H κόντρα μεταξύ Κεντρογενών και παραδοσιακών Νεοδημοκρατών και η ευθύνη του Μητσοτάκη

Την ώρα που η εσωκοµµατική συνοχή θεωρείται απαραίτητο στοιχείο, προκειµένου να αντέξει η κυβέρνηση και αυτή την κρίση µε τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2 και να ασκήσει όσο το δυνατόν πιο αποτελεσµατικά τα καθήκοντά της έναντι της κρίσιµης συγκυρίας που διανύουµε, εντός κι εκτός συνόρων, ώστε να προχωρήσει ο σχεδιασµός µέχρι τις επόµενες εθνικές κάλπες και να αποφευχθεί ο κίνδυνος της αστάθειας, έχει ξεκινήσει στους κόλπους του κυβερνώντος κόµµατος µια νέα, άκρως επικίνδυνη διελκυστίνδα. Ο λόγος για το γεγονός ότι οι κεντρώοι και κεντροαριστεροί του Μαξίµου βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν πάλι κατά των παραδοσιακών Νεοδηµοκρατών, µε φόντο την εµπλοκή των «γαλάζιων» βουλευτών στην υπόθεση. «Προφανώς θα φταίνε πάλι οι κεντρογενείς», έµαθα ότι είπε ειρωνικά στους διαδρόµους του πρωθυπουργικού στρατηγείου µεγαλοσχήµων του συστήµατος Μητσοτάκη, που εξακολουθεί να κρίνει αφ’ υψηλού και από την άνεση της πολυθρόνας του στην Ηρώδου Αττικού πρόσωπα και καταστάσεις.

Ανταπαντώντας, οι πιο κοµµατικοί του µητσοτακικού πυρήνα υπενθύµιζαν µε νόηµα πως, ακόµα περισσότερο από το ίδιο το περιεχόµενο της υπόθεσης, η κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ φέρει πολιτικά και επικοινωνιακά την υπογραφή της διαχείρισης από την πλευρά της ηγεσίας της κυβέρνησης, αφού εξαρχής επικράτησαν οι απόψεις της άνευ όρων παράδοσης του συνόλου των εµπλεκοµένων (και όχι της αξιολόγησης της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά) στον νοητό όχλο, που απαιτούσε την κεφαλή τους επί πίνακι. Νοµίζω ότι πια είναι θέµα του πρωθυπουργού να βάλει όρια και στους... αναντικατάστατους και στους υπόλοιπους, αφού, από τη µία, η βάση της Ν.∆. και το παραδοσιακό στελεχιακό της δυναµικό ήταν αυτά που τη διατήρησαν ως µοναδικό σταθερό πυλώνα της Μεταπολίτευσης στα χρόνια που προηγήθηκαν και, από την άλλη, η συµπόρευση µε τις υγιείς δυνάµεις του Κέντρου τής έδωσε την απόλυτη κυριαρχία. Πλέον, η συνταγή αυτή δοκιµάζεται όσο καµία άλλη φορά, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Μαθαίνω ότι ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος είναι ένας από τους συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη που θα έβλεπαν με συμπάθεια την υιοθέτηση του γερμανικού μοντέλου σε ό,τι αφορά το σύστημα διεξαγωγής των εθνικών εκλογών.

Ονοματολογία και... ουδέν μονιμότερον του προσωρινού

∆ίνουν και παίρνουν τα σενάρια, φίλοι µου, για τον διάδοχο του Κώστα Σκρέκα στη θέση του γραµµατέα της Ν.∆. Σας έχουµε πει ότι έχουν επανέλθει τα ονόµατα που ακούγονται σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση από τους κόλπους της Κοινοβουλευτικής Οµάδας (από Ζαχαράκη, που αποτελεί θερµή εισήγηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη, µέχρι Σπανάκη, Παππά, Μακρή, Μαντά και σία), αλλά, όπως µαθαίνω, εκτός από τις εν λόγω εναλλακτικές, στο µυαλό του πρωθυπουργού έχει αρχίσει να στροβιλίζει η ιδέα του... δεν υπάρχει µονιµότερο του προσωρινού. Μιλάµε βεβαίως για τον µεταβατικό -µέχρι το Συνέδριο τουλάχιστον- γραµµατέα της Πολιτικής Επιτροπής, Στέλιο Κονταδάκη, ο οποίος, πέραν της παραµέτρου της εµπειρίας και των έντονων µητσοτακικών αναφορών του, έχει το πλεονέκτηµα της συµπάθειας του συνόλου του στελεχιακού δυναµικού της Ν.∆., αλλά και της δυνατότητας να αφοσιωθεί από πολύ νωρίς στις εκλογικές προετοιµασίες, αφού ο ίδιος δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής. Το ίδιο, φυσικά, θα ίσχυε και για τον γενικό διευθυντή της Ν.∆., Γιάννη Σµυρλή.

Καλή ανάσταση

Η στήλη... νηστεύει, µέρες που είναι, και, ως εκ τούτου, η αιθέρια ύπαρξη αυτής της γωνιάς θα επιστρέψει από βδοµάδα. Καλό Πάσχα σε όλους!
Παραπάνω σας λέγαµε για εκείνους που βάλλουν αδιακρίτως κατά των «γαλάζιων» βουλευτών, χωρίς να... ιδρώσουν τη φανέλα της κάλπης. Από την άλλη, όµως, δεν µπορούµε να µη µιλήσουµε και για ορισµένους εκ των εµπλεκοµένων στον ΟΠΕΚΕΠΕ που λένε ότι το Μαξίµου καλύπτει ή βγάζει στη σέντρα κατά το... δοκούν συγκεκριµένα πρόσωπα. Αυτό φθάνει στα όρια της παράνοιας.

ΟΛΑ ΑΝΟΙΚΤΑ. Ορθάνοικτο άφησε ο Μάκης Βορίδης το ενδεχόµενο να µην ακολουθήσει τη... γραµµή της άρσης ασυλίας του συνόλου των βουλευτών της Ν.∆. που εµπλέκονται στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ 2. Οπως είπε, µε φόντο τη διπλή ιδιότητα και του πολιτικού, αλλά και του νοµικού, θεωρεί ότι οι εν λόγω περιστάσεις δεν προσφέρονται ούτε για τσουβάλιασµα ούτε για αµιγώς επικοινωνιακή τακτική. Πολλώ δε µάλλον από την ώρα που, όπως είπε χαρακτηριστικά, η θέση της εισαγγελικής Αρχής στο συγκεκριµένο µέτωπο είναι... κατάφωρα εσφαλµένη. Βλέπετε, όπως και ο Αδωνις Γεωργιάδης, άφησε και ο ίδιος τις αιχµές του για τον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, όµως δεν στάθηκε στην όποια πολιτική διάσταση, αλλά στο κοµµάτι της ποινικής αξιολόγησης. Το θέµα είναι αν αυτή η άποψη Βορίδη για τους συναδέλφους του τελικώς θα επιβληθεί και γενικότερα... Για να δούµε!

ΠΕΡΙ ΟΡΙΩΝ. Αυτή η συζήτηση που έχει ανοίξει και πάλι στους κόλπους του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος για το όριο των κοινοβουλευτικών θητειών είναι, αν µη τι άλλο, ενδεικτική της παράκρουσης που έχει καταλάβει ορισµένους, που θεωρούν για ακόµα µία φορά ότι τα προβλήµατα θα λυθούν µε επικοινωνιακούς ελιγµούς και αερολογίες. Η παράταξη αυτή στηρίχθηκε επί χρόνια σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους που είχαν συνεπή στάση στον πολιτικό τους βίο και επιβραβεύονταν επανειληµµένως από τους πολίτες (η συντριπτική πλειονότητα των οποίων στα σίγουρα δεν τους ψήφισε γιατί διόρισαν κάποιον δικό τους ή γιατί είχαν άµεση πρόσβαση στα γραφεία τους), συνδέοντας το όνοµά τους µε καλές ή και κακές, βεβαίως, περιόδους για το κόµµα.

∆εν µπορεί για τον Κώστα τον Καραµανλή τον Γ’ να αποφασίζει ο λαός και για τους άλλους ο... Ακης ή ο οποιοσδήποτε, για να µην αδικούµε κιόλας πρόσωπα και καταστάσεις! Αλλο να γίνει µια κουβέντα για το τι εξυπηρετεί τη Ν.∆. σε κάποια εκλογική αναµέτρηση ή σε µια συγκεκριµένη στιγµή και άλλο οι σπασµωδικές κινήσεις περί δήθεν αλλαγής ατζέντας. Το θέµα γι’ αυτούς που κατεβάζουν αυτές τις ιδέες και ειδικά στην παρούσα συγκυρία είναι πραγµατικά το αν θεωρούν ότι, βάζοντας τον πρωθυπουργό απέναντι στην παραδοσιακή βάση, αυτό θα λειτουργήσει προς όφελος του ιδίου. Βλέπετε, οι εποχές που ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε τη δύναµη να υπερβαίνει τις κοµµατικές γραµµές ίσως πρέπει να συνειδητοποιήσουν άπαντες ότι ανήκουν στο παρελθόν, µαθηµατικά και δηµοσκοπικά.


Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών