Υπάρχουν rivalries στον αθλητισμό και υπάρχει η κόντρα Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού. Δεν πρόκειται απλώς για δύο ομάδες, δύο «βαριές» φανέλες ή δύο καυτές έδρες. Είναι δύο κόσμοι που συνυπάρχουν εδώ και δεκαετίες σε μια μόνιμη κατάσταση έντασης, υπερβολής, πάθους και -συχνά- παράνοιας. Για τον Έλληνα φίλαθλο, το ντέρμπι των «αιωνίων» πολλά παραπάνω από ένα παιχνίδι στο καλεντάρι. Είναι γεγονός ζωής. Είναι συζήτηση στο καφενείο, στο γραφείο, στο οικογενειακό τραπέζι. Είναι μνήμη, ταυτότητα και, πολλές φορές, εμμονή.

Διαβάστε: Αυτή θα είναι η χρονιά τους: Οι 10 σούπερ σταρ που θα κάνουν το άλμα μέσα στο 2026 (Βίντεο)

Στο μπάσκετ ειδικά, αυτή η κόντρα απέκτησε διαστάσεις...μυθικές. Εδώ και σχεδόν 30 χρόνια, κάθε σεζόν είναι μια μικρή επανάληψη της ίδιας ιστορίας: τίτλοι, δηλώσεις, εντάσεις, μεταγραφές που «πονούν», παιχνίδια που κρίνονται στη μία κατοχή, παράπονα για τη διαιτησία, μηνύσεις, δικαστήρια. Κάθε χρονιά είναι… αίμα και άμμος. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο μοιάζει με έναν αέναο πόλεμο χαρακωμάτων, όπου κανείς δεν θέλει απλώς να κερδίσει - θέλει να συντρίψει τον άλλον.


"Μέχρι τέλους", Α2 και...παρκάρισμα

Η σύγχρονη ιστορία αυτού του διπόλου δεν είναι «ευθύγραμμη». Έχει πολλά ups & downs, κορυφές και γκρεμούς. Ο Ολυμπιακός το έζησε με τον πιο σκληρό τρόπο στα τέλη της δεκαετίας του 2010. Το περίφημο «μέχρι τέλους» δεν ήταν απλώς ένα σύνθημα. Ήταν μια στάση ζωής, μια επιλογή σύγκρουσης των διοικητικών ηγετών της ομάδας με το σύστημα, που κατέληξε -όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται- στην Α2. Ένα ιστορικό σοκ, που όμως λειτούργησε ως κάθαρση. Οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος δεν έκαναν πίσω. Αντίθετα, έμειναν, επένδυσαν και ξαναέχτισαν τον Ολυμπιακό με πείσμα, συνέπεια και συγκεκριμένο πλάνο, με αποτέλεσμα η ομάδα να είναι πανίσχυρη μέσα στο παρκέ, με συνεχείς παρουσίες σε Final Four.

Την ίδια περίοδο, ο Παναθηναϊκός βίωνε τη δική του ιδιότυπη παρακμή. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, έχοντας κουραστεί από ένα περιβάλλον που ο ίδιος θεωρούσε τοξικό, ειδικά μετά την κόντρα του με μερίδα οπαδών της ομάδας, «πάρκαρε» τις μετοχές και ο Παναθηναϊκός έτρεχε με δεδομένα πρωτόγνωρα για αυτόν. Ο σύλλογος έμεινε να λειτουργεί με λογική εσόδων-εξόδων, χωρίς υπερβολές, χωρίς μεγάλα ανοίγματα, αλλά και χωρίς όραμα πρωταθλητισμού στο υψηλότερο επίπεδο. Συνεχείς αλλαγές προπονητών, ελεύσεις παικτών χαμηλής -για τα δεδομένα του ΠΑΟ- δημιπύργησαν μια συνθήκη που έφερε αγωνιστικό αδιέξοδο. Στην Ελλάδα, ήταν δεύτερος και μάλιστα χαοτικά πίσω από τον Ολυμπιακό. Στην Ευρωλίγκα, κομπάρσος. Ένα brand που άλλοτε φόβιζε την Ευρώπη, είχε μετατραπεί σε ομάδα που απλώς… συμμετείχε.


Το "πράσινο" turning point

Κάθε μεγάλη ιστορία, όμως, έχει το σημείο καμπής της. Για τον Παναθηναϊκό, αυτό το turning point είχε ονοματεπώνυμο: Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Η επιστροφή του δεν ήταν απλώς διοικητική. Ήταν στόχος ζωής όπως είπε και ο ίδιος. Ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση: «επιστρέφουμε για να κυριαρχήσουμε». Και ο τρόπος ήταν σαρωτικός. Η έλευση του Κώστα Σλούκα εκείνο το καλοκαίρι, έμελλε να αλλάξει την ιστορία, ειδικά με τα όσα έκανε στο Final Four του Βερολίνου, αλλά και στους τελικούς της Α1.

Με την πρόσληψη του Εργκίν Αταμάν, ο Παναθηναϊκός δεν πήρε απλώς έναν ελίτ προπονητή. Ήταν επιλογή φιλοσοφίας. Ένας άνθρωπος που ήξερε πώς να κερδίζει, πώς να διαχειρίζεται μεγάλα αποδυτήρια και πώς να ζει μέσα στη φωτιά της πίεσης. Οι μεταγραφές που ακολούθησαν, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, Τζέριαν Γκραντ, Κέντρικ Ναν, Ματίας Λεσόρ δεν ήταν κινήσεις που έγιναν για εντυπωσιασμό, αλλά ήταν δηλώσεις ισχύος.

Το αποτέλεσμα; Ευρωλίγκα και πρωτάθλημα από την πρώτη χρονιά, και μάλιστα με τρόπο κινηματογραφικό. Από το 0-2 στους τελικούς, στο απόλυτο comeback. Μια σεζόν που θύμισε στον μπασκετικό κόσμο τι σημαίνει Παναθηναϊκός όταν αποφασίζει να παίξει… κανονικά.


Η απάντηση του Ολυμπιακού και το τέλος του "my way"

Ο Ολυμπιακός, φυσικά, δεν θα έμενε με σταυρωμένα τα χέρια. Το περίφημο «my way» του κόουτς Μπαρτζώκα, με ρόστερ χαμηλότερου κόστους που απέδιδαν στο 110% των δυνατοτήτων τους, είχε φέρει επιτυχίες, τελικούς Ευρωλίγκας και σεβασμό. Αλλά απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που άνοιγε πλέον τα ταμεία, δεν έφτανε. Αυτό πήγε...περίπατο!

Η απάντηση ήρθε με θόρυβο. Ο Σάσα Βεζένκοφ επέστρεψε. Ο Εβάν Φουρνιέ προστέθηκε ως κίνηση υψηλού επιπέδου και δήλωσης πως πρόθεση των αδερφών Αγγελόπουλων είναι η κυριαρχία και η κορυφή της Ευρώπης. Και για να «δέσει στο λιμάνι», ο Νίκολα Μιλουτίνοφ έλαβε ένα συμβόλαιο που έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο Ολυμπιακός μπαίνει πλέον σε άλλη οικονομική πίστα. Όχι απλώς για να ανταγωνιστεί, αλλά για να επιβληθεί.

Και κάπου εκεί, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος καραδοκεί. Γιατί αυτή είναι η φύση της κόντρας: κανείς δεν αφήνει τον άλλον να πάρει ανάσα.


Άμπου Ντάμπι, εμφύλιος και… καρδιολόγοι σε ετοιμότητα

Η περσινή σεζόν έφτασε μια ανάσα από το απόλυτο μπασκετικό...γκραν γκινιόλ. Έναν τελικό Ευρωλίγκας Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού στο Άμπου Ντάμπι. Ο ελληνικός εμφύλιος αποφεύχθηκε στο νήμα, αλλά η ιδέα και μόνο ήταν αρκετή για να ανεβάσει την πίεση σε φιλάθλους, παράγοντες και πιθανότατα στο... ΕΣΥ.

Και φέτος; Το σενάριο επιστρέφει. Με έναν Παναθηναϊκό πανίσχυρο, έναν Ολυμπιακό αποφασισμένο, με το πληρέστερο ρόστερ των τελευταίων δεκαετιών και ένα ΟΑΚΑ που πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα το παρελθόν, έτοιμο να φιλοξενήσει τη μάχη των μαχών. Αν οι «αιώνιοι» συναντηθούν σε τελικό Ευρωλίγκας στην Αθήνα, τότε μιλάμε για γεγονός που θα δοκιμάσει την… υγεία των φιλάθλων εκατέρωθεν, σε βαθμό που ίσως χρειαστεί μόνιμη παρουσία καρδιολόγων στα πέταλα.


