Eπιστροφή στο νησί για τη Μαρουσώ Τζανετή, η "Τάτι", η σχέση και η Βενεζουέλα της και η στυλάτη βόλτα (και) με μπεμπέ της Ντε Γκρες

Eπιστροφή στο νησί (και ρετρό μόδα)

Παρίσι –όπου βρίσκεται τον µισό χρόνο–, Λονδίνο, Ρώµη, Βερολίνο. Και τώρα επιστροφή στο νησί. Η Μαρουσώ Τζανετή, διεθνές µοντέλο µας και πλέον µούσα και του κραταιού γαλλικού οίκου Roger Vivier – ως πρωταγωνίστρια στη νέα του καµπάνια–, επέστρεψε στον τόπο της, την Κέρκυρα. Η φυσική κοκκινοµάλλα, από τα πιο «δυνατά» µοντέλα της χώρας µας στο εξωτερικό (και πτυχιούχος χηµικός – µην ξεχνιόµαστε), χαίρεται τις διακοπές της και την παραµονή στη «βασίλισσα του Ιονίου» µαζί και µε την οικογένεια και παιδικούς φίλους, ενώ –καθότι από τις πλέον καλοντυµένες– παρέδωσε µαθήµατα µόδας µε ένα µπικίνι κοµψό, ρετρό, εµπνευσµένο από τα ’60s.

Η «Τάτι», η σχέση και η Βενεζουέλα της

Σοβαρεύει η σχέση της αγαπηµένης «Τάτι», κατά κόσµον Τατιάνα Μπλάτνικ, µε τον Μεξικανό κροίσο Eλίας Σακάλ. Ο φακός τούς εντόπισε εκ νέου στη Γαλλική Ριβιέρα, ενώ συνεχίζουν τις διακοπές τους σε άλλα ευρωπαϊκά θέρετρα. Παράλληλα, η εντυπωσιακή επιχειρηµατίας (και πρώην σύζυγος του Νικολάου Ντε Γκρες) δεν έκρυψε τη θλίψη της για τη Βενεζουέλα, τη γενέτειρά της, µε τα περισσότερα από 1.000 θύµατα και τις ανυπολόγιστες οικονοµικές συνέπειες µετά τον διπλό καταστροφικό σεισµό της περασµένης εβδοµάδας, µεγέθους 7,2 και 7,5 Ρίχτερ. Εκανε έκκληση µέσω social να τους στηρίξουµε όπως µπορούµε – προσθέτοντας σχετικό link. Ενώ µας ενηµέρωσε και για τον αγώνα της UNICEF για τον λαό της χώρας, που βασανίζεται έπειτα από αυτή τη συµφορά…

Στυλάτη βόλτα (και) με μπεμπέ

Σε τέτοιο στόρι, να συνοδεύει φίλη της στη βόλτα µε το µπεµπέ της, δεν την είχαµε δει έως τώρα τη Μαρία-Ολυµπία Ντε Γκρες και η αλήθεια είναι ότι µας ξένισε ένα τσακ. Οµως, για την ίδια δεν είναι κάτι καινούργιο, κάτι πρωτόγνωρο. Τα αγαπάει πολύ τα παιδάκια και, κάθε φορά που της δίνεται η ευκαιρία, τα κανακεύει και παίζει µαζί τους. Κάπως έτσι, και τώρα, στυλάτη, φορώντας δωρικό µίνι –χωρίς φραµπαλάδες, βολάν logos και λοιπές φιοριτούρες– και αµάνικο µακό, εντυπωσίασε. Τακουνάκι τόσοόσο, για να µπορεί να κινείται άνετα, µαύρο (επειδή black is always beautiful, κι ας έφτασε και στο Λονδίνο, από όπου η λήψη, ο υδράργυρος στα ύψη), µαύρο, ασορτί γυαλί, αντηλιακό προσώπου και σώµατος, lip gloss και... φύγαµε.

Από άλλο έργο...

