Για τον Ζίνι η 16η Απριλίου του 2026 θα είναι η ημέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό του. Και για πολλούς λόγους. Σίγουρα ουσιαστικούς. Μπορεί να μην είδε την ΑΕΚ να παίρνει την πρόκριση ωστόσο "μάτωσε" τη φανέλα, κατέθεσε τη ψυχή του, έτρεξε μέχρι να μην έχει άλλα... καύσιμα και απέδειξε ότι μπορεί να "κουβαλήσει" την ευθύνη μιας τόσο βαριάς φανέλας και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο. Άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και όχι απλώς έδειξε τι αξίζει, αλλά μπορεί η εμφάνισή του κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο να αποτελέσει και την αφετηρία που τόσο ο ίδιος έψαχνε για να περάσει στην επόμενη πίστα αγωνιστικά. 

Διαβάστε: Ζίνι: "Είμαι υπερήφανος για την προσπάθεια που κάναμε, δώσαμε τα πάντα" (Βίντεο)

Δυο γκολ ο Θωμάς Μαύρος τότε με την ΑΕΚ, δυο και ο Ζίνι με διαφορά την πρόκριση

Στις 16 Μαρτίου του 1977 ο θρύλος Θωμάς Μαύρος έβαλε το δικό του λιθαράκι στο να προσθέσει η ΑΕΚ στο παλμαρέ της μια από τις πιο λαμπρές ευρωπαϊκές στιγμές στην ιστορία της. Ήταν κι αυτός που έκανε την αρχή του θριάμβου για να έρθει η ανατροπή κόντρα στην ΚΠΡ και στη συνέχεια η πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA. Δυο γκολ αυτός, δυο γκολ και ο Ζίνι. Ο επίλογος για την αρμάδα του Μάρκο Νίκολιτς βέβαια ήταν διαφορετικός μιας και η πρόκριση στα ημιτελικά του Conference League όσο κι αν το άξιζε, δεν ήρθε ποτέ. 


Ο Θωμάς Μαύρος ήταν εκεί, στη Νέα Φιλαδέλφεια, αυτή τη φορά από τις εξέδρες του γηπέδου για να καμαρώσει τον Ζίνι να κάνει στο χορτάτι ό,τι έκανε κάποτε κι αυτός. Σε μια ήδη συνθήκη με δεδομένο το 3-0 του πρώτου προημιτελικού και στα ίδια ιερά χώματα. Πολλοί ήταν αυτοί που είχαν τις αμφιβολίες του για το αν ο 23χρονος σέντερ φορ θα μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δώσει το κάτι παραπάνω σε αυτό το επίπεδο και με το διακύβευμα να είναι μεγάλο με βάσει την κρισιμότητα του αγώνα και του ότι παιζόταν μια πρόκριση.

Διαβάστε: ΑΕΚ - Ράγιο Βαγιεκάνο 3-1: Οι Ισπανοί χειροκρότησαν την Ένωση (Βίντεο)

Όταν και ο Λούκα Γιόβιτς "κιτρινίστηκε" στο Βαγιέκας, τα δεδομένα άλλαξαν άρδην μιας και ο Μάρκο Νίκολιτς δεν θα είχε στη διάθεσή του για τη ρεβάνς το "βαρύ" πυροβολικό της επίθεσης και τον πρώτο του σκόρερ. Τότε άνοιξε και ο... δρόμος για να πάρει ο Ζίνι φανέλα βασικού. Το ερωτηματικό ήταν αν θα έφερνε εις πέρας μια τόσο μεγάλη για τον ίδιο πρόκληση. Η "απάντησή" του στο χορτάρι ήταν τόσο ηχηρή μα περισσότερο για τον ίδιο του τον εαυτό που συνειδητοποίησε ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα το ότι όντως όχι απλά θέλει, αλλά και μπορεί.


Ο Ζίνι που είδε ότι και θέλει και μπορεί, άρπαξε την ευκαιρία από τα... μαλλιά

Όταν ο Ζίνι είδε τον Μάρκο Νίκολιτς να του δίνει φανέλα βασικού ήξερε το διακύβευμα. Την αξία της ευκαιρίας που παρουσιαζόταν. Το βάρος που δεδομένα είχε να κουβαλήσει και τις αποδείξεις που περίμεναν όλοι να δώσει. Το αποτέλεσμα ήταν να πάρει δέκα με τόνο. Ξεχωρίζει για την ταχύτητά του, το ταλέντο του, αλλά τα περιθώρια βελτίωσης για τα τελειώματα των φάσεων είναι μεγάλα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα έκανε όλα σωστά εκτός από το να στείλει τη μπάλα στο διχτάκι. Έφτανε στην πηγή, δεν έπινε νερό και το ήπιε... μαζεμένο κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο.


Όλοι τον πιστεύουν, ο ίδιος ο Νίκολιτς τον έχει ψηλά και περιμένει πολλά κι αν και η αναποτελεσματικότητά του στο να σκοράρει ήταν και αυτό που τον κρατούσε μακριά από το να έρθει το βήμα παραπάνω, υπάρχουν βραδιές σαν τη χθεσινή που μπορεί να λειτουργήσει ως αλλαγή στον "διακόπτη" που ο ίδιος έβαζε στον ευατό του. Δυο γκολ με διαφορετικούς τρόπους. Η ικανότητά του να ξεμαρκαρίζεται είναι εντυπωσιακή. Στο 1-0, όχι απλά το έκανε με επιτυχία, αλλά με το τελειώμά του έδειξε την αδιαμφισβήτητη κλάση του. Όσο για το δεύτερο γκολ που πέτυχε για το 3-0 και προκάλεσε... σεισμό στις εξέδρες της "Allwyn Arena";

Τον... ζήλεψε μέχρι και ο σπεσιαλίστας του είδους Βάργκα με την τρομερή αυτή κεφαλιά, την απόλυτη ψυχραιμία, το απόλυτο ζύγισμα και τη μπάλα να πέρνα την τροχιά που πρέπει αν και από μακρινή απόσταση για να καταλήξει στα δίχτυα. Έχασε και δυο ευκαιρίες για να ολοκληρώσει τη συγκινητική του εμφάνιση με χατ-τρικ. Υπάρχουν στιγμές και παιχνίδια που μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για κάτι σπουδαίο. Που γεμίζουν τον παίκτη αυτοπεποίθηση ειδικά όταν πρόκειται για επιθετικό που η ψυχολογία είναι αρκετά εύθραστη αν δεν έρθει το γκολ. Κόντρα στη Ράγιο, δεν "απογειώθηκε" μόνο αγωνιστικά γιατί τα γκολ ίσως ήταν θέμα χρόνου να έρθουν για τον ίδιο, αλλά κυρίως ψυχολογικά και πνευματικά σε μια σεζόν που μπορεί να κάνει το step up.