Το κύμα επενδύσεων και η "νέα μέρα"

Η εκτόξευση των μπάτζετ δεν μένει μόνο στο παρκέ. Φέρνει μαζί της επενδύσεις, συμφωνίες και αναβαθμίσεις που αλλάζουν ριζικά το τοπίο. Το ΟΑΚΑ ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε ένα γήπεδο που φεύγει κατά πολύ από τα ευρωπαϊκά πρότυπα και πάει σε επίπεδα που βλέπουμε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού και το ΝΒΑ. Είναι ένα κλειστό που παρέχει στον φίλαθλο που βρεθεί στις εξέδρες μια εμπειρία μοναδική. Το Telekom Center Athens και η ονοματοδοσία της ΚΑΕ Παναθηναϊκός από την AKTOR δείχνουν ότι το brand αποκτά διεθνή αξία και το μέλλον, μαζί με την παρουσία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, μόνο καλύτερο θα είναι.

Στον Ολυμπιακό, η είσοδος της οικογένειας Τσάκου στο χορηγικό κάδρο, αλλά και η προγραμματισμένη ανακαίνιση του ΣΕΦ, δείχνουν ότι το λιμάνι ετοιμάζεται για τη δική του αναβάθμιση. Τη δική του εκτόξευση. Όχι απλώς για να ακολουθήσει, αλλά για να σταθεί ισότιμα, να ξεπεράσει και να κυριαρχήσει επί του αιωνίου αντιπάλου.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι αυτή η κόντρα δεν μένει πια μόνο στους δύο, ή στις διαμάχες τψν παραγόντων, εντός και εκτός των παρκέ. Η άνοδος Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού λειτουργεί σαν... παλιρροϊκό κύμα που παρασύρει όλο το ελληνικό μπάσκετ αυτή τη φορά. Στον Άρη, η παρουσία του Σιάο φέρνει οικονομική ανάπτυξη και ένα όραμα για να δημιουργηθεί και πάλι ο «αυτοκράτορας». Στον ΠΑΟΚ, μπήκε ο πανίσχυρος εφοπλιστής Μυστακίδης και με το «καλημέρα» δείχνει διάθεση να επενδύσει σοβαρά και να φέρει τον ΠΑΟΚ στις υψηλότερες βαθμίδες του μπάσκετ, δηλαδή στην Ευρωλίγκα. Η ΑΕΚ συνεχίζει με τον Μάκη Αγγελόπουλο, που εδώ και χρόνια κρατά την ομάδα όρθια σε ευρωπαϊκό επίπεδο, βάζοντας μεγάλα ποσά για να δημιουργεί ανταγωνιστικά ρόστερ, ενώ υπάρχουν και ο Πανιώνιος αλλά και το Μαρούσι, που εμφανίζουν οικονομική ευρωστία και φιλοδοξίες για τα χρόνια που ακολουθούν.

Ξαφνικά, το ελληνικό μπάσκετ μοιάζει να ξυπνά. Όχι μόνο επειδή οι «αιώνιοι» ανεβάζουν τον πήχη, αλλά επειδή δημιουργείται ένα περιβάλλον στο οποίο το να είσαι απλώς κομπάρσος δεν αρκεί.


Η κόντρα που μπορεί να σπάσει το δίπολο

Μπορεί όλη αυτή η κόντρα, αυτός ο «πόλεμος», εντός και εκτός των παρκέ, να φέρνει και τοξικότητα, ειδικά με όσα έχουν να κάνουν με την προσωπική κόντρα Γιαννακόπουλου-Αγγελόπουλων, αλλά έχει και τα θετικά απόνερα όλο αυτό. Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός τραβάνε ο ένας τον άλλον προς την κορυφή. Και μαζί, τραβάνε και όλο το ελληνικό μπάσκετ. Το δίπολο είναι ακόμα πανίσχυρο, ίσως πιο ισχυρό από ποτέ. Αλλά όσο ανεβαίνει το επίπεδο, όσο μπαίνουν νέοι παίκτες στο παιχνίδι, όσο οι επενδύσεις μεγαλώνουν, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα -κάποια μέρα- αυτό το δίπολο να «σπάσει».

Και αν συμβεί, δεν θα είναι καταστροφή. Θα είναι εξέλιξη. Γιατί το ελληνικό μπάσκετ, μετά από χρόνια που κυλούσαν γνωρίζοντας άπαντες το 1-2, μοιάζει επιτέλους έτοιμο για μια νέα εποχή. Και το οξύμωρο είναι πως αυτή η εποχή χτίζεται πάνω στην πιο παλιά, πιο σκληρή και πιο παθιασμένη κόντρα που γνώρισε ποτέ ο ελληνικός και όχι μόνο, αθλητισμός.

Δημοσιεύθηκε στα "Παραπολιτικα"