Ο Πεπ Γκουαρδιόλα δεν είναι μόνο ο άνθρωπος των τίτλων. Ο προπονητής των επιτυχιών. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Υπάρχει και μία άλλη, όπως πάντα. Πιο... σκοτεινή. Το να βλέπει κάποιος τις ομάδες του Καταλανού προπονητή να αγωνίζονται είναι απόλαυση. Το να παίζει κανείς σε κάποια από αυτές (ειδικά) στη Μάντσεστερ Σίτι είναι σκέτο... μαρτύριο. Είναι πολύ δύσκολο και πολύ σκληρό. Όχι μόνο, γιατί ο έμπειρος τεχνικός θέλει κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα από τους ποδοσφαιριστές του.

Διαβάστε: Αθλητικές μεταδόσεις: Πού θα δείτε Άρσεναλ, Λίβερπουλ, Μπάγερν, Μπαρτσελόνα και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα

Ο Πεπ Γκουαρδιόλα είναι ακραία απαιτητικός από εκείνους. Τόσο στο σωματικό κομμάτι, όσο και στο ψυχολογικό. Δεν ανέχεται τα λάθη. Επί της ουσίας ο Ισπανός coach...ρουφάει το αίμα των παικτών του, καθώς θέλει από εκείνους να παίζουν πάντα σε υψηλές εντάσεις, σε δύναμη και να τα δίνουν όλα. Όχι μόνο κατά τη διάρκεια των 90 λεπτών ενός αγώνα. Αλλά καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας. Από την πιο απλή άσκηση, μέχρι την πιο εύκολη μονομαχία.

Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι έχουν από κοινού θητεία μαζί του, μετά από μερικά χρόνια δεν μπορούν να... πάρουν τα πόδια τους. Τα παραδείγματα είναι πολλά και σίγουρα χαρακτηριστικά. 

Πεπ Γκουαρδιόλα: Έτσι... έκαψε Ντε Μπρούιν και Σίλβα

Ο Βέλγος υπήρξε ο "εγκέφαλος" της Σίτι για μία δεκαετία (2015-2025), αλλά η συνεχής πίεση να δημιουργεί και να καλύπτει χώρους τον άφησε με επιβαρυμένα γόνατα και μυϊκούς τραυματισμούς. Φεύγοντας από το "Έτιχαντ", ο Ντε Μπρούιν θυμίζει σκάφος που έμεινε από καύσιμα. Ο Γκουαρδιόλα τον χρησιμοποίησε ως το απόλυτο εργαλείο ακριβείας, όμως οι απαιτήσεις της Premier League σε συνδυασμό με το εξαντλητικό build-up του Καταλανού, φαίνεται πως του στέρησαν τη φρεσκάδα.

Πλέον, το σώμα του προδίδει την ποιότητά του, αφού τα χρόνια της "υπερφόρτωσης" στη Σίτι τον κατέστησαν έναν παίκτη που παίζει περισσότερο με το μυαλό παρά με τα πόδια. Κάτι που φαίνεται στη Νάπολι για όσο έχει αγωνιστεί. Το πόσο ξεζουμισμένος πήγε στους περσινούς πρωταθλητές Ιταλίας φάνηκε από το παρακάτω. Όταν στο ματς με την Ίντερ στον πρώτο γύρο τραυματίστηκε όταν εκτέλεσε... πέναλτι. Μάλιστα, η απουσία του ήταν τέτοια που οι "παρτενοπέι" τον στερήθηκαν για πάνω από τρεις μήνες.

Αλλά και ο Μπερνάρντο Σίλβα δεν πάει πίσω. Ο Πορτογάλος ήταν το «μηχανάκι» που δεν σταματούσε ποτέ. Ο Γκουαρδιόλα τον μετέτρεψε σε έναν παίκτη-πολυεργαλείο που έτρεχε 12-13 χιλιόμετρα σε κάθε ματς. Αυτή η αδιάκοπη κίνηση και η τακτική προσήλωση τον "στράγγιξαν". Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία δύο χρόνια οι εμφανίσεις του δεν έχουν την ίδια ενέργεια με πριν. Και ας είναι βασικός. Το πόσο είχε... πέσει μπορεί να φανεί και στην πορεία της Σίτι τη σεζόν 2024-2025. Η ένταση με την οποία πίεζε την πρώτη μπάλα για χρόνια υπό τις οδηγίες του Πεπ. Το καλοκαίρι αποχωρεί και μένει να δούμε ποια ομάδα θα τον πείσει να συνεχίσει στο ίδιο επίπεδο.

Τα δύο... λιοντάρια του Γκουαρδιόλα που έγιναν "γατάκια"

Ο Γουόκερ βασίστηκε όλη του την καριέρα στην εκρηκτικότητα και την ταχύτητα. Ο Γκουαρδιόλα τον χρησιμοποίησε ως "εγγύηση" στις αντεπιθέσεις, απαιτώντας από αυτόν συνεχή σπριντ για να καλύπτει τις τρύπες της άμυνας, ενώ στην επίθεση έπρεπε να είναι έτοιμος για σέντρα ή να δώσει βοήθειες/στηρίγματα στους επιθετικούς. Αυτή η διαρκής καταπόνηση των μυών σε συνθήκες μέγιστης ταχύτητας έχει ημερομηνία λήξης. Μετά τη Σίτι, ο Γουόκερ δεν διαθέτει πια την ίδια "έκρηξη". Τα πόδια του είναι "βαριά" από τις χιλιάδες επιστροφές που έκανε για να ικανοποιήσει τα τακτικά πλάνα του προπονητή του, μοιάζοντας πλέον με έναν αμυντικό που προσπαθεί να επιβιώσει με την εμπειρία, έχοντας χάσει το κύριο όπλο του.

