Το ημερολόγιο δείχνει 8 Απριλίου και δύο στροφές πριν το φινάλε της κανονικής περιόδου της Euroleague, ο Ολυμπιακός κάθεται ολομόναχος στην κορυφή. Στην πιο απαιτητική και δύσκολη διοργάνωση των τελευταίων ετών, οι Πειραιώτες απέδειξαν ξανά τι είδους ομάδα είναι, βασιζόμενοι στη σταθερότητά τους, το πλάνο τους και το ταλέντο των παικτών, όπως ο Τάιλερ Ντόρσεϊ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Τάιλερ Ντόρσεϊ: Από την παγωμένη Μόσχα ως τους 37 στο ΣΕΦ, "σμπαράλιασε" το ρεκόρ πόντων του με τον Ολυμπιακό (Βίντεο)

Ο ομογενής γκαρντ ισοπέδωσε το δικό του, προσωπικό ρεκόρ παραγωγικότητας και οι "ερυθρόλευκοι" έκαναν... πάρτι, κόντρα στη Ρεάλ. Η "σοσιαλική" κουβέντα γύρω από τον Ολυμπιακό έχει μία κοινή συνισταμένη, από το καλοκαίρι. Όταν ο Κίναν Έβανς προσπαθούσε να επιστρέψει στη δράση, προτού τραυματιστεί ξανά.

Οι φίλοι της ομάδας θα ήθελαν πολύ έναν γκαρντ ακόμα, ο Ολυμπιακός "μπάλωσε" τις δικές του τρύπες με τους Νιλικίνα, Μόρις και Τζόσεφ, ποντάροντας στην ποσότητα των επιλογών, αλλά η πραγματικότητα είναι μία. Ό,τι και να λέγεται, ό,τι και να γράφεται για τον Ολυμπιακό, αφορά πλέον το επόμενο καλοκαίρι. Που ακόμα και εκεί, η απάντηση μπορεί να είναι "Τάιλερ Ντόρσεϊ". Σε μία ομάδα με αυτόν, τον Βεζένκοφ και τον Φουρνιέ, το σημαντικότερο κομμάτι είναι το φιτ και όχι ο... διαγωνισμός, του ποιος μπορεί να βάλει περισσότερα από εκείνους.

Ο Ντόρσεϊ αποτελεί τη διαφορά του περσινού με τον φετινό Ολυμπιακό στην Euroleague

Γιατί κανείς δεν μπορεί να πει στον Τάιλερ Ντόρσεϊ, που κάνει σεζόν καριέρας, ότι δε θα είναι αυτός που θα μπει μπροστάρης για τον Ολυμπιακό, στην κρίσιμη καμπή της σεζόν. Ναι, δεν είναι καθαρός πόιντ γκαρντ, αλλά έχει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την προσωπική φάση, το iso και την ικανότητα να φτιάξει ένα σουτ για τον εαυτό του.



Και ναι, αν το δικό του step up δεν είχε γίνει από το ξεκίνημα της σεζόν, ο Ολυμπιακός θα είχε όντως θέμα στα γκαρντ, ζώντας μονάχα με τις εμπνεύσεις και τις μεγάλες βραδιές του Εβάν Φουρνιέ. Ο Γάλλος έκανε ένα βήμα πίσω, μιλώντας με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, μιας και το σχήμα με τους δύο μαζί δε λειτουργούσε. Ερχόμενος από τον πάγκο πλέον, ώστε να μπορεί ο Ολυμπιακός να εκμεταλλευτεί τη φούρια του Ντόρσεϊ.

Ενός παίκτη που είτε παίζει στο πρώτο, είτε στο τελευταίο δεκάλεπτο, οι παλμοί του κινούνται στα διψήφια. Ο Ντόρσεϊ συνδυάζει και το ταλέντο αλλά και το απαραίτητο mentality, έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη. Δεν τη φοβάται, την επιζητά, με μια καλώς εννοούμενη "τρέλα". Λες και κανένα παιχνίδι δεν κρίνεται στο ένα σουτ, τη μία απόφαση.

Μετά το τέλος της περσινής περιόδου, ο Ντόρσεϊ δεν πάτησε παρκέ. Ούτε στα παιχνίδια με τη Ρεάλ για τα playoffs, ούτε στο Άμπου Ντάμπι. Όχι γιατί ο Μπαρτζώκας δεν πίστευε στο ταλέντο του, αλλά επειδή και οι παίκτες είναι άνθρωποι, όχι ρομπότ. Το παρκέ αποτελεί καθρέπτης του πώς νιώθει ο καθένας και ο Ντόρσεϊ, φέτος, νιώθει καλά. Πολύ καλά!

Η κουβέντα για την προσωπική φάση δεν είναι εντελώς αβάσιμη. Ο Ολυμπιακός πέραν του Φουρνιέ, είδε το δικό του μπάσκετ να... κομπλάρει απέναντι στη Μονακό. Ο Γάλλος είναι αυτός που ορίζει το ταβάνι του και φέτος. Το δικό του διάβασμα στο pick n' roll, όντας ο καλύτερος στη διπλή απειλή, τη δημιουργία και το σουτ μετά από ντρίπλα.

Ο Βεζένκοφ είναι η σταθερά του και φέτος. Ο Μιλουτίνοφ έχει διαφορετικού τύπου σέντερ να τον υποστηρίζουν, αλλά η πραγματική διαφορά του λέγεται Τάιλερ Ντόρσεϊ. Αυτός ο τύπος που παίζει κάθε παιχνίδι, είτε αυτό είναι κανονικής περιόδου, είτε Final Four, με την ίδια αλεγρία, χωρίς φόβο. Ένας τύπος που έχει περίσσεια αυτοπεποίθηση και δε λυγίζει από το βάρος των στιγμών, αντιθέτως είναι αυτός που καλείται να τις ορίσει...