Ρουσφέτια προ ευρωπαϊκής εισαγγελίας και επίδοξοι χαλίφηδες της Χαριλάου Τρικούπη σε αναζήτηση ρόλου

Τι γινόταν πριν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία;

Ως γνωστόν, ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ξεκίνησε να λειτουργεί το 2021. Τι σημαίνει αυτό; Πως μέχρι τότε δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός για να παρακολουθεί σε ποινικό επίπεδο τα «αγροτικά ρουσφέτια» των βουλευτών της χώρας. Άλλωστε, δεν υπήρχε και λόγος. Διότι αυτά δεν γίνονταν µόνο µε τηλεφωνήματα στον ΟΠΕΚΕΠΕ ή στον ΕΛΓΑ ή σε κάποια άλλη υπηρεσία αποζημιώσεων του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, αλλά «περνούσαν» μέσα από τη Βουλή, µε λογικές «Όλα τα λεφτά, όλα τα κιλά» ή µε νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως η περίφημη «τεχνική λύση», η οποία αποδεδειγμένα πλέον διευκόλυνε τις μικρές ή μεγάλες απατεωνιές.

Και η Ελλάδα γι’ αυτές τις «θεσμικά» ρουσφετολογικές πρακτικές και πατέντες έτρωγε το ένα πρόστιμο μετά το άλλο. Και βέβαια ο λογαριασμός δεν πήγαινε στους «αγρότες» ούτε στους εκάστοτε κυβερνώντες. Αλλά στον ελληνικό λαό. Δηλαδή, επί ΣΥΡΙΖΑ ή επί ΠΑΣΟΚ, τότε που δεν υπήρχε Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, οι βουλευτές των κομμάτων αυτών δεν «μεριμνούσαν» µε το γνωστό «κατόπιν ενεργειών µου» να τακτοποιήσουν τοπικά ή ατομικά αιτήματα γύρω από την εκταμίευση αγροτικών κονδυλίων ή επιδοτήσεων;

Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ, που χρησιμοποιεί την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ως συγκλονιστική περίπτωση «γαλάζιας διαφθοράς», εάν υπήρχε Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, είναι βέβαιο ότι εκατοντάδες βουλευτές, υφυπουργοί και υπουργοί θα ήταν κατηγορούμενοι. Άλλωστε, υπάρχει και η ομολογία του Θόδωρου Πάγκαλου: «να κλέβουμε, αλλά µε μέτρο, σύντροφοι».

Οι παίκτες, οι «δελφίνοι», το χαλιφάτο και το πάνω χέρι

«Ελάτε να ρίξουμε τον Μητσοτάκη, κάντε πρόταση μομφής και θα την υπογράψουμε», αναφωνούσε από το βήμα της Βουλής την Πέμπτη το μεσημέρι ο Π. Πολάκης, ο οποίος πήρε και αυτός τον λόγο μετά τους Ν. Ανδρουλάκη και Σ. Φάμελλο, για να δείξει ότι και εκείνος είναι πολιτικός παίκτης ηγετικού επιπέδου. Ας δούμε όμως και κάτι άλλο εδώ, που ανάγεται στη σφαίρα του παραλόγου: έχουν κάνει άπαντες σύνθημα το «Πάμε να ρίξουμε τον Μητσοτάκη», αλλά την ίδια στιγμή πίσω από αυτή τη ρητορική ο ένας κοιτάει πώς θα ρίξει τον άλλον από την αρχηγία του κόμματός του. Τι σημαίνει αυτό; Πως, ακόμα και αν πέσει ο Κ. Μητσοτάκης, μετά οι ίδιοι άνθρωποι θα «πλακώνονται» μεταξύ τους για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι σε μια τέτοια επιτυχία. Ο Π. Πολάκης θέλει να διαδεχτεί στον ΣΥΡΙΖΑ τον Σ. Φάµελλο, επειδή υποψιάζεται ότι έχει σχέδιο να «ρευστοποιήσει» το κόμμα και να το οδηγήσει στην «αγκαλιά» του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος την ίδια στιγμή µέσω του στενού του συνεργάτη Γ. Βασιλειάδη συστήνει σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά να «αυτοδιαλυθούν ησύχως». Στο ΠΑΣΟΚ, όπου επίσης υποτίθεται ότι θέλουν να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει από πίσω του πέντε «δελφίνους», οι οποίοι τον υπονομεύουν και θέλουν να τον ρίξουν, για να γίνουν χαλίφηδες στο χαλιφάτο της Χαριλάου Τρικούπη

