Τις προάλλες ο κορυφαίος συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης έγραψε στα «ΝΕΑ» ένα εξαιρετικό άρθρο όπου περιέγραφε την περιπέτειά του με τα μέσα συγκοινωνίας μια μέρα που τα ταξί είχαν απεργία. Ο Χωμενίδης κατέληγε στο συμπέρασμα πως αρκεί η χρήση των μέσων συγκοινωνίας για μία μέρα για να μετατραπεί ένας πολίτης σε αυτό που γενικώς ονομάζουμε «αντισυστημικό». Πως, δηλαδή, ένας άνθρωπος μπορεί να εξοργιστεί με το κράτος και να βγάλει αντίδραση, που μπορεί να τον οδηγήσει στα άκρα και να τον κάνει να υιοθετήσει ψεκασμένες θεωρίες ή, έστω, απλουστευτικές λύσεις.

Η δύναμη εν προκειμένω είναι στο παράδειγμα και ο Χωμενίδης ως συγγραφέας έδωσε ένα πολύ χαρακτηριστικό. Όπως εξίσου δυνατό (αντι)παράδειγμα είναι αυτό με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ. Τι να σκεφτεί άραγε ο μέσος πολίτης όταν διαβάζει πως ο επί 20ετία πρόεδρος της ομοσπονδίας των εργαζομένων της χώρας φέρεται να είναι μπλεγμένος σε κύκλωμα διασπάθισης δημοσίου χρήματος ύψους 73.000.000 ευρώ, την ίδια ώρα που εκατομμύρια ευρώ κάνουν παρέλαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς ή ακούει για σπίτια με πισίνες; Το παράδειγμα Παναγόπουλου είναι στην πράξη καταστροφικό. Αφενός επειδή ρίχνει νερό στον μύλο της αντίδρασης, της ισοπέδωσης, του «όλοι ίδιοι είναι». Αφετέρου επειδή δυσφημεί στον ύψιστο βαθμό έναν πυλώνα της δημοκρατικής λειτουργίας που δεν είναι άλλος από τα συνδικάτα. Και για τα δύο πρέπει να λογοδοτήσει ο ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, πέραν της δικαστικής περιπέτειας που θα αντιμετωπίσει.

Δυστυχώς, με τους Παναγόπουλους, τους τηλεμαϊντανούς, τους μεταφερόμενους από κόμμα σε κόμμα πολιτικούς, υπάρχει μια γενικότερη κατάπτωση, η οποία ενισχύει το περιθώριο, τους -λέμε τώρα- αντισυστημικούς. Το βλέπει κανείς πρώτα και κύρια στη Βουλή, όπου κυριαρχούν φιγούρες σαν του Γεωργιάδη και της Κωνσταντοπούλου. Γενικότερα τον τόνο δίνουν οι πολιτικοί της φθήνιας, που ενδιαφέρονται για τα λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας του ΤikΤok ή για να παίξουν στις διάφορες ομάδες (Αλήθειας) των social media. Η κατάντια της Βουλής δεν έχει προηγούμενο. Πλην προφανών εξαιρέσεων, η πλειονότητα των μελών της εθνικής αντιπροσωπείας είναι κάτω του μετρίου. Ορθώς θα πει κάποιος «αυτή είναι η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει», η Βουλή, άλλωστε, είναι ένας καθρέπτης της κοινωνίας μας. Και όπως όλα δείχνουν, η επόμενη Βουλή θα είναι σίγουρα χειρότερη, όπου θα προστεθεί η ψεκασμένη γραφικότητα της Καρυστιανού και ό,τι άλλο αντίστοιχο μπορεί να προκύψει. Αν δεν εμφανιστούν θετικά παραδείγματα, που τόσο ανάγκη έχει η κοινωνία, τότε «πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία»…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή