Ο Μιρτσέα Λουτσέσκου, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 80 ετών, έχει γράψει τη δική του ιστορία ως προπονητής στο ποδόσφαιρο και στην πορεία του συνδέθηκε με την Ουκρανία, καθώς πέρασε από την Σαχτάρ Ντόνετσκ και την Ντιναμό Κιέβου, δύο ομάδες που μισιούνται από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης. Θυμηθείτε την εποχή που ο Ντούσαν Μπάγεβιτς βρέθηκε από την ΑΕΚ στον Ολυμπιακό. Κάτι που δεν συνέβη μόνο στην δική μας γειτονιά. Κάτι ανάλογο εκτυλίχθηκε στην Ουκρανία το καλοκαίρι του 2020. Τότε που η Ντιναμό Κιέβου αποφάσισε να ποντάρει στον Μιρτσέα Λουτσέσκου. Δηλαδή, στον προπονητή που λάτρευαν, αυτοί που μισούσαν την ομάδα του Κιέβου, οι οπαδοί της Σαχτάρ Ντόνετσκ.

Διαβάστε: Μιρτσέα Λουτσέσκου, ο άνθρωπος των ρεκόρ: Ο γηραιότερος τεχνικός και το επικό... τρικ για να παίξει στα 45 του! (Βίντεο)

Οι οπαδοί και των δύο ομάδων δεν πίστευαν στα αυτιά τους όταν στις 23 Ιουλίου εκείνης της χρεονιάς εκδόθηκε η επίσημη ανακοίνωση. Για τους φίλους της Σαχτάρ, ο Μιρτσέα Λουτσέσκου είχε γίνει εν μια νυκτί "προδότης". Γι’ αυτούς της Ντιναμό, ο "εχθρός" είχε μπει στο σπίτι τους.

Ο Μιρτσέα Λουτσέσκου, προπονητής σε Σαχτάρ Ντόνετσκ και Ντιναμό Κιέβου

Γιατί όμως ο Λουτσέσκου θεωρήθηκε "εχθρός" και "προδότης"; Η απάντηση είναι σχετικά απλή. Διότι στη διάρκεια της 12ετούς θητείας του στη Σαχτάρ, η οποία έληξε το 2016, έχτισε ένα προφίλ που έδινε στους οπαδούς των δύο ομάδων, λόγους να του προσδίδουν τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς. Είχε βρεθεί στην Σαχτάρ με στόχο να ρίξει την Ντιναμό από την κορυφή και τα είχε καταφέρει με εμφατικό τρόπο.

Η έχθρα μεταξύ των δύο συλλόγων χρονολογείται από τη σοβιετική εποχή, όταν η Ντιναμό ήταν η απόλυτη δύναμη στο ουκρανικό ποδόσφαιρο. Οι περισσότερες από τις δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης είχαν έναν σύλλογο που ήταν ουσιαστικά ένα είδος "εθνικής ομάδας". Η Ντιναμό Τιφλίδας στη Γεωργία, η Αραράτ Ερεβάν στην Αρμενία, η Νέφτσι Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν, η Ντιναμό Μινσκ στη Λευκορωσία. Η Ουκρανία είχε αρκετούς συλλόγους στην κορυφαία κατηγορία, αλλά η ομάδα του Κιέβου μπορούσε να αποκτήσει οποιονδήποτε ντόπιο παίκτη ήθελε. Είχαν την υποστήριξη των αρχών, και αυτό ήταν που είχε σημασία.

Ο Μιρτσέα Λουτσέσκου, ο Βαλερί Λομπανόφσκι, η Σαχτάρ Ντόνετσκ και η Ντιναμό Κιέβου

Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα στην εποχή του θρυλικού Βαλερί Λομπανόφσκι. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συνέβη το 1986. Η Ντιναμό κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων εκείνη τη χρονιά, και αμέσως μετά ο Λομπανόφσκι, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και Ομοσπονδιακός τεχνικός, συμπεριέλαβε 12 παίκτες στην Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης  για το Μουντιάλ που έγινε στο Μεξικό.

Διαβάστε: Το ξέσπασμα της συζύγου του Ραζβάν Λουτσέσκου: "Καταλήξαμε να κρυβόμαστε κάτω από τα καθίσματα"

Μόνο δύο Ουκρανοί που εκπροσώπησαν τους Σοβιετικούς σε αυτό το τουρνουά έπαιζαν  σε άλλες ομάδες. Ήταν ο Όλεγκ Προτάσοφ και ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο της Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ, μετέπειτα του Ολυμπιακού. Το 1988, πήγαν και οι δύο στην Ντιναμό.

Οι σύλλογοι της Ουκρανίας ζούσαν πάντα στη σκιά της ομάδας του Κιέβου που κατακτούσε τα πάντα. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ντιναμό συνέχισε να κυριαρχεί στην τοπική σκηνή. Κέρδισε 11 πρωταθλήματα μεταξύ του 1993 και του 2004.

Όταν ο Μιρτσέα Λουτσέσκου συνάντησε τον Ρινάτ Αχμέτοφ

Τότε εμφανίστηκε στο ποδόσφαιρο της Ουκρανίας ο Ρινάτ Αχμέτοφ. Ο πλουσιότερος επιχειρηματίας της χώρας, έγινε πρόεδρος της Σαχτάρ Ντόνετσκ το 1996 και έκανε τεράστιες επενδύσεις για να την μετατρέψει σε υπερδύναμη. Μέχρι τότε, η Ντιναμό δεν έβλεπε ως απειλή την Σαχτάρ. Ο άσος που έβγαλε από το μανίκι του ο Αχμέτοφ, το 2004, λεγόταν Μιρτσέα Λουτσέσκου.

Ο Αχμέτοφ είχε προσπαθήσει να φέρει τον Ρουμάνο στο Ντόνετσκ νωρίτερα. Ο Λουτσέσκου, ο οποίος ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1979 στην πατρίδα του, είχε μέχρι τότε εργαστεί σε αρκετούς συλλόγους στην Ιταλία και την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων των Ίντερ και Γαλατασαράι.

Ο Αχμέτοφ δικαιώθηκε με το καλημέρα για την επιλογή του. Πήρε το πρωτάθλημα με την πρώτη προσπάθεια. Στα πρώτα 10 χρόνια του Λουτσέσκου στον σύλλογο, η Σαχτάρ πανηγύρισε οκτώ πρωταθλήματα, κατέκτησε το Κύπελλο UEFA το 2009 και πέντε κύπελλα Ουκρανίας. Άλλαξε πλήρως το στιλ της ομάδας, η οποία πλέον δεν βασιζόταν στην ταχύτητα και τη φυσική κατάσταση, αλλά στο έξυπνο παιχνίδι με κοντινές πάσες. Η Ντιναμό έχασε τα πρωτεία.

Ο προκλητικός Μιρτσέα Λουτσέσκου και η εξορία της Σαχτάρ Ντόνετσκ

Ο Λουτσέσκου για τους φίλους της Ντιναμό ήταν ένας προκλητικός νικητής. Πολέμησε την ομάδα του Κιέβου αδιάκοπα και ολόψυχα. Την επέκρινε στον Τύπο σε κάθε ευκαιρία. Ο ίδιος απολάμβανε το γεγονός ότι είχε κερδίσει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Ισχυριζόταν συνεχώς ότι η Ντιναμό λάμβανε προνομιακή μεταχείριση και παρομοίαζε τη Σαχτάρ με τους καλούς που αντιμετωπίζουν τις κακές δυνάμεις.

Η Σαχτάρ ήταν ο σημαντικός σύλλογος από την ανατολική Ουκρανία, ένα μέρος της χώρας με πολύ στενότερους ιστορικούς δεσμούς με τη Ρωσία. Στην επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου, για παράδειγμα, τα ρωσικά είναι η προεπιλεγμένη γλώσσα, αντί για τα ουκρανικά. Η ένταση μεταξύ των περιοχών ήταν πάντα σημαντική, αλλά έγινε αφόρητη μετά τα γεγονότα του 2000.

