Ένας κορυφαίος δημοσκόπος ρωτήθηκε τις προάλλες για τη δημοσκοπική πορεία του ΠΑΣΟΚ. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Με τέτοιο σκορποχώρι και πάλι καλά».

Πράγματι, η εικόνα που εμφανίζει προς τα έξω το ΠΑΣΟΚ μόνο σε συντεταγμένο κόμμα δεν παραπέμπει, πόσω δε μάλλον σε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που φιλοδοξεί να διαδεχτεί την κυβέρνηση. Το κάθε στέλεχος λέει ό,τι του έρθει στο κεφάλι, με αποτέλεσμα ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης να κάνει πάρτι με τα διάφορα φιντάνια του κόμματος. Και όταν λέμε «φιντάνια» δεν εννοούμε (μόνο) κάποια νεότερα στελέχη, που έχουν ακόμα και το άλλοθι της απειρίας και κατ’ επέκταση το δικαίωμα στο λάθος.

Αναφερόμαστε σε κορυφαίους κομματικούς παράγοντες, με θεσμικούς τίτλους. Σαν να ζουν αποκλειστικά για τα λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας, ακόμα και αν γίνονται πολιτικά ρεζίλι με τις μπαρούφες που εκτοξεύουν. Η αίσθηση που δίνεται είναι πως το κάθε στέλεχος έχει τραβήξει τον δικό του δρόμο και ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την πάρτη του. Το μόνο που τον/την καίει είναι μην προστεθεί στην περιφέρειά του/της κάποιο άλλο πρόσωπο που θα απειλήσει την (επαν) εκλογή του/της.

Δεν υπάρχει κανένας αξιακός κώδικας και πολύ περισσότερο ιδεολογικός άξονας, ας μη μιλήσουμε για την έννοια της συντροφικής αλληλεγγύης που δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Οι διαθέσεις και οι απόψεις μεταβάλλονται ανάλογα τις συνθήκες: Για παράδειγμα, ναι στη διεύρυνση αρκεί να μην είναι στη δική μας περιφέρεια. Η κατάσταση που εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τωρινή, τα δείγματα, ιδίως από συγκεκριμένα πρόσωπα, υπήρχαν από την επομένη των εσωκομματικών εκλογών, απλώς τώρα έχουν κορυφωθεί. Με αποτέλεσμα να χάνεται η προγραμματική δουλειά που γίνεται σε όλα τα επίπεδα και μάλιστα πολλές φορές η κυβέρνηση τρέχει πίσω από τις πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, με τελευταία αυτή για το κυκλοφοριακό.

Αλλά, όπως είπαμε, όλα αυτά χάνονται μέσα στην κοτσάνα του κάθε στελέχους. Προφανώς όλα τα προαναφερθέντα συμπυκνώνονται στις δημοσκοπήσεις και την πολυσυζητημένη βελόνα, για την οποία ουκ ολίγοι μάχονται για να μην ξεκουνηθεί. Λες και όταν κάτσουν οι ίδιοι στην προεδρική καρέκλα θα εκτοξευτεί… Είναι σαφές πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να πάει έτσι στις εκλογές. Όπερ σημαίνει ότι κάτι δραστικό πρέπει να γίνει. Και σε αυτές τις περιπτώσεις η ευθύνη είναι αποκλειστικά της ηγεσίας. Η οποία, καλώς ή κακώς, άφησε την μπάντα ελεύθερη με αποτέλεσμα αυτή την κακοφωνία, στα όρια της αποκρουστικότητας. Αυτό, αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να σηκώσει κεφάλι, πρέπει να το τελειώσει χθες. Και ο μόνος τρόπος να σταματήσει είναι τα πειθαρχικά μέτρα.

Αν ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κάνει διαγραφές και αν δεν ανακοινώσει πως από εδώ και στο εξής όποιο στέλεχος προκαλέσει πρόβλημα στην παράταξη θα μείνει εκτός ψηφοδελτίων, τότε είναι βέβαιο πως το ΠΑΣΟΚ θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μιας και στις επικείμενες εκλογές κρίνεται οριστικά και αμετάκλητα η τύχη του.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή