Η εικόνα τους στην Αυστραλία είναι αυτή μιας ομάδας που προσπαθεί να μείνει «εντός γηπέδου», την ώρα που το μυαλό της παραμένει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στο Ιράν. Η γυναικεία εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας συμμετέχει στο Asian Cup, όμως όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους, μέσα σε ένα κλίμα πολέμου και εσωτερικής έντασης, έχουν μετατρέψει κάθε εμφάνιση σε μια δοκιμασία ψυχικής αντοχής. Οι παίκτριες δείχνουν ότι παίζουν με βάρος στο στήθος, με αγωνία για τις οικογένειές τους, με φόβο για τα επόμενα νέα. Και όταν η πραγματικότητα «τρυπώνει» στη συνέντευξη Τύπου, η γραμμή ανάμεσα στον αθλητισμό και στην ανθρώπινη αγωνία σπάει, δημόσια, μπροστά στις κάμερες. 

Διαβάστε: Στους 87 οι νεκροί ναύτες του ιρανικού Πολεμικού Ναυτικού μετά τη βύθιση κορβέτας στον Ινδικό Ωκεανό

Γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου του Ιράν: Η σιωπή στον ύμνο που έγινε μήνυμα

Στον εναρκτήριο αγώνα τους στο Κύπελλο Ασίας, απέναντι στη Νότια Κορέα, οι παίκτριες της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου του Ιράν έκαναν κάτι που δεν περνά απαρατήρητο. Την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου, παρέμειναν σιωπηλές. Δεν ήταν μια «αμηχανία της στιγμής». Ήταν μια κίνηση που, σε τέτοιες συγκυρίες, φορτίζεται αυτόματα με νόημα, καθώς θυμίζει αντίστοιχες στάσεις Ιρανών αθλητών τα τελευταία χρόνια, όταν προσπάθησαν να εκφράσουν με έμμεσο τρόπο τη διαφωνία τους ή την απόστασή τους από την πολιτική πραγματικότητα που τους βαραίνει. Η σιωπή αυτή, ειδικά όταν εκτυλίσσεται σε διεθνή διοργάνωση, μετατρέπεται σε σύμβολο. Άλλοι τη διαβάζουν ως διαμαρτυρία, άλλοι ως κραυγή αγωνίας, άλλοι ως μια προσπάθεια να πουν «είμαστε εδώ, αλλά δεν είμαστε καλά». Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα φεύγει από το χορτάρι και φτάνει στις εξέδρες, στις κάμερες, στα social media, και τελικά επιστρέφει στις ίδιες τις παίκτριες ως πίεση. Γιατί κάθε τέτοια κίνηση δεν μένει ποτέ μόνο αθλητική, ειδικά όταν η πατρίδα τους βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς σύγκρουσης.

Γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου του Ιράν: Τα δάκρυα της Σάρα Ντιντάρ και η αγωνία για τις οικογένειες

Η πιο δυνατή στιγμή ήρθε στη συνέντευξη Τύπου, όταν η 21χρονη επιθετικός Σάρα Ντιντάρ «λύγισε». Παρότι υπήρξε προτροπή να μην υπάρξει ερώτηση για το θέμα, η πραγματικότητα βρήκε τρόπο να μπει στη συζήτηση. Η ίδια μίλησε με φράσεις που δεν κρύβουν τίποτα. Είπε ότι είναι λυπημένοι, ότι ανησυχούν όλοι για όσα συμβαίνουν στο Ιράν και στις οικογένειές τους, ότι ελπίζει να υπάρξουν καλά νέα σύντομα. Δεν χρειάστηκαν μεγάλες πολιτικές αναλύσεις. Η ένταση ήταν ήδη στα μάτια της, στα δάκρυα που φάνηκαν πριν ακόμη τελειώσει η απάντηση. Με την ολοκλήρωση της συνέντευξης, η Ντιντάρ έσπευσε προς την έξοδο, εμφανώς καταβεβλημένη από τη συγκίνηση. Η εικόνα αυτή περιγράφει κάτι που στατιστικές και σκορ δεν μπορούν να αποδώσουν. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια παίκτρια που απλώς κουράστηκε, αλλά για έναν άνθρωπο που προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, το γήπεδο, οι προπονήσεις, το πρόγραμμα, η υποχρέωση να εκπροσωπήσει τη χώρα της. Από την άλλη, η αγωνία για τους δικούς της, η αίσθηση ότι είναι αποκομμένη, ότι δεν ξέρει τι ξημερώνει, ότι δεν ελέγχει τίποτα.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η προπονήτρια της ομάδας, Μαρζιέ Τζαφάρι. Μίλησε για μεγάλη ανησυχία για την υγεία των οικογενειών τους και για τους ανθρώπους στο Ιράν. Είπε ότι κανείς δεν αγαπά τον πόλεμο και ότι οι παίκτριες ανησυχούν για τα αγαπημένα τους πρόσωπα και για όλους τους Ιρανούς που βρίσκονται μέσα στη χώρα, ενώ εκείνες είναι πλήρως αποκομμένες. Παράλληλα, προσπάθησε να κρατήσει το πλαίσιο, λέγοντας πως έχουν έρθει να παίξουν επαγγελματικά και κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να συγκεντρωθούν στο ποδόσφαιρό τους και στον επόμενο αγώνα. Η ουσία είναι ότι η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου του Ιράν δεν παίζει απλώς για βαθμούς. Παίζει με το βάρος μιας πατρίδας που φλέγεται και με το άγχος ανθρώπων που δεν μπορούν να σηκώσουν το τηλέφωνο και να βεβαιωθούν ότι οι δικοί τους είναι καλά. Και όταν αυτή η αγωνία βγει στην επιφάνεια, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να καταλάβεις πόσο δύσκολο είναι να ζητάς από μια ομάδα να «μείνει συγκεντρωμένη», όταν η καρδιά της βρίσκεται αλλού.