Για τον Ντάριο Σρνα, θρύλο και πλέον στέλεχος της Σαχτάρ, ο πόλεμος δεν ήταν μια μακρινή εικόνα από την τηλεόραση. Ήταν μνήμη. Από τα παιδικά του χρόνια στα Βαλκάνια, κουβαλούσε ήδη εικόνες που δεν ξεχνιούνται. Και όμως, χρόνια μετά, τον βρήκε ξανά. Στην Ουκρανία αυτή τη φορά. Στο Ντόνετσκ, εκεί όπου είχε χτίσει καριέρα, ζωή και οικογένεια. Η 16η Μαΐου 2014 έμεινε χαραγμένη στο μυαλό του. Η ανακοίνωση για το Ντονμπάς ήταν η αρχή του τέλους για την καθημερινότητα που ήξερε. Μέσα σε λίγες ώρες, όλα άλλαξαν.

Ο εφιάλτης του πολέμου ζωντάνεψε ξανά για τον Σρνα και η ηρωική πράξη

Δεν υπήρξε χρόνος για σκέψη. Ο Σρνα πήρε τη σύζυγό του και την τετράχρονη κόρη τους και έφυγαν όπως ήταν. Χωρίς βαλίτσες. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν ποτέ. Το μόνο που είχαν μαζί τους ήταν ο φόβος και η ανάγκη να επιβιώσουν.

Το 2022, ο πόλεμος χτύπησε ξανά. Αυτή τη φορά πιο δυνατά, πιο καθολικά. Η ρωσική εισβολή έφερε τον τρόμο σε όλη τη χώρα. Το πρώτο 48ωρο ήταν χαοτικό. Οι δρόμοι γέμισαν αβεβαιότητα και οι άνθρωποι έψαχναν τρόπο να φύγουν. Ο Σρνα, όμως, δεν έφυγε πρώτος. Αντί να κοιτάξει τον εαυτό του, κοίταξε τους άλλους. Αξιοποιώντας τις επαφές του με την UEFA, άρχισε να οργανώνει τη διαφυγή των παικτών της Σαχτάρ και των οικογενειών τους. Ένας-ένας, όλοι έπρεπε να φύγουν με ασφάλεια. Και όταν σιγουρεύτηκε πως ήταν όλοι καλά, τότε μόνο έφυγε και ο ίδιος.

Οδήγησε για 36 ώρες. Χωρίς σταματημό. Χωρίς ξεκούραση. Μέχρι να φτάσει στο Ζάγκρεμπ. Δεν ήταν μόνος. Μαζί του είχε πάνω από 80 παιδιά από τις ακαδημίες της Σαχτάρ. Παιδιά που δεν ήξεραν τι σημαίνει πόλεμος. Και που εκείνος φρόντισε να μην το μάθουν με τον χειρότερο τρόπο.

Η ιστορία του Σρνα... ξεπερνάει το ποδόσφαιρο

Λέγεται πως σε μία από αυτές τις διαδρομές, ένα μικρό παιδί τον ρώτησε: "Θα γυρίσουμε σπίτι;"

Ο Σρνα δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε μπροστά. Στον δρόμο που δεν τελείωνε. Και μετά είπε ήρεμα: "Πρώτα θα είμαστε ασφαλείς. Και μετά θα τα βρούμε όλα".

Από το 2014 μέχρι σήμερα, ο Σρνα δεν σταμάτησε να βοηθά. Στηρίζει ιδρύματα για ορφανά πολέμου, στέλνει βοήθεια, φροντίζει ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα. Δεν το κάνει για να φανεί. Το κάνει γιατί ξέρει. Ξέρει τι σημαίνει να φεύγεις χωρίς τίποτα. Να φοβάσαι. Να ξεκινάς από την αρχή. Ο Ντάριο Σρνα δεν θα μείνει στην ιστορία μόνο για όσα έκανε με τη φανέλα της Σαχτάρ Ντόνετσκ.

Θα μείνει για κάτι πιο σπάνιο. Γιατί όταν ήρθε η στιγμή, δεν έπαιξε απλώς έναν αγώνα. Έσωσε ζωές.