Τα έκαναν μαντάρα

Μπορεί σε επίπεδο καταγραφής δυνάμεων η κυριαρχία του Νίκου Ανδρουλάκη να ήταν εμφανής στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, κυρίως στο σκέλος που αφορά τη στήριξη προς το πρόσωπό του, ωστόσο οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στη διαδικασία για την ανάδειξη νέας Κεντρικής Επιτροπής, η οποία θα αποφασίσει και για τον επόμενο γραμματέα του συγκεκριμένου οργάνου, διάδοχο του Ανδρέα Σπυρόπουλου, κάποιοι στενοί του συνεργάτες, μεταξύ αυτών οι Ηλ. Δρούλιας και Ν. Μήλης, στο πλαίσιο της παρασκηνιακής εμπλοκής τους, τα έκαναν µαντάρα.

Δεν είναι πια σίγουρος

Όταν έρθει η ώρα ο Νίκος Ανδρουλάκης να προτείνει τον επόμενο γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να είναι σίγουρος εάν θα εκλεγεί µε συντριπτική πλειοψηφία. Κι αυτό γιατί οι Ηρακλής Δρούλιας και Νικόλαος Μήλης, που φέρονται να ενεπλάκησαν παρασκηνιακά στις διεργασίες για την καθοδήγηση των «γραμμών» στις υποψηφιότητες για τη νέα Κ.Ε. του κόμματος, στο πλαίσιο του Συνεδρίου, δέχονται κριτική ότι µε τις ενέργειές τους αδίκησαν πρόσωπα τα οποία στο παρελθόν είχαν διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο για να εκλεγεί ο Ν. Ανδρουλάκης πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Έχουν δεμένους τους γαϊδάρους

Η ομηρία στην οποία έχουν οδηγήσει τον Ν. Ανδρουλάκη οι «δελφίνοι» του ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνεται στις εκλογικές περιφέρειες όπου οι ίδιοι πολιτεύονται, δίχως ο πρόεδρος του κόμματος να τους δυσκολεύει, βάζοντάς τους στα ψηφοδέλτια ισχυρούς ανθυποψηφίους. Ο Παύλος Γερουλάνος στην Α’ Αθήνας δεν έχει απέναντί του και κανέναν σοβαρό εσωκομματικό αντίπαλο για να αισθανθεί κάποια απειλή. Στην Ανατ. Αττική ο Μ. Χριστοδουλάκης επίσης νιώθει επαναπαυμένος σε ό,τι αφορά την επανεκλογή του. Το ίδιο συμβαίνει και στον Νομό Ηλείας, όπου ο «επαρχιώτης» Μ. Κατρίνης έχει δέσει τον γάιδαρό του επειδή ο Ν. Ανδρουλάκης δεν του βάζει εμπόδια.

! Εάν έβαζα στοίχημα ποιος Μοραΐτης πολιτικός θα προσχωρούσε στο κόμμα του Αλ. Τσίπρα για να λάβει και το χρίσμα του υποψήφιου βουλευτή στον Νομό Αρκαδίας, περισσότερες πιθανότητες θα έδινα στον Π. Τατούλη παρά στον Οδ. Κωνσταντινόπουλο.

Ως «άβουλος κομπάρσος»

Σε κάτι πλάνα από αυτά που είδαν το φως της δημοσιότητας μέσα από τις βιντεοσκοπήσεις της Ζ. Κωνσταντοπούλου στη δικαστική αίθουσα της Λάρισας φιγουράρει και ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, Ανδρέας Κουτσόλαμπρος, ο οποίος δείχνει να υιοθετεί τέτοιου είδους πρακτικές, καθώς ούτε ως πρόσωπο μήτε και ως θεσμός αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει και να επαναφέρει στην τάξη τη συνάδελφό του, η οποία ασκεί μπούλινγκ σε αστυνομικούς και στην έδρα του δικαστηρίου. Προφανώς ο κ. Κουτσόλαμπρος, διάδοχος στη θέση αυτή του κ. Βερβεσού, ο οποίος στην υπόθεση των Τεμπών «έκρυβε» τις εκθέσεις των εµπειρογνωμόνων για τα ξυλόλια, δεν πήγε στη Λάρισα ως θεσμικός συλλειτουργός της Δικαιοσύνης, αλλά ως «άβουλος κομπάρσος» στο σόου της Ζ. Κωνσταντοπούλου.

Ποιοι, θέλω να ξέρω ποιοι

Μετά το άδοξο τέλος της επαγγελματικής σχέσης του Ν. Καραχάλιου µε τη Μ. Καρυστιανού, μαθαίνω ότι τουλάχιστον ακόμα δύο πρόσωπα έχουν «βγει στα κάγκελα» και είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσουν εναντίον της.