Η EuroLeague δεν χάνει απλώς παίκτες. Χάνει το ίδιο της το peak. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα με παίκτες που ταξίδεψαν... αργά ή γρήγορα για τον "μαγικό κόσμο" του NBA και έγραψαν (ή γράφουν ακόμη) με "χρυσά" γράμματα την καριέρα τους, όπως οι Λούκα Ντόντσιτς, Μανού Τζινόμπιλι και Πάου Γκασόλ. Σε μια αγορά που το NBA πλέον απορροφά το ταλέντο πριν καν... φτάσει τις πραγματικές του δυνατότητες, η Ευρώπη καλείται να δώσει απάντηση σε ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα. Στο πως θα μπορέσει να ανταγωνιστεί το NBA, όχι σε οικονομικό (αυτό δε μπορεί να συμβεί), αλλά σε στρατηγικό επίπεδο. 

Διαβάστε: Euroleague: Ποιες είναι οι ομάδες και οι παίκτες που σπάσανε... τους κουμπαράδες να πληρώνουν πρόστιμα

Το πραγματικό πρόβλημα της Euroleague δεν είναι τα λεφτά

Η πρώτη ανάγνωση λέει για οικονομικό χάσμα. Η πραγματικότητα είναι όμως διαφορετική, αφού η Euroleague, όχι μόνο πληρώνει τους παίκτες της λιγότερα, αλλά δεν τους εκμεταλλεύεται, αφού το ανώτατο επίπεδο εξέλιξης τους δεν μπορεί να γίνει με τον εξοπλισμό των γηπέδων στην Ευρώπη. Εξάλλου ένας παίκτης δεν σκέφτεται μόνο να... κάτσει πάνω στο συμβόλαιο, αλλά και που μπορεί να τον πάει αυτό σε τρία-τέσσερα χρόνια με τον ανταγωνισμό να μεγαλώνει καθημερινά. 

Το NBA έχει μια εντελώς διαφορετική λογική και λειτουργεί περισσότερο ως ένα οικοσύστημα, όπου με την βοήθεια της G-League, της δυνατότητας εξέλιξης ενός παίκτης μέσω ειδικά διαμορφωμένων προγραμμάτων για εκείνον και το απίθανο ταλέντο που έχει στο marketing "πουλάει" περισσότερο τον παίκτη παρά τον σύλλογο. Το αντίθετο ακριβώς με την Euroleague που ο κεντρικός έλεγχος στην ανάπτυξη παικτών απουσιάζει και αυτό που προωθείται περισσότερο είναι η ομάδα.

Με λίγα λόγια η Euroleague λειτουργεί περισσότερο ως... "stepping stone" για την καριέρα ενός παίκτη, αφού δεν μπορεί να μεγαλώσει το legacy του για όλους τους παραπάνω λόγους.

Πως μπορεί η Euroleague να... φρενάρει το NBA

H Euroleague θα πρέπει να προσεγγίσει πιο... ανθρωποκεντρικά το μοντέλο της και να δίνει περισσότερη βάση στην εξέλιξη παικτών και το πως θα μπορέσουν να φτάσουν στο 101% των δυνατοτήτων τους. Ακόμη, θα ήταν χρήσιμο να οικοδομηθεί ένα... Euroleague pathway (κάτι σαν την αντίστοιχη G-League στο NBA), όπου οι παίκτες θα παρουσιάζονται ήδη ως έτοιμοι στις ομάδες τους, όταν έρθει η ώρα να πάρουν χρόνο και ο παίκτης να μην είναι απλά ένα... project που θα φύγει για τις ΗΠΑ.

Ακόμη, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν κάποια... δώρα παραμονής, όπως παραπάνω λεφτά, μπόνους παραμονής στη λίγκα, αλλά και post-career ευκαιρίες σε θέσεις όπως η προπονητική, το management, η μια θέση στην διοίκηση της Euroleague. Ωστόσο, όπως ήδη αναφέρθηκε, το μεγάλο ζήτημα δεν είναι τα λεφτά, αφού έτσι κι αλλίως, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να φτάσει η Ευρώπη την Αμερική στο συγκεκριμένο κομμάτι. Η απουσία ενός φιλόδοξου "legacy" για τους παίκτες είναι αυτό που απουσιάζει. Τέλος, η Euroleague, αν θέλει να προστατέψει το πρωτάθλημα της, θα πρέπει να ανεβάσει τα buy-out σε παίκτες της ελίτ, να επενδύσει σε global events (όπως για παράδειγμα το All-Star Game του NBA, αλλά και ελκυστικά πακέτα, ώστε οι παίκτες να μην νιώθουν πως πρέπει να μεταβούν εκτός... ηπείρου, ώστε να πάρουν όλα όσα αξίζουν.