Κάθε αυτοκρατορία ζει την ακμή και την παρακμή της. Κάθε κύκλος έχει μία αρχή και ένα τέλος. Στον Άγιαξ αυτό το ξέρουν καλά. Ναι μεν η ομάδα του Άμστερνταμ ήταν και παραμένει η πιο πετυχημένη -και μάλιστα μακράν- εντός των συνόρων. Ωστόσο, οι άνθρωποι που "τρέχουν" το κλαμπ ξέρουν από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να "χτίσεις" και να δημιουργήσεις από το μηδέν, παρά να γκρεμίσεις. 

Διαβάστε:Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο: Οι... ξεχασμένες πρωταθλήτριες που θέλουν ξανά τα σκήπτρα τους! (Βίντεο)

Όμως, το πρόβλημα στον "Αίαντα" τα τελευταία χρόνια είναι πολύ πιο μεγάλο. Πολύ πιο βαθύ. Δεν είναι το τρίτο σερί πρωτάθλημα της PSV που κάνει τους φίλους του συλλόγου να ανησυχούν. Στην πρωτεύουσα της Ολλανδίας όσοι αγαπούν τον Άγιαξ δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί γίνονται άλματα προς τα... πίσω. Η διοίκηση του συλλόγου κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο, με αποτέλεσμα η ιστορική ομάδα της Ereidivisie όχι μόνο να μην έχει πρόσφατες επιτυχίες, μα να κινδυνεύει να χάσει, μέχρι και την ταυτότητά της αν δεν μπει άμεσα ένα φρένο. 

Άγιαξ: Το ψάρι... βρωμάει από το κεφάλι

Την παραπάνω παροιμία μπορεί να μην την ξέρουν στην Ολλανδία. Αλλά σίγουρα ταιριάζει γάντι στην περίπτωση του Άγιαξ. Αυτό είναι σίγουρο. Είναι δεδομένο! Η κατάρρευση ξεκίνησε από τα ψηλά πατώματα με τη φυγή του Μαρκ Όφερμαρς και του Έντβιν φαν ντερ Σαρ.Οι δύο θρύλοι του συλλόγου, αλλά και του ολλανδικού ποδοσφαίρου αντίστοιχα πέρα από τις κόντρες που είχαν με τη διοίκηση, όσον αφορά τα budget και τις φιλοδοξίες που πρέπει να έχει μία ομάδα σαν τον Άγιαξ στην Ευρώπη, αποχώρησαν για προσωπικούς τους λόγους με τον καθένα ξεχωριστά να έχει και κάποια προβλήματα υγείας.

Όλο αυτό "ταρακούνησε" τον σύλλογο. Και ας προσπάθησαν πολλοί να το κάνουν να φαίνεται μικρό. Δεν ήταν. Κάθε άλλο μάλιστα. Δεν είναι τυχαίο που από τότε που έφυγαν εκείνοι ο Άγιαξ έχει γεμίσει από... χαρτογιακάδες που όχι μόνο δεν γνωρίζουν το DNA της ομάδας, αλλά δείχνουν να μην έχουν καν τις απαραίτητες γνώσεις και εικόνες γύρω και όσον αφορά το ποδόσφαιρο του που εκφράζει ο σύλλογος.

Ο Άγιαξ μπήκε σε έναν φαύλο κύκλο εσωστρέφειας, με συνεχείς αλλαγές σε πρόσωπα-κλειδιά και μια διοίκηση που έμοιαζε να παραπαίει. Η πρόσληψη του Σβεν Μίσλιντατ ως τεχνικού διευθυντή αποδείχθηκε καταστροφική, καθώς οι αμφιλεγόμενες επιλογές του και οι εσωτερικές συγκρούσεις δίχασαν αντί να ενώσουν. Γέννησαν παραπάνω πληγές αντί να τις επουλώσον . Χωρίς μια σταθερή διοικητική πυξίδα, ο Άγιαξ έχασε την ικανότητα να παίρνει ορθολογικές αποφάσεις, επιτρέποντας στην PSV να οργανωθεί με ηρεμία και να τον προσπεράσει, χτίζοντας μια δική της δυναστεία με τρία σερί πρωταθλήματα, ενώ στο Άμστερνταμ όλοι αναλωνόταν σε δικαστικές διαμάχες και παραιτήσεις.

Η πρόσφατη επιστροφή του Τζόρντι Κρόιφ, ο οποίος θα έχει χρέη τεχνικού διευθυντή και γενικότερα θα "τρέχει" όλα τα αθλητικά θέματα, γεννάει και πάλι αισιοδοξία. Ο γιος του Γιόχαν επέστρεψε μετά από αρκετά χρόνια μακριά από το σπίτι του, ώστε να βοηθήσει τον Άγιαξ τώρα που πονάει. Ωστόσο, οι επιλογές του θα κριθούν σε βάθος χρόνου και φυσικά από τα αποτελέσματα. 

