Παραδειγματική διαγραφή
Άρθρο γνώμης
Μήπως βρίσκονται στο 13% διότι κάποια στελέχη δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να πετροβολούν το κόµµα τους;
Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ είναι ταυτισμένη με το μοντέλο διοίκησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Και μία από τις ενδεικτικές πτυχές της διοίκησης του Ανδρέα ήταν (και) οι διαγραφές. Είτε εσωκομματικών ομάδων, όπως ήταν η Δημοκρατική Άμυνα (Σάκης Καράγιωργας, Νίκος Κωνσταντόπουλος κ.ά.). Είτε κορυφαίων στελεχών, μεταξύ αυτών την Αμαλία Φλέμινγκ, τον Γεράσιμο Αρσένη, τη Μελίνα Μερκούρη, τον Αντώνη Τρίτση, τον Αλέξανδρο Μαγκάκη κ.ά. Κατά καιρούς διάφορα στελέχη έθεταν εαυτούς εκτός κόμματος ή κατέβαιναν από το τρένο.
Τα κατασταλτικά μέτρα δεν ήταν απλώς μια ένδειξη στιγμιαίας πυγμής, αντιμετωπίζονταν ως επιβεβαίωση του μεγαλείου του ηγέτη. Στον μύθο του Ανδρέα ένα από τα συστατικά ήταν και αυτό των διαγραφών. Πάντα με το επιχείρημα ότι προστατεύει το κόμμα του από τους «εσωτερικούς εχθρούς». Προφανώς και τα μεγέθη δεν είναι ίδια, πόσω δε μάλλον οι εποχές.
Η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ωστόσο, ξύπνησε μνήμες. Το ερώτημα κατά πολλούς είναι αν το ΠΑΣΟΚ έχει την πολυτέλεια να διαγράφει στελέχη του όταν τα ποσοστά του είναι πέριξ του 13%. Η ερώτηση εύκολα μπορεί να αντιστραφεί. Μήπως το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αυτά τα ποσοστά διότι στελέχη του όπως ο κ. Κωνσταντινόπουλος δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να πετροβολούν το κόμμα τους και δεν μπορούν να χωνέψουν το εσωκομματικό αποτέλεσμα του Οκτωβρίου του 2024; Τείνει να γίνει κουραστικό ακόμα και για τον πιο φανατικό ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ να ακούει για τα εσωκομματικά, τις διαφοροποιήσεις ή τις αντιδράσεις σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία παίρνει ο Ανδρουλάκης.
Διότι, κακά τα ψέματα, αυτό συμβαίνει. Και προφανώς δεν είναι αποτέλεσμα εσωκομματικής δημοκρατίας ούτε πλούτου ιδεών οι διαφοροποιήσεις. Δεν φημίζεται εδώ και χρόνια το ΠΑΣΟΚ για την ιδεολογική διαπάλη. Αντιθέτως φημίζεται για τις μωροφιλοδοξίες των στελεχών του, την απουσία συντροφικότητας και αλληλεγγύης, την έλλειψη κομματικού πατριωτισμού, την έμφαση στις προσωπικές στρατηγικές.
Αυτά οι πρώτοι που τα καταλαβαίνουν είναι οι ψηφοφόροι, που ενοχλούνται από την εικόνα που εκπέμπει το κόμμα τους. Δεν γνωρίζουμε αν θα αλλάξει αυτή η εικόνα με τη διαγραφή του Κωνσταντινόπουλου. Όμως είναι σήμα για παραδειγματισμό προς τα στελέχη του. Αν δεν λειτουργήσει ούτε αυτό, τότε ας κατέβουν όλοι από το… τρένο.
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή
Τα κατασταλτικά μέτρα δεν ήταν απλώς μια ένδειξη στιγμιαίας πυγμής, αντιμετωπίζονταν ως επιβεβαίωση του μεγαλείου του ηγέτη. Στον μύθο του Ανδρέα ένα από τα συστατικά ήταν και αυτό των διαγραφών. Πάντα με το επιχείρημα ότι προστατεύει το κόμμα του από τους «εσωτερικούς εχθρούς». Προφανώς και τα μεγέθη δεν είναι ίδια, πόσω δε μάλλον οι εποχές.
Η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ωστόσο, ξύπνησε μνήμες. Το ερώτημα κατά πολλούς είναι αν το ΠΑΣΟΚ έχει την πολυτέλεια να διαγράφει στελέχη του όταν τα ποσοστά του είναι πέριξ του 13%. Η ερώτηση εύκολα μπορεί να αντιστραφεί. Μήπως το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αυτά τα ποσοστά διότι στελέχη του όπως ο κ. Κωνσταντινόπουλος δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να πετροβολούν το κόμμα τους και δεν μπορούν να χωνέψουν το εσωκομματικό αποτέλεσμα του Οκτωβρίου του 2024; Τείνει να γίνει κουραστικό ακόμα και για τον πιο φανατικό ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ να ακούει για τα εσωκομματικά, τις διαφοροποιήσεις ή τις αντιδράσεις σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία παίρνει ο Ανδρουλάκης.
Διότι, κακά τα ψέματα, αυτό συμβαίνει. Και προφανώς δεν είναι αποτέλεσμα εσωκομματικής δημοκρατίας ούτε πλούτου ιδεών οι διαφοροποιήσεις. Δεν φημίζεται εδώ και χρόνια το ΠΑΣΟΚ για την ιδεολογική διαπάλη. Αντιθέτως φημίζεται για τις μωροφιλοδοξίες των στελεχών του, την απουσία συντροφικότητας και αλληλεγγύης, την έλλειψη κομματικού πατριωτισμού, την έμφαση στις προσωπικές στρατηγικές.
Αυτά οι πρώτοι που τα καταλαβαίνουν είναι οι ψηφοφόροι, που ενοχλούνται από την εικόνα που εκπέμπει το κόμμα τους. Δεν γνωρίζουμε αν θα αλλάξει αυτή η εικόνα με τη διαγραφή του Κωνσταντινόπουλου. Όμως είναι σήμα για παραδειγματισμό προς τα στελέχη του. Αν δεν λειτουργήσει ούτε αυτό, τότε ας κατέβουν όλοι από το… τρένο.
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή
En