Κανείς στην Κινσάσα δεν πρόκειται να κοιμηθεί νωρίς το βράδυ της Τρίτης. Η εθνική ομάδα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (η οποία αντιμετωπίζει την Τζαμάικα) έχει την ευκαιρία να κάνει τη σημαία της χώρας να κυματίσει ξανά σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι παλαιότεροι, ωστόσο, θυμούνται πολύ καλά την πρώτη και μοναδική συμμετοχή της χώρας σε Μουντιάλ, η οποία γράφτηκε με άλλα χρώματα, άλλο όνομα και υπό το καθεστώς απόλυτου φόβου.

69c9623159d7b

Η προπαγάνδα του Μομπούτου και η εξέγερση για τα πριμ

Το 1971, ο δικτάτορας Μομπούτου Σέσε Σέκο μετονόμασε τη χώρα σε Ζαΐρ. Για εκείνον, ο αθλητισμός ήταν το απόλυτο όχημα προπαγάνδας προκειμένου να "πουλήσει" στον έξω κόσμο την εικόνα του καθεστώτος του. Όταν η εθνική ομάδα προκρίθηκε στο Μουντιάλ του 1974 στη Δυτική Γερμανία (όντας η πρώτη ομάδα της υποσαχάριας Αφρικής που το κατάφερε), ο Μομπούτου μοίρασε σπίτια και αυτοκίνητα στους ποδοσφαιριστές για να τους ανταμείψει.

Ωστόσο, το όνειρο μετατράπηκε γρήγορα σε εφιάλτη. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που συνόδευσαν την αποστολή στη Γερμανία καταχράστηκαν τα χρήματα που προορίζονταν για τα πριμ των παικτών. Η ομάδα, νιώθοντας προδομένη, αρνήθηκε αρχικά να παίξει και στη συνέχεια παραδόθηκε αμαχητί στο δεύτερο ματς των ομίλων κόντρα στη Γιουγκοσλαβία, γνωρίζοντας μια ταπεινωτική ήττα με 9-0 (η μεγαλύτερη σε Μουντιάλ μέχρι τότε).

"Αν χάσετε με πάνω από τρία γκολ, δεν γυρίζετε σπίτι"

Αυτός ο διασυρμός έπληξε τον τεράστιο εγωισμό του δικτάτορα. Ο Μομπούτου δεν μπορούσε να ανεχτεί να γίνει το Ζαΐρ ο περίγελος του πλανήτη. Η απάντησή του ήταν σοκαριστική. Απεσταλμένοι της προεδρικής φρουράς επισκέφθηκαν τους παίκτες στο ξενοδοχείο με ένα ξεκάθαρο, ανατριχιαστικό τελεσίγραφο.

"Έκλεισαν το ξενοδοχείο για όλους τους δημοσιογράφους και μας είπαν ότι αν χάναμε με περισσότερα από τρία γκολ από τη Βραζιλία, κανείς μας δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στην πατρίδα", δήλωσε χρόνια αργότερα στο BBC ο αμυντικός Μουέπου Ιλούνγκα.

Zaire fail at Football WC 1974



Στις 22 Ιουνίου 1974, απέναντι στη μεγάλη Βραζιλία, οι παίκτες του Ζαΐρ δεν έπαιζαν για το γόητρο ή τους βαθμούς, αλλά για τη ζωή και την ελευθερία τους. Και κάπως έτσι, φτάσαμε στην πιο παρεξηγημένη στιγμή στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Με τη Βραζιλία να προηγείται με 2-0 και να κερδίζει φάουλ έξω από την περιοχή του Ζαΐρ, ο Ριβελίνο ετοιμάζεται να εκτελέσει. Πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής, ο Μουέπου Ιλούνγκα (με το νούμερο 2 στην πλάτη) αποσπάται από το τείχος, τρέχει προς την μπάλα και την κλωτσάει μακριά με όλη του τη δύναμη! Το γήπεδο ξέσπασε σε γέλια, είδε την κίτρινη κάρτα, και ο σχολιαστής του BBC μίλησε για "μια περίεργη στιγμή αφρικανικής άγνοιας".

Όμως ο Ιλούνγκα δεν είχε άγνοια. Ήξερε ακριβώς τι έκανε. Έκανε απλώς καθυστέρηση από απόγνωση, προσπαθώντας να αποτρέψει με κάθε τρόπο ένα γκολ που θα σήμαινε την εξορία τους. Τελικά, η Βραζιλία σκόραρε άλλη μια φορά (3-0) και οι παίκτες του Ζαΐρ... σώθηκαν οριακά.

Από το "Rumble in the Jungle" στο σήμερα

Ο Μομπούτου ήθελε να σβήσει άμεσα τη ντροπή εκείνου του Μουντιάλ και το έκανε διοργανώνοντας τον μεγαλύτερο αγώνα πυγμαχίας όλων των εποχών. Τη μυθική μάχη του Μοχάμεντ Άλι με τον Τζορτζ Φόρμαν ("Rumble in the Jungle") στην Κινσάσα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Σήμερα, 52 χρόνια μετά από εκείνη τη δραματική εμπειρία στη Γερμανία, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό θέλει να τιμήσει εκείνους τους πρωτοπόρους. Διαθέτοντας παίκτες με τεράστια εμπειρία σε ευρωπαϊκό επίπεδο (όπως οι Μπακαμπού, Πίκελ, Ντιανγκανά και Σιπενγκά), παλεύει να επιστρέψει στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ραντεβού του πλανήτη. Αυτή τη φορά, με το δικό της όνομα, τη δική της σημαία και, κυρίως, μακριά από τη σκιά του τρόμου.