- Συνέρχοµαι από ένα θεϊκό συναυλιακό επταήµερο, στη διάρκεια του οποίου µε ξέχασε το σπίτι µου (!). Ξεκίνησε το προηγούµενο Σάββατο µε τους Pet Shop Boys – ας µε συγχωρήσουν οι Foreigner για την «αµαρτία», που συνάδει µε το κλασικό «It’s a sin» των PSB, αλλά µου ταιριάζει περισσότερο από ό,τι το «I want to know what love is». Συνεχίστηκε την Κυριακή µε τη ∆ήµητρα Γαλάνη, στο Σούνιο, στο πλαίσιο του Attica Roots Festival (ARF), του νέου πολιτιστικού θεσµού, που µε το «καληµέρα» έγινε λατρεία, και τρίτωσε µε τους Barikada –πάλι στο πλαίσιο του ARF– και την ένωση των jazz, funk και electro µε τον παραδοσιακό βαλκανικό ήχο.

-Στέκοµαι αρχικά στο «Dreamworld», στο υπερθέαµα που έφεραν οι Pet Shop Boys στο Release, στην Πλατεία Νερού, στο Φάληρο, τέσσερα χρόνια µετά τον θρίαµβο στον ίδιο χώρο. Μας συνεπήραν ξανά, µε 28 διαχρονικά τραγούδια, σε µια άρτια σχεδιασµένη, µουσικοθεατρική ουσιαστικά, περφόρµανς. Οπως µας έχουν καλοµάθει. «Suburbia», αντανακλάσεις και led οθόνες παντού, «Domino dancing» (προκλήθηκε «σεισµός»!), το χιλιοτραγουδισµένο µου «Left to my own devices», στη διάρκεια του οποίου άλλαξαν πάλι σκηνικά και κοστούµια... Σαν µετάβαση σε διαφορετική εποχή. Οι «ύµνοι» τους συνοψίζονται στα «Always on my mind» και «What have I done to deserve this»... Ξαναερωτεύθηκα τη διασκευή-κοκτέιλ του «I can’t take my eyes off you» µε το «Where the streets have no name» των U2 – κάτι που πάντως, όσο κι αν τους θαυµάζεις, δεν το χαρακτηρίζεις «ευφυές πειραµατικό κοκτέιλ», όπως κάπου διάβασα. Το τέµπο των δύο κλασικών επιτυχιών είναι ίδιο! Ηταν κι αυτό το ανεπανάληπτο «It’s a sin» και η «βουτιά» στον κόκκινο ήλιο, που κάλυψε την οθόνη. Με τον Τέναντ να δακρύζει, ξεκάθαρα συγκινηµένος, για την αγάπη του κόσµου.

-Και µετά ήρθε για να σαρώσει τα πάντα η ∆ήµητρα Γαλάνη. Με αυτό το θεϊκό ηχόχρωµα, µε αυτούς τους βιρτουόζους καλλιτέχνες, σφραγίζοντας, σε µια ιστορική συναυλία, τον εµβληµατικό χώρο του Σουνίου – τοπόσηµο όχι µόνο για την Αττική, αλλά για ολόκληρη τη χώρα... Και ύστερα (30/6), οι Barikada. Στο Θησείο. Με το ευφάνταστο Balkan «µείγµα» τους µε νεότερα µουσικά είδη. «Οµορφιές by night», γράφαµε παλιότερα. Ηταν µότο κλισέ και παραµένει. Το καλοκαίρι, λοιπόν, αυτές οι οµορφιές καθρεφτίζονται συναρπαστικά µέσω της µουσικής, του απόλυτου «ενοποιού» στοιχείου των λαών, κυρίως στην αγκαλιά της φύσης. ∆εν ξέρω πώς θα µπορούσα να ζήσω χωρίς µουσική. Και χορό. Γνώρισα, πρόσφατα, στο front row διάσηµου σχεδιαστή µόδας, διεθνούς βεληνεκούς φωτογράφο/µοντέλο, µε πασαρέλες στο παλµαρέ του σε όλες τις Εβδοµάδες Μόδας, για Armani, Ferre, Zegna... Μετά βγήκαµε µε άλλους για ποτό. Είπαµε να χορέψουµε. Και ο κύριος; «Α, δεν χορεύω – είκοσι χρόνια πριν ήταν η τελευταία φορά». Τον κοίταξα σαστισµένη. Μου χαµογέλασε µε νόηµα: «Θα το επαναλάβω... κάποια στιγµή», µου είπε. (Μα τι χάνετε, µεσιέ!)


Δημοσιεύθηκε στο Secret των Παραπολιτικών