Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό. Σε όλο τον πλανήτη, πρώτα και κύρια στις ΗΠΑ αλλά και στις βασικές χώρες της Ευρώπης, γίνονται συζητήσεις για την έλλειψη προσώπων και κατ’ επέκταση ηγετών. Κοτζάμ Δημοκρατικοί και δεν μπορούσαν να βρουν έναν κανονικό υποψήφιο για την προεδρία. Και ταυτόχρονα αναδεικνύονται σε ουκ ολίγες χώρες πρόσωπα που στις εποχές της άνθισης της πολιτικής δεν θα περνούσαν ούτε απ’ έξω από τα Κοινοβούλια.

Η γενικότητα του φαινομένου μπορεί να μας παρηγορεί ως χώρα, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μας προβληματίζει. Αναφέρομαι στο ερώτημα τις πταίει και ευδοκιμούν διάφορες περιθωριακές φιγούρες στον δημόσιο βίο παράλληλα με την υποχώρηση των κομμάτων. Τι κάνει τους πολίτες να πιστεύουν ότι πολιτικοί απατεώνες, περιφερόμενα νούμερα, έμποροι συναισθήματος, μπορούν να του επιλύσουν τα προβλήματα; Πιστεύει πραγματικά κάποιος/α ότι όσοι φωνάζουν, όσοι καταγγέλλουν, όσοι λασπολογούν, όσοι σκανδαλολογούν έχουν τις λύσεις για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την υγεία, την εκπαίδευση, τη φορολογία, το ασφαλιστικό κ.λπ; Το καταγράφουμε ως ειλικρινές ερώτημα διότι επικρατεί η απλουστευτική απάντηση πως δεν τους ενδιαφέρει. Αντιθέτως. Το μόνο, λέει, που θέλουν είναι να εκδικηθούν το «σύστημα».

Είναι μια σημαντική μερίδα συμπολιτών μας που φαντασιώνεται πως κάποιοι αόρατοι άνθρωποι διαχειρίζονται τις τύχες τους. Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το «πολιτικό σύστημα» δεν είναι απρόσωπο, ούτε κάτι γενικό και αόριστο, όπως ενδεχομένως πολλοί θεωρούν. Το «πολιτικό σύστημα» είναι οι επιλογές των ανθρώπων, αυτών που πηγαίνουν στην κάλπη, έστω κάθε τέσσερα χρόνια. Οι πολίτες το διαμορφώνουν, για την ακρίβεια το συνδιαμορφώνουν. Προφανώς υπάρχουν συμφέροντα, σφαίρες επιρροής, ισχυροί άνθρωποι, διαπλοκή. Στο τέλος της ημέρας, όμως, κανένα «σύστημα» δεν μπορεί να σταματήσει κανένα λαϊκό ποτάμι, όποια μέσα και αν χρησιμοποιηθούν. Το είδαμε στη Μεταπολίτευση, από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον Αλέξη Τσίπρα. Αμφότεροι, θεωρητικά, ήταν κόντρα σε αυτό που λέμε σύστημα. Δεν τους ήθελαν οι «ξένοι», δεν τους ήθελε η διαπλοκή, δεν τους ήθελαν τα κραταιά μίντια. Άρα έχει μια σημασία το (όποιο) σύστημα, έχει όμως μεγαλύτερη σημασία η πολιτική.

Και η πολιτική γίνεται αποκλειστικά από κανονικά κόμματα: με ηγεσία, με στελέχη, με πρόγραμμα. Αυτό είναι το μοναδικό τρίπτυχο για να υπάρξει οπουδήποτε πραγματική αλλαγή στη ζωή των πολιτών. Και όχι κόμματα ΙΧ σαν αυτά που έχει ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου και φιλοδοξεί να φτιάξει η Καρυστιανού και δεν ξέρω ποιος άλλος. Ας ξαναπιστέψουμε, λοιπόν, στην πολιτική και όχι στην αντιπολιτική...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή