή βρισκόταν σε έξαρση στην Ιταλία). «Ο κίνδυνος προέρχεται από την εξάπλωση καρκινοειδών στρωµάτων στην κοινωνία: τµήµα των µπουρζουά ζει, ευηµερεί, πολλαπλασιάζεται χωρίς την παραµικρή αίσθηση του τι σηµαίνει να ανήκεις σε µια κοινωνία ως αµοιβαία σχέση µεταξύ προσωπικών ή οµαδικών συµφερόντων».
• Ο διάσηµος σκηνοθέτης, από το δικό του «µέτωπο», δεν ενθουσιάστηκε -απεναντίας- που στοχοποιούσε «ολόκληρο τµήµα της αστικής τάξης: είναι ένας λόγος παρωχηµένος, επειδή η αστική τάξη σήµερα είναι ταυτόχρονα πολύ χειρότερη απ’ ό,τι πριν από δέκα χρόνια, αλλά και πολύ καλύτερη. Συµπεριλαµβανοµένης αυτής των Παριόλι (αριστοκρατική συνοικία της ιταλικής πρωτεύουσας) ή της Σαν Μπαµπίλα (στο Μιλάνο). Είναι περιττό να εξηγήσω γιατί είναι χειρότερη -βία, επιθετικότητα, ρατσισµός, χυδαιότητα, βάναυσος ηδονισµός-, αλλά είναι επίσης περιττό να επισηµάνω και γιατί είναι καλύτερη (ένας ορισµένος κοσµικισµός, µια ορισµένη αποδοχή αξιών, που ανήκαν µόνο σε κλειστούς κύκλους, οι ψήφοι στο δηµοψήφισµα, οι ψήφοι της 15ης Ιουνίου)», αντέτεινε... Και η πραγµατικότητα; Η γάγγραινα δεν εξαπλώνεται από ορισµένα στρώµατα: είναι πρωτίστως θέµα αγωγής, οικογενειακών διδαχών. Η εγκληµατικότητα αφορά κάθε κοινωνικό στρώµα. Οσον αφορά την Ευρώπη (µας), στα καλά νέα είναι ότι η συνολική εγκληµατικότητα ανηλίκων έχει µειωθεί µακροπρόθεσµα, το γεγονός όµως πως καταγράφεται αύξηση στις συλλήψεις 10-17 ετών για βίαια αδικήµατα θορυβεί. Αναπόφευκτα. (Και αυτό).

Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών