O χρόνος μετράει πλέον αντίστροφα για την αποσαφήνιση του πολιτικού τοπίου. Η μοναδική ουσιαστική και συνάμα σοβαρή εκκρεμότητα είναι η δημιουργία του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Θα πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη στη σκακιέρα της Κεντροαριστεράς, που θα επικαθορίσει πλήρως τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, ενώ δεν είναι εύκολο να εκτιμηθεί αν και πόσο θα επηρεάσει το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Τσίπρας δεν διεισδύει στην μπετοναρισμένη βάση του ΠΑΣΟΚ, όμως το ερώτημα είναι αν θα του «κόψει» δυνητικούς ψηφοφόρους. Οι περιπτώσεις δημιουργίας κομμάτων από Αντώνη Σαμαρά και Μαρία Καρυστιανού αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τα (πολύ) δεξιά και συντηρητικά ακροατήρια. Ένα κόμμα από τον πρώην πρωθυπουργό όλο και κάτι θα τσιμπήσει από τη ΝΔ, γεγονός που σταθμίζει ο Μεσσήνιος πολιτικός, καθώς αυτός μοιάζει να είναι ο αποκλειστικός στόχος του. Πολιτικό κενό δεν υπάρχει, άλλωστε όσα πρεσβεύει δεν έχουν καμία διαφορά στη «μετά Τραμπ» ΝΔ του κ. Μητσοτάκη.

Σε ό,τι αφορά το κόμμα Καρυστιανού, αν τελικά καταφέρει να φτάσει ως τις εκλογές, θα ανακατέψει την τράπουλα στο γήπεδο του περιθωρίου, επηρεάζοντας προσωποπαγή