Η ιστορία ξεκινά από την Εφές. Την χρονιά που κατέκτησε την Euroleague με την Εφές, ο Αταμάν χτίζει μια ομάδα χωρίς μεγάλες απαιτήσεις και φτάνει σε ένα απρόσμενο τρόπαιο (2021), αλλάζοντας πλήρως το status του συλλόγου. Τη δεύτερη χρονιά, η ομάδα επιβεβαιώνει την παρουσία της στην ελίτ, φτάνοντας και πάλι στην κατάκτηση της Euroleague εδραιώνοντας την κυριαρχία της στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Διαβάστε: Euroleague, Final Four 2026: Τι κάνουν οι... οικοδεσπότες, σηκώνουν κούπα ή όχι; (Βίντεο)

Στην τρίτη σεζόν μετά την πρώτη κατάκτηση της Euroleague το 2021 (το 2019 είχε φτάσει στον τελικό και το 2020 η σεζόν διακόπηκε λόγω της πανδημίας), το σκηνικό αλλάζει. Η Εφές εμφανίζεται πιο... βαριά, λιγότερο πεινασμένη και με εμφανή σημάδια κορεσμού. Το πλάνο του Αταμάν δείχνει να μην εξελίσσεται στον ίδιο βαθμό, ενώ οι αντίπαλοι έχουν πλέον διαβάσει τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας.

Το... μοτίβο του Αταμάν ξεκίνησε από την Εφές και συνεχίζεται στον Παναθηναϊκό AKTOR

Το deja vu είναι εμφανές και στον Παναθηναϊκό ΑΚΤΟR. Την πρώτη χρονιά, ο Αταμάν καταφέρνει το αδιανόητο: οδηγεί τους "πράσινους" στην κορυφή της Euroleague, κατακτώντας το τρόπαιο κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και μάλιστα με ένα ρόστερ που ήταν... ολοκαίνουργιο! Μια επιτυχία που αλλάζει τα δεδομένα και επαναφέρει τον σύλλογο στο κορυφαίο επίπεδο.

Τη δεύτερη σεζόν, η ομάδα παραμένει ανταγωνιστική και φτάνει μέχρι το Final Four, χωρίς όμως να κάνει το βήμα παραπάνω. Παρόλα αυτά, η συνολική εικόνα παραμένει θετική και το project δείχνει να έχει σταθερές βάσεις, με τον κορμό να διατηρείται ο ίδιος ως προς τα πιο βασικά μέλη της ομάδας.

Στην τρίτη χρονιά, όμως, τα πράγματα δείχνουν να ξεφεύγουν. Με ένα από τα πιο ακριβά ρόστερ της διοργάνωσης, ο Παναθηναϊκός AKTOR δεν καταφέρνει να πείσει και μπαίνει στη διαδικασία των play-in για να εξασφαλίσει θέση στα playoffs της Euroleague 2026. Η εικόνα της ομάδας χαρακτηρίζεται από αστάθεια, έλλειψη συνοχής και προβλήματα στη διαχείριση των αγώνων. Κι αυτό έχει εξήγηση...

Ο λόγος πίσω από την κατάρρευση στην τρίτη χρονιά για τις ομάδες του Αταμάν

Το βασικό ζήτημα φαίνεται να είναι ο κορεσμός. Οι ομάδες του Αταμάν, μετά από δύο χρόνια επιτυχιών, χάνουν το κίνητρο της απόδειξης που τις έκανε τόσο επικίνδυνες στην αρχή. Οι παίκτες γνωρίζουν ότι έχουν φτάσει στην κορυφή και η ένταση πέφτει, έστω και υποσυνείδητα. Και αυτό είναι κάτι... επικίνδυνο για τους προπονητές που έχουν παίκτες σταρ, όπως για παράδειγμα ο Λάρκιν στην Εφές.

Παράλληλα, υπάρχει και το τακτικό κομμάτι. Το μπάσκετ του Αταμάν βασίζεται σε συγκεκριμένες αρχές, με έμφαση στην ατομική ποιότητα και τις αποφάσεις των γκαρντ. Όταν όμως αυτό το μοντέλο δεν ανανεώνεται ή δεν προσαρμόζεται, οι αντίπαλοι βρίσκουν τρόπους να το διαβάσουν και να το περιορίσουν. Κι αυτό ίσως είναι από τα σημαντικότερα... προβλήματα του Αταμάν. Το Plan B που είναι απαραίτητο να υπάρχει σε κάθε ομάδα, ώστε να μην γίνεται προβλέψιμη.

Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζει και η διαχείριση του ρόστερ. Στις τρίτες χρονιές, οι απαιτήσεις αυξάνονται, τα συμβόλαια μεγαλώνουν και η πίεση γίνεται μεγαλύτερη. Η ισορροπία στα αποδυτήρια γίνεται πιο δύσκολη και η ομάδα χάνει τη χημεία που την έκανε επιτυχημένη. Είναι διαφορετική η πίεση σε μια ομάδα που κανείς δεν έχει προσδοκίες (όπως στις πρώτες χρονιές για Εφές και "τριφύλλι") και εντελώς διαφορετική η αντιμετώπιση όταν πρέπει να υπερασπιστείς την κορυφή και ο πήχης μεγαλώνει.