Συγκλονίζει, μιλώντας για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο, ο Ακίλε Πολονάρα. «Είμαι περήφανος για την καριέρα που έκανα και νιώθω τυχερός που κατάφερα να νικήσω τον καρκίνο», ανέφερε χαρακτηριστικά, λίγο μετά από την απόσυρσή του από τα παρκέ, σε συνέντευξή του στο Tutosport. Μου έλειπαν οι δυνάμεις. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη λευχαιμία, αλλά με τις μέρες που πέρασα σε κώμα. Σε αυτό το διάστημα έχασα την αίσθηση στη δεξιά μου πλευρά», πρόσθεσε ο ίδιος.

Διαβάστε: Ακίλε Πολονάρα: Κάτι περισσότερο από ένας αθλητής μπάσκετ, κάτι παραπάνω από ένας νικητής της ζωής!

Συγκλονίζει ο Πολονάρα για τη μάχη με τον καρκίνο: "Ελπίζω να είμαι υγιής"

«Είμαι περήφανος για την καριέρα που έκανα και νιώθω τυχερός που κατάφερα να νικήσω τον καρκίνο. Τώρα θέλω να απολαύσω κάθε στιγμή και να σκέφτομαι θετικά. Θα ήθελα να μείνω κοντά στο μπάσκετ ως προπονητής. Αν δεν μου είχαν συμβεί όλα αυτά, δεν θα το σκεφτόμουν καν. Όμως το μπάσκετ ήταν η ζωή μου μέχρι τώρα και θέλω να συνεχίσει να είναι. Ελπίζω να είμαι υγιής και μακριά από νοσοκομεία.

Η απόφαση να αποσυρθώ ήρθε αυθόρμητα. Δεν το ήξεραν από πριν ούτε η γυναίκα μου, ούτε ο ατζέντης μου. Αντιλήφθηκα στις προπονήσεις ότι δεν θα μπορούσα να επιστρέψω στον παλιό μου εαυτό. Μου έλειπαν οι δυνάμεις. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη λευχαιμία, αλλά με τις μέρες που πέρασα σε κώμα. Σε αυτό το διάστημα έχασα την αίσθηση στη δεξιά μου πλευρά», ανέφερε ο Ακίλε Πολονάρα.

Η μάχη του δεν ήταν αυτή που έδινε στα παρκέ

Τα πιο δύσκολα δεν παίχτηκαν ποτέ μπροστά σε κόσμο. Η διάγνωση της μυελογενούς λευχαιμίας άλλαξε τα πάντα. Ξαφνικά, τα παρκέ έγιναν δευτερεύοντα και η ζωή μπήκε σε πρώτο πλάνο. Ο Πολονάρα δεν κρύφτηκε, όπως ανέφερε ο Χρήστος Μπατάκας. Πάλεψε. Με θεραπείες, με αβεβαιότητα, με στιγμές που κανείς αθλητής δεν είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει. Έφτασε μέχρι και σε μεταμόσχευση μυελού των οστών, δίνοντας έναν αγώνα που δεν είχε σκορ, δεν είχε χρονόμετρο, αλλά είχε μόνο ένα στόχο. Να σταθεί όρθιος. Και το έκανε. Με αξιοπρέπεια. Με δύναμη. Με μια σιωπηλή γενναιότητα που ξεπερνά κάθε τίτλο. 

Η απόφαση να αποσυρθεί δεν ήρθε σαν ήττα. Ήρθε σαν αποδοχή. Σαν μια πράξη ωριμότητας από έναν άνθρωπο που έζησε το μπάσκετ στο απόλυτο και στη συνέχεια κοίταξε κατάματα κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ο Ακίλε Πολονάρα δεν θέλει να τον θυμούνται για την αρρώστια του. Θέλει να τον θυμούνται για τα σουτ του, για την ενέργειά του, για το χαμόγελο και την ψυχή που άφηνε σε κάθε παιχνίδι.