Το μεγαλύτερο λάθος του Άγιαξ

Ο Άγιαξ παραδοσιακά πουλούσε ακριβά και αγόραζε φθηνά, βρίσκοντας "διαμάντια". Οι περιπτώσεις πολλές και διαφορετικές ανά τα χρόνια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι του ολλανδικού συλλόγου, πέρα από το εξαιρετικό τμήμα scouting, που είχαν στις αρχές του 2000 ήξεραν πότε έπρεπε να ποντάρουν στα μεγάλα αστέρια της Ereidivisie, όπου αργότερα πουλούσαν με πολλά εκατομμύρια ευρώ γεμίζοντας τα ταμεία τους!

Τα τελευταία χρόνια, αυτή η ισορροπία χάθηκε. Μετά την πώληση των Άντονι, Λισάντρο Μαρτίνες, Γιούριεν Τίμπερ, Ράιαν Γκράφενμπερχ, Τζάρελ Χάτο και Σεμπαστιάν Αλέ, ο σύλλογος δαπάνησε πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ σε παίκτες που δεν κατάφεραν ποτέ να προσαρμοστούν ή δεν είχαν το επίπεδο για να φορέσουν τη φανέλα του. Οι αγορές έγιναν βιαστικά, χωρίς πλάνο, και πολλές φορές ο "Αίαντας" πλήρωσε υπεραξία.

Αντίθετα, η Αϊντχόφεν κινήθηκε στοχευμένα, επενδύοντας σε παίκτες που ταίριαζαν άμεσα στο σύστημά της. Η περίπτωση του... γερόλυκου Ιβάν Πέρισιτς είναι απλά ενδεικτική. Η PSV απέκτησε σχεδόν τσάμπα έναν παίκτη που κανείς δεν ήθελε με τον ίδιο να "διψάει" για διακρίσεις, αγώνες και... απαντήσεις. Αποτέλεσμα; Σε 59 εμφανίσεις μαζί της σε όλες τις διοργανώσεις μετράει 7 γκολ και 19 ασίστ, ενώ σύμφωνα με το Transfermarkt ανήκει στους κορυφαίους παίκτες στην επιτυχία σεντρών, αλλά και εύστοχων μεταβιβάσεων. 

Από την άλλη ο Άγιαξ βρέθηκε με ένα ρόστερ γεμάτο ακριβά συμβόλαια αλλά χωρίς ποδοσφαιρική συνοχή, "καίγοντας" κεφάλαια που στο παρελθόν θα χρησιμοποιούσε για να κυριαρχήσει, καταλήγοντας να έχει μια ομάδα που αδυνατεί να ακολουθήσει τον ρυθμό της κορυφής.

Χωρίς ταυτότητα ο Άγιαξ δεν έχει καμία ελπίδα

Από την εποχή του Γιόχαν Κρόιφ και του Ρίνους Μίχελς ο Άγιαξ δεν είχε απλά έναν συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας με τους νεαρούς παίκτες από τις ακαδημίες του και τους προπονητές του. Είχε μία ταυτότητα. Αυτό του έδινε επιτυχίες και αυτές γεννούσαν την ελπίδα. Ωστόσο, η παρακμή του "Αίαντα" ξεκίνησε με τη διοικητική αβεβαιότητα που στην ουσία πυροδότησε ένα πρωτοφανές γαϊτανάκι στον πάγκο, που διέλυσε κάθε ίχνος τακτικής πειθαρχίας. Η διαδοχή των Σρέουντερ, Χάιτινγκα, Στέιν, φαν 'τ Σχιπ και Φαριόλι μέσα σε ελάχιστο χρόνο, μετέτρεψε τον Άγιαξ σε ένα "πείραμα" δίχως τέλος.

Κάθε αλλαγή έφερνε μια βίαιη ανατροπή στη φιλοσοφία: από την τακτική ακαμψία του Σρέουντερ και το καταστροφικό πέρασμα του Στέιν, μέχρι την προσπάθεια του Φαριόλι να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Αυτή η έλλειψη συνέπειας ακύρωσε την ποδοσφαιρική εκπαίδευση των παιδιών από το De Toekomst, καθώς καλούνταν να υπηρετήσουν συστήματα ξένα προς το DNA του συλλόγου. Αντί για μια ομαλή μετάβαση, οι παίκτες εγκλωβίστηκαν σε ένα περιβάλλον σύγχυσης, όπου η "κοινή γλώσσα" του Άγιαξ χάθηκε στη μετάφραση των συνεχών αλλαγών, αφήνοντας την ομάδα χωρίς ταυτότητα.