Εκείνη τη χρονιά, μια εξέγερση εναντίον του φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, οδήγησε σε μια κυβέρνηση με δυτικές τάσεις, αλλά η Ρωσία χρησιμοποίησε την ευκαιρία να καταλάβει τη χερσόνησο της Κριμαίας και να εξοπλίσει ομάδες ανταρτών για να καταλάβει τμήματα της βιομηχανικής ανατολικής Ουκρανίας.

Η Σαχτάρ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Ντόνετσκ και το σύγχρονο στάδιο της, αλλά συνέχισε να εκπροσωπεί την πόλη, στην εξορία, αγωνιζόμενη στο Κίεβο.

Τα λόγια του Μιρτσέα Λουτσέσκου που δεν άρεσαν και η επιστροφή

Ο Λουτσέσκου στήριζε την ομάδα του Ντόνετσκ ακόμα και μετά την αποχώρησή του, το καλοκαίρι του 2016. Ο ίδιος πήγε στην Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, την ομάδα που χρηματοδοτείτο από τον κρατικό ενεργειακό γίγαντα της Ρωσίας, Gazprom. "Ο εγκλιματισμός δεν ήταν δύσκολος. Η Ρωσία και η Ουκρανία είναι η ίδια χώρα για μένα. Χωρίστηκαν τυχαία, αλλά για τους ανθρώπους της γενιάς μου είναι και οι δύο μέρη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης", είχε πει ο Λουτσέσκου. Ενδεχομένως οπαδοί της Σαχτάρ συμφωνούσαν απόλυτα μαζί του, όμως για τους οπαδούς της Ντιναμό Κιέβου, η άποψη του Λουτσέσκου ήταν απαράδεκτη.

Ο Λουτσέσκου απέτυχε στην Ζενίτ, απέτυχε στη συνέχεια και στην Εθνική Τουρκίας και τον Ιούλιο του 2020 επέστρεψε στην Ουκρανία. Όχι όμως για τη Σαχτάρ.

Η Σαχτάρ είχε κερδίσει τέσσερις τίτλους στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την αποχώρηση του Λουτσέσκου και η Ντιναμό Κιέβου είχε απελπιστεί. Οι θρυλικοί πρώην παίκτες Αλεξάντρ Χατσέβιτς και Ολεξίι Μιχαϊλιτσένο είχαν αποτύχει ως προπονητές και ο ιδιοκτήτης του συλλόγου Ιχόρ Σούρκις αποφάσισε να αλλάξει εντελώς κατεύθυνση. Ο Λουτσέσκου θεωρούνταν πιθανός σωτήρας, χάρη στο κύρος και την εμπειρία του.

Οι οπαδοί της Ντιναμό έγιναν έξαλλοι. "Η επιλογή ενός 74χρονου προπονητή που μιλούσε τακτικά κατά της Ντιναμό είναι απαράδεκτη", ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους. Οι δημόσιες διαμαρτυρίες ήταν έντονες. Ο Λουτσέσκου προχώρησε στην ακύρωση της συμφωνίας μόλις τέσσερις ημέρες μετά την υπογραφή, πριν καν φτάσει στην Ουκρανία. Ο Σούρκις αρνήθηκε να το δεχτεί. Έγραψε μια προσωπική επιστολή στον Λουτσέσκου, πείθοντάς τον να αναλάβει. Και έτσι ο Λουτσέσκου προσγειώθηκε στο Κίεβο, έτοιμος να ξεκινήσει την αδιανόητη περιπέτεια.

Ο Λουτσέσκου πήρε πρωτάθλημα, Κύπελο και σούπερ καπ με την  Ντιναμό. Ζούσε στο Κίεβο τον Φεβρουάριο του 2022 όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Αρχικά ήθελε να παραμείνει, αλλά κατέφυγε στην πατρίδα του κατόπιν συμβουλής της ρουμανικής πρεσβείας. Στις 3 Νοεμβρίου 2023, ανακοίνωσε την παραίτησή του και την επόμενη μέρα τον διαδέχθηκε ο Ολεξάντρ Σοβκόφσκι.