Πρώτα από όλα να επισημάνουμε αυτά που ήδη είναι γνωστά. Ένα φιλικό στις αρχές Σεπτεμβρίου δεν μπορεί να δώσει οριστικές απαντήσεις σε κανένα τομέα, ούτε στο ομαδικό σύνολο, ούτε στις ατομικές αποδόσεις. Μπορεί, όμως, να δώσει ενδείξεις. Και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες που προέκυψαν από το 82-77 του Ολυμπιακού απέναντι στη Φενέρμπαχτσε στην Κρήτη αφορά τον Τάισον Γουόρντ.

Διαβάστε: Ολυμπιακός: “Λύγισε” τη Φενέρμπαχτσε στην Κρήτη και πέρασε στον τελικό του Crete IBT με πρωταγωνιστές Φουρνιέ - Ντόρσεϊ (Βίντεο)

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας τον χρησιμοποίησε στην αρχική πεντάδα μαζί με τους Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Τάιλερ Ντόρσεϊ, Ταϊρίκ Τζόουνς και Ντόντα Χολ. Δεν ήταν απλώς μία δοκιμή λόγω προετοιμασίας. Ήταν μία πεντάδα που είχε συγκεκριμένη λογική: μέγεθος στην περιφέρεια, αλλαγές στην άμυνα, δύο παίκτες που μπορούν να επιτεθούν από δεύτερη δράση και αρκετή αθλητικότητα ώστε ο Ολυμπιακός να ανεβάζει πίεση στην μπάλα.

Και ο Γουόρντ, τουλάχιστον στο πρώτο ημίχρονο, ήταν ίσως ο παίκτης που ένωσε καλύτερα όλα αυτά τα στοιχεία. Στην ανάπαυλα είχε 5 πόντους, 4 ριμπάουντ και 4 ασίστ, αριθμοί που δεν γεμίζουν το μάτι ως... απλοί αριθμοί, αλλά δείχνουν ότι η επιρροή του δεν περιορίστηκε στην εκτέλεση.

Ο Γουόρντ ως... connective wing στον Ολυμπιακό και όχι απλώς ως εκτελεστής

Αυτό είναι πιθανότατα και το σημείο-κλειδί για την επόμενη πίστα της καριέρας του στον Ολυμπιακό. Ο Γουόρντ δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε high-usage scorer για να κάνει step up. Αντίθετα, το πραγματικό του όπλο μπορεί να είναι ότι λειτουργεί ως “connective wing”, δηλαδή ο παίκτης που παίρνει την μπάλα μετά την πρώτη δημιουργία και κρατά ζωντανή την επίθεση.

1

Σε ένα τυπικό pick-and-roll του Ολυμπιακού με Μίλερ-ΜακΙντάιρ ή Ντόρσεϊ, η άμυνα καλείται να αποφασίσει πού θα δώσει βοήθεια. Αν η μπάλα βγει στον Γουόρντ στη weak side, εκείνος έχει τρεις επιλογές: άμεσο catch-and-shoot, επίθεση στο closeout ή μία έξτρα πάσα προς τη γωνία ή τον ψηλό που κόβει προς το καλάθι.

Οι τέσσερις ασίστ που είχε ήδη στο πρώτο μέρος με τη Φενέρ ήταν ενδεικτικές αυτής της ικανότητας να μη... “νεκρώνει” μία κατοχή όταν η πρώτη δράση δεν παράγει πλεονέκτημα. Και για μία ομάδα του Μπαρτζώκα, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο spacing, στη γρήγορη μεταφορά της μπάλας και στο να δημιουργεί δεύτερα και τρίτα πλεονεκτήματα μέσα στην ίδια κατοχή, αυτό έχει ιδιαίτερη αξία.

Η βασική πεντάδα του Μπαρτζώκα δεν απαιτεί απαραίτητα... 15 πόντους

Το ενδιαφέρον με τον Γουόρντ είναι ότι η θέση του στην πεντάδα μπορεί να μην κριθεί από το πόσο σκοράρει. Σε μία πεντάδα με Ντόρσεϊ, Βεζένκοφ ή Φουρνιέ, ο Ολυμπιακός δεν έχει ανάγκη από ακόμη έναν παίκτη που θα απαιτεί 10-12 κατοχές για να είναι αποτελεσματικός.

Χρειάζεται έναν παίκτη στο "φτερό" που να μπορεί να παίξει χωρίς την μπάλα, να κόψει από τη baseline όταν η άμυνα υπερφορτώνει την ισχυρή πλευρά, να ανεβάσει την μπάλα μετά από αμυντικό ριμπάουντ και κυρίως να μην αποτελεί στόχο στην άλλη πλευρά του παρκέ. Εκεί ακριβώς μπορεί να δημιουργηθεί χώρος για τον Γουόρντ.

2

Στα 1,98 μ., με κορμί που του επιτρέπει να μαρκάρει περισσότερες από μία θέσεις, μπορεί να δώσει στον Ολυμπιακό μεγαλύτερη ευελιξία στις αλλαγές. Ειδικά απέναντι σε πεντάδες με δύο δημιουργικούς guards και ένα μεγάλο φτερό, ο Μπαρτζώκας μπορεί να τον χρησιμοποιήσει είτε πάνω στον βασικό χειριστή είτε ως “stunt-and-recover” αμυντικό από τη weak side, χωρίς να χρειάζεται να χαλάσει τη συνοχή της άμυνας. 

Ο Γουόρντ του Ολυμπιακού δεν είναι (και δεν πρέπει να είναι) αυτός της Παρί

Ο Γουόρντ έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να παράξει και με μεγαλύτερο επιθετικό φορτίο. Στην τελευταία του σεζόν με την Παρί πριν μετακομίσει στον Πειραιά είχε 11,0 πόντους, 4,9 ριμπάουντ, 1,3 ασίστ και 0,9 κλεψίματα σε 26 λεπτά κατά μέσο όρο στη Euroleague, έχοντας ξεκινήσει βασικός και στα 38 παιχνίδια.  Το ζητούμενο στον Ολυμπιακό, όμως, είναι διαφορετικό. Δεν χρειάζεται να γίνει ο Γουόρντ της Παρί σε μεγαλύτερη κλίμακα. Χρειάζεται να μεταφέρει τα στοιχεία εκείνης της έκδοσης μέσα σε μικρότερο usage και σε υψηλότερες απαιτήσεις ανά κατοχή.

3

Αυτό σημαίνει λιγότερα isolation, λιγότερες προσπάθειες με την μπάλα στα χέρια και περισσότερη παραγωγή μέσα από κοψίματα, transition, επιθετικά ριμπάουντ, closeout επιθέσεις και γρήγορες αποφάσεις σε 0,5 δευτερόλεπτα.

Αν καταφέρει να ανεβάσει παράλληλα την αξιοπιστία του στο spot-up τρίποντο, τότε η αξία του πραγματικά... εκτοξεύεται. Γιατί ένας παίκτης που μπορεί να μαρκάρει 2-3 θέσεις, να πασάρει μετά από closeout και ταυτόχρονα να τιμωρεί όταν ο αμυντικός του “βουτάει” μέσα στη ρακέτα είναι ακριβώς ο τύπος παίκτη που κάνει μία πεντάδα λειτουργική χωρίς να χρειάζεται να “γράφει” συνέχεια στη στατιστική.

Πώς αυτή μπορεί να είναι η χρονιά για το step up του Γουόρντ στον Ολυμπιακό

Το φιλικό με τη Φενέρ είχε και μία ακόμη λεπτομέρεια. Ο Γουόρντ δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο για να γεμίσει μία θέση στην πεντάδα. Είχε ενεργό ρόλο και στις δύο πλευρές μέχρι που τα τέσσερα φάουλ του περιόρισαν τη χρησιμοποίησή του στην τέταρτη περίοδο. Ο Ολυμπιακός τότε αναγκάστηκε να παίξει για ένα διάστημα με τέσσερις περιφερειακούς, κάτι που επηρέασε και την αμυντική του ισορροπία.

Αυτό από μόνο του είναι μία μικρή ένδειξη για το τι προσφέρει ο Γουόρντ στη δομή της πεντάδας. Δεν είναι απαραίτητα ο παίκτης που θα “κλείσει” όλα τα παιχνίδια, ούτε αυτός που θα πάρει την τελευταία κατοχή. Είναι όμως πιθανό να γίνει ο παίκτης που επιτρέπει στους υπόλοιπους τέσσερις να λειτουργούν καλύτερα.

4

Ο Γουόρντ δεν χρειάζεται να αυξήσει θεαματικά τους πόντους του. Ένα step up για τον Γουόρντ μπορεί να σημαίνει 25 ποιοτικά λεπτά, αμυντικές αποστολές πάνω στους καλύτερους παίκτες του αντιπάλου στα "φτερά", σταθερότητα στο τρίποντο και 2-3 σωστές έξτρα αποφάσεις σε κάθε παιχνίδι. Αν αυτά έρθουν μαζί, τότε η συζήτηση για θέση βασικού δεν θα είναι απλώς μία ιστορία της προετοιμασίας. Θα είναι μία πραγματική επιλογή για τον Μπαρτζώκα.

Το πρώτο σοβαρό δείγμα απέναντι στη Φενέρμπαχτσε έδειξε ακριβώς αυτή την προοπτική. Και ίσως η φετινή σεζόν να είναι η χρονιά που ο Τάισον Γουόρντ θα κάνει το... extra mile και θα πάρει την φανέλα βασικού στο "σπίτι" του.