Το γεγονός ότι ναι μεν πήρε μεταγραφή για ένα εξάμηνο στη Μίλαν, αλλά, έφυγε κακήν κακώς από εκείνη, χωρίς να έχει προσφέρει τα δέοντα. Λέει από μόνο του πολλά. Επιπλέον, η μεταγραφή του στην Μπέρνλι, μιας ομάδας που ο στόχος της εξ αρχής ήταν να σωθεί και να παραμείνει στην Premier League, επιβεβαιώνει ότι πλέον ο αγαπημένος δεξιός μπακ του Γκουαρδιόλα δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνον τον παίκτη που δεν νίκαγε κανείς στην ταχύτητα και στις προσωπικές μονομαχίες. 

Ωστόσο, δεν είναι ο μόνος. Υπάρχει και ο Ιλκάι Γκουντογκάν. Ο Γερμανός ήταν ο "στρατιώτης" που έκανε όλες τις βρώμικες δουλειές, πατώντας ταυτόχρονα και τις δύο περιοχές. Στη Σίτι έμαθε να λειτουργεί με ακρίβεια (ειδικά στο αντίπαλο τρίτο του γηπέδου και πιο συγκεκριμένα στο εκτελεστικό κομμάτι), αλλά οι συνεχείς ρόλοι που του ανέθετε ο Πεπ (από εξάρι μέχρι ψεύτικο εννιάρι) τον εξάντλησαν πνευματικά και σωματικά. Μετά τη φυγή του, η πτώση στην ένταση των τρεξιμάτων του ήταν εμφανής.

Ο Γκουντογκάν στην Μπαρτσελόνα, παρά την ποιότητά του, έμοιαζε να είναι σκιά του εαυτού του και ας βρισκόταν σε ένα πρωτάθλημα, όπως η La Liga, που δεν έχει πολλές ομοιότητες με την Premier League. Υπό τις οδηγίες του Γκουαδιόλα στέρεψε από αντοχές, καθώς η απαίτησή του για διαρκή κίνηση στον κενό χώρο του απορρόφησε κάθε ικμάδα ενέργειας, αφήνοντάς τον να βαδίζει στο γήπεδο με ρυθμούς παλαίμαχου. Δεν είναι τυχαίο που τον βλέπουμε πλέον στη Γαλατασαράι.

Τα πρώτα... θύματα του Γκουαρδιόλα

Ο Λερόι Σανέ ήταν η προσωποποίηση της ορμής, αλλά ο Γκουαρδιόλα τον πίεσε τόσο πολύ να προσαρμοστεί σε αυστηρά τακτικά καλούπια, που ο παίκτης έχασε τον αυθορμητισμό του. Βέβαια, ακολούθησαν και άλλοι στη συνέχεια, όπως ο Τζακ Γκρίλις. Οι απαιτήσεις για επιστροφές και διαρκή συμμετοχή στο pressing τον οδήγησαν σε σοβαρούς τραυματισμούς.

Από τη στιγμή που έφυγε από τη Σίτι για την Μπάγερν, δεν ξαναείδαμε ποτέ τον παίκτη που ταλαιπωρούσε τις αντίπαλες άμυνες με την ταχύτητά του. Έγινε πιο άμεσος και πιο απλός στο παιχνίδι του. Η σκληρή προπόνηση του Πεπ και η πίεση για τελειότητα τον άφησαν με ένα σώμα ευάλωτο, που δεν μπορεί πλέον να ακολουθήσει τις απαιτήσεις του υψηλού επιπέδου με συνέπεια. Γι' αυτό και μετά την Μπάγερν Μονάχου αποφάσισε να πάει στην Τουρκία για χάρη της Γαλατασαράι.

Ο Σέρχιο Αγκουέρο ήταν ένας από τους κορυφαίους σκόρερ όχι μόνο της Μάντσεστερ Σίτι. Αλλά και της Ευρώπης. Κάτι που είχε δείξει με τη φανέλα της Ατλέτικο Μαδρίτης αλλά και των "πολιτών" πριν αναλάβει ο Καταλανός. Αλλά ο Γκουαρδιόλα τον ανάγκασε να αλλάξει το στυλ του, απαιτώντας να πρεσάρει και να συμμετέχει στο παιχνίδι έξω από την περιοχή.

Αυτή η αλλαγή ρόλου σε μια ηλικία που το σώμα του χρειαζόταν διαχείριση, αποδείχθηκε μοιραία για τον "Κουν". Οι συνεχείς μικροτραυματισμοί που προέκυψαν από την ανάγκη να ακολουθήσει τους εξοντωτικούς ρυθμούς του Πεπ, τον οδήγησαν σε μια πρόωρη σωματική φθορά. Όταν αποχαιρέτησε τη Σίτι, ήταν πια ένας παίκτης που οι τραυματισμοί δεν του επέτρεπαν ούτε να προπονηθεί σωστά, έχοντας δώσει και την τελευταία του ρανίδα ενέργειας υπό τις οδηγίες του.