Η αποκάλυψη της Μιµής Ντενίση, η σπάνια φωτογραφία του Στάνκογλου και η αγάπη της Μαλού Ντάλα Πίκολα για τον σκύλο της (Εικόνες)

Χωρίς την "κόρη" της δεν πάει πουθενά

Γιόρτασε και η Μαλού Ντάλα Πίκολα, η Ιταλίδα σύζυγος του Νικόλα Νιάρχου, την Ηµέρα Αµερικανικής Ανεξαρτησίας µε µπέργκερ µε την αστερόεσσα στο ντεκόρ. Όχι, δεν είναι ότι έχει εγκαταλείψει την ιταλική κουζίνα. Λόγω εγκυµοσύνης, όµως, κάτι... (τρ)έχει µε τα µπέργκερ, που βεβαίως θεωρούνται το «εθνικό φαγητό» των Αµερικανών.

Παράλληλα, δεν αφήνει στιγµή την «κόρη» της, τη σκυλίτσα της. Ακόµα και στον γάµο µε τον Ελληνοαµερικανό κροίσο -και στις τρεις wedding τελετές κιόλας-, µαζί τους ήταν. Όπως και στην τωρινή λήψη της, που δηµοσιοποιούµε. Αν το ζευγάρι θα περάσει από την Ελλάδα; Εχουµε και γεννητούρια - λίγο πιο αργά, βέβαια: «Από τη Σπετσοπούλα, πάντως, δίχως να τους πάρει κανείς χαµπάρι, δεν αποκλείεται - την επισκέπτονται τα δύο τελευταία καλοκαίρια», µας λένε insiders. Με το καλό!

Aποκάλυψη και pop fashion statement από τη Μιμή

«Ξάνθη! Μία από τις οµορφότερες παλιές πόλεις! Απίστευτα κτίρια, ατµόσφαιρα, άσε το φαγητό! Είναι η πιο "ευαίσθητη" περιοχή της χώρας, σχεδόν αγνοηµένη τουριστικά. ∆εν συνάντησα πάνω από δύο ελληνικά αυτοκίνητα. Ολα τα άλλα ήταν βουλγαρικά, τουρκικά, ρουµανικά... Κι έχει τόσες οµορφιές! Γιατί να την ξεχνάµε; Ετσι, σκέφτηκα πως στη νέα µας σειρά, στο "Madre Μάνα"», µας αποκαλύπτει η Μιµή Ντενίση, «πρέπει να κάνουµε γυρίσµατα και εκεί. Βρήκα θησαυρούς. Τα δε τοπικά εδέσµατα ήταν ακόµα καλύτερα απ’ ό,τι παλιά. Αξίζει να επισκεφτείτε την πόλη. Αλλιώς, θα τη δείτε στην οθόνη και θα ζηλέψετε», κατέληξε η υπέρλαµπρη πρωταγωνίστρια. Κι έκανε fashion statement µε το γυαλί και την pop τσάντα της.

Από άλλο έργο

Σε «διακοπoκατάσταση» γαρ, κανονικά δεν θα έπρεπε να γκρινιάζω. Η παρέα, σούπερ, ο ήλιος λάµπει, η θάλασσα είναι πισίνα, δεν έχω κολυµπήσει (µέχρι στιγµής) αλά µπρατσέτα ούτε µε λαγοκέφαλους ούτε µε σκυλόψαρα ούτε µε οτιδήποτε δυνητικά επικίνδυνο.

Προτού, όµως, απέλθω από το «κλεινόν άστυ», ένας κύριος παραλίγο να µε φέρει στα όριά µου. Μιλάµε, σε πρώτο χρόνο, για ένα από αυτά τα αρσενικά -διεθνούς κιόλας βεληνεκούς- για τα οποία λες: «Από πού στο καλό κατέβηκε; Πώς δεν τον είχα εντοπίσει νωρίτερα για συνέντευξη; Αφού η Οµογένεια είναι η "ειδικότης" µου». Τόσο ενδιαφέρον είχε η κουβέντα µας.

Μην τα πολυλογώ, τα είπαµε, τα συµφωνήσαµε, την κλείσαµε τη συνέντευξη... Και την ώρα που ήταν να γίνει, εξαφανίστηκε. Ghosting σε interview (!) δεν µου έχει ξανατύχει. Εσπευσα -όπως υποδείκνυε η λογική- να φιξάρω τη συνάντηση λίγο νωρίτερα. Και κάπου εκεί... φωνή βοώντος εν τη ερήµω. Τηλέφωνο... τίποτα, µήνυµα... τίποτα. Είχε κι άλλο ραντεβού -έκανα ρεπορτάζ, ως όφειλα- νωρίτερα, πριν από το δικό µας. Πάλι... τίποτα. ∆εν «υπήρχε» για κανέναν.

Μάλιστα, κάποιοι αναρωτηθήκαµε αν έπρεπε να στραφούµε στο «alert» - όχι στο «silver», νέος άνθρωπος είναι! Και, ακριβώς ένα εικοσιτετράωρο αργότερα, εµφανίστηκε. Του συνέβη κάτι τραγελαφικό -για εµένα-, εξ ου και ασχολίαστο. Αυτό που µπορώ να γράψω είναι πως, όταν πληροφορήθηκα από το άλλο άτοµο που είχε «στήσει» τι πρόβληµα υπήρξε, µε έπιασε νευρικό γέλιο. Σε σηµείο που η γάτα µου σήκωσε τα αυτιά της και µε λοξοκοίταξε σαστισµένη.

Γιατί επισηµαίνω τα παραπάνω; Επειδή πολλοί θεωρούν «ευκολάκια» τις συνεντεύξεις. Μας χαρακτηρίζουν «υπερβολικούς», «υπερφίαλους», ό,τι µπορείτε να φανταστείτε. ∆εν θα υπεραναλύσω την περίπτωση διάσηµης που πλέον έχει φύγει από τη ζωή: Σε διάστηµα µισού χρόνου, µία φορά τον µήνα «υποχρέωνε» συνάδελφο, εκλιπόντα επίσης, να τρέχει στο σπίτι της. Για να καταλήξει µετά (αυτό, καλά, είναι ακόµα χειρότερο, ασυζητητί) στο ότι δεν θα του παραχωρούσε συνέντευξη! Αλλά θα επισηµάνω ότι κάθε φορά που εµείς, οι δηµοσιογράφοι, αποφασίζουµε συνέντευξη µε τον οποιονδήποτε (για άλλους είναι η εύκολη λύση όταν δεν έχεις κέφι να κουράσεις το µυαλό σου, για ορισµένους θεωρείται το «πικ», το «τοπ» τους, για εµένα πάντως η έρευνα µεταφράζεται στο ανώτερο επίπεδο δηµοσιογραφίας, καθώς περιλαµβάνει και ρεπορτάζ και συνεντεύξεις και άποψη - και όλα στοιχειοθετηµένα), δεν απλοποιούµε τη ζωή µας.

Και ότι, κάθε φορά που µιλάµε µε «επώνυµο», είναι σαν να τον προτείνουµε στον κόσµο ή σε έτερους καλλιτέχνες, αν επικεντρωνόµαστε σε αρτίστικα επαγγέλµατα, για συνεργασία. Απαντήστε µου, λοιπόν: Τον κύριο, που µου τηλεφώνησε µία µέρα αργότερα και δεν το σήκωσα, γιατί έκανα κάτι άλλο εκείνη τη στιγµή, και µετά εκείνος ούτε καν ασχολήθηκε (εκ του αποτελέσµατος, δεν το έχει µε τα SMS), παρότι θεωρείται εξπέρ στο αντικείµενό του, να τον συστήσω σε τρίτους; Τι θα κάνατε στη θέση µου;