H ΑΕΚ αντιμετωπίζει την Ράγιο Βαγιεκάνο στη Ισπανία σε ένα γήπεδο με ιδιαίτερη ιστορία, στην οποία έχουν γεννηθεί ήρωες που ίσως να μην πληρούν τις καθιερωμένες προϋποθέσεις για να θεωρούνται θρύλοι ενός συλλόγου, όμως οι συνθήκες που αντιμετώπισαν και η στάση τους κόντρα σε αυτές, ανάγκασαν τον λαό μιας ολόκληρης πόλης να φροντίσει να μην ξεχαστεί ποτέ. Ο λόγος για τον Γουίλφρεντ Αγκμποναβμπάρε, ένα είδωλο στην Ισπανία και πρωταθλητής στη Νιγηρία, ο πρώην τερματοφύλακας της Ράγιο Βαγιεκάνο, αντιμετώπισε ρατσισμό και προκατάληψη καθ’ όλη τη διάρκεια των επτά ετών του στην Ισπανία, πριν αποσυρθεί στα 31 του χρόνια λόγω έλλειψης ομάδων που να ήθελαν να του δώσουν ευκαιρία.

Διαβάστε: Ράγιο Βαγιεκάνο: Ο παθιασμένος κόουτς, ο γκολτζής και ο "βράχος" που θα βρει η ΑΕΚ (Βίντεο)

Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Νιγηριανός εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη και έκανε διάφορες δουλειές, εργάστηκε ως διανομέας και προπονητής τερματοφυλάκων. Το 2012 έχασε τη γυναίκα του από καρκίνο και τρία χρόνια αργότερα πέθανε ο ίδιος σε ηλικία 48 ετών από την ίδια ασθένεια. Την περίοδο του θανάτου του ήταν άνεργος και ζητούσε οικονομική βοήθεια από συμπατριώτες και την κυβέρνηση της Νιγηρίας. Αλλά πριν η ζωή του στήσει αυτό το εμπόδιο, ο Γουίλι, όπως ήταν γνωστός τότε, είχε χτίσει μια εντυπωσιακή φήμη ως τερματοφύλακας, ξεκινώντας την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών, αποκτώντας στην Ισπανία το ψευδώνυμο, η "γάτα του Βαγιέκας".

Tα πρώτα βήματα του Γουίλφρεντ Αγκμποναβμπάρε στο Λάγος

Γεννημένος στο Λάγος της Νιγηρίας στις 5 Οκτωβρίου 1966, ο Αγκμποναβμπάρε ξεκίνησε την καριέρα του το 1983 στην ομάδα New Nigerian Bank FC, με έδρα την Πόλη Μπένιν. Έμεινε εκεί για έξι χρόνια πριν ενταχθεί στους BCC Lions με έδρα το Gboko. Οι εξαιρετικές εμφανίσεις του κάτω από τα δοκάρια τράβηξαν την προσοχή της Ράγιο Βαγιεκάνο, που τον υπέγραψε το 1990.

Σε διεθνές επίπεδο, ξεκίνησε ως τερματοφύλακας για τους Super Eaglets στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων της FIFA το 1983 στο Μεξικό. Η Νιγηρία αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να συγκεντρώσει 15 συμμετοχές στην ανδρική ομάδα. Παρά το γεγονός ότι ήταν δεύτερος μετά τον Peter Rufai, έγραψε ιστορία το 1994 κερδίζοντας το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, ενώ κλήθηκε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο στις ΗΠΑ.

Παρά τη συνταξιοδότησή του ένα χρόνο νωρίτερα, υπήρχαν ακόμη προσδοκίες ότι ο ‘Γουίλι’ θα κληθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο 1998 στη Γαλλία. Ωστόσο, ενώ μπήκε στη προκαταρκτική λίστα για το τουρνουά, ο τότε προπονητής Bora Milutinović προτίμησε τον Abiodun Baruwa της FC Sion στη θέση του.

Η άνοδος της δημοφιλίας του στο Βαγιέκας

Από το 1990 έως το 1996, ο Αγκμποναβμπάρε αγωνίστηκε σε 177 ματς για τους Ισπανούς, 76 εκ των οποίων στην La Liga. Ο Νιγηριανός πέρασε τις πρώτες δύο σεζόν του στη δεύτερη κατηγορία πριν γίνει αναντικατάστατος και οδηγήσει τη Ράγιο στην άνοδο.

Στις 6 Δεκεμβρίου 1992, είχε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της καριέρας του, απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης. Η Βαγιεκάνο είχε προβάδισμα 2-0 στο πρώτο ημίχρονο, αλλά οι Μερένχες πίεζαν ασφυγκτικά σε όλο το παιχνίδι. Παρ’ όλα αυτά, ο Αγκμποναβμπάρε στάθηκε όρθιος πραγματοποιώντας εξαιρετικές επεμβάσεις. Σε κάθε μεγάλη του απόκρουση, οι οπαδοί στο Βαγιέκας φώναζαν "Γουίλι, Γουίλι!"

Mejores paradas de Wilfred en el Rayo Vallecano (1992-1996).



Στην ρεβανς της 9ης Μαΐου, ο Νιγηριανός όχι μόνο απέκρουσε το πέναλτι του Μίτσελ (μελλοντικού προπονητή του Ολυμπιακού), αλλά έκανε και πολλές εντυπωσιακές αποκρούσεις, με την Βαγιεκάνο να φεύγει με τον βαθμό από το Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Η Ρεάλ έχασε τον τίτλο από την Μπαρτσελόνα για έναν βαθμό. 

Αυτές οι "γκέλες" άφησαν πικρή γεύση στους οπαδούς της Μαδρίτης, που του επιτέθηκαν με ρατσιστικά συνθήματα: "Negro, cabrón, recoge el algodón" ("Μαύρε, μπ@στ@ρδε, μάζεψε βαμβάκι"). Φώναζαν επίσης "Ku Klux Klan" εναντίον του.

Ένας οπαδός της Ρεάλ είπε μάλιστα σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση: "Ο μαύρος γαμ… της Ράγιο φταίει", με τα άτομα που βρίσκονταν γύρω του να γελάνε. Ένας αλλος οπαδός είπε: "Την Κυριακή θα χτυπήσουμε τον μαύρο γιο του διαβόλου του Βαγιέκας, τουλάχιστον εγώ θα το κάνω".

Σε ερώτηση μετά τον αγώνα για την ρατσιστική επίθεση που δέχθηκε, ο Αγκμποναβμπάρε απάντησε: "Είναι φυσιολογικό, είμαι μαύρος, και μετά από τόσες αποκρούσεις όπως σήμερα, περίμενα να με φωνάζουν. Αλλά είμαι ποδοσφαιριστής και δεν πειράζει, είμαι συγκεντρωμένος στο ματς".

Η απόσυρση  και η μεταγενέστερη ζωή του

Τη σεζόν 1995-96, ο Αγκμποναβμπάρε έχασε τη θέση του βασικού από τον Ισπανό Αμπέλ Ρεσίνο. Στην αναζήτηση του για θέση βασικού, πήρε μεταγραφή στην Εσίγια στην Β' Ισπανίας, αλλά μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στη τρίτη κατηγορία, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε. Προπονήθηκε για ένα χρόνο για να παραμείνει σε φόρμα, αλλά χωρίς προσφορές, αποσύρθηκε στα 31 του.

Έμεινε στην περιοχή της Μαδρίτης, δουλεύοντας ως προπονητής τερματοφυλάκων και διανομέας. Το 2012, η γυναίκα του διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, και ο Αγκμποναβμπάρε μάζεψε ό,τι λίγα χρήματα είχε για τη θεραπεία της. Μετά τον θάνατό της, άλλαξε δουλειά και εργάστηκε ως χειριστής αποσκευών και φορτίου στο αεροδρόμιο Μπαράχας της Μαδρίτης.

Στους τελευταίους μήνες του 2014, διαγνώστηκε με καρκίνο. Αδυνατώντας να επιστρέψει στη Νιγηρία να δει τα παιδιά του, που δεν είχε δει για σχεδόν 10 χρόνια, οι Μπουκανέρος, μια οργανωμένη ομάδα φιλάθλων της Ράγιο, συγκέντρωσαν χρήματα για να μπορέσουν να τον επισκεφθούν μία τελευταία φορά.

Ένας οπαδός των Ισπανών, που είχε λάβει οικονομική βοήθεια από άλλους οπαδούς, δώρισε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων του σε αυτόν. Ωστόσο, η επίσκεψη των παιδιών του καθυστέρησε λόγω προβλημάτων βίζας και στις 27 Ιανουαρίου 2015, ο Αγκμποναβμπάρε πέθανε μόνος.

Η κληρονομιά που άφησε στο Βαγιέκας

Έχουν περάσει πάνω από 24 χρόνια από τότε που ο Αγκμποναβμπάρε αγωνίστηκε για τη Ράγιο, και όμως παραμένει αγαπητός στους οπαδούς της ομάδας. Το 2011, προσκλήθηκε να συμμετάσχει στην 15η ετήσια «Εβδομάδα κατά του Ρατσισμού», εκδήλωση που οργανώνεται για την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων.

Ως φόρο τιμής, μία από τις εισόδους στο Βαγιέκας φέρει το όνομά του, με τίτλο «Γουίλι για πάντα». Στην πάνω αριστερή γωνία, η αφιέρωση γράφει: «Για την υπεράσπιση της κόκκινης ρίγας και τον αγώνα σου κατά του ρατσισμού, ο Rayismo δεν θα σε ξεχάσει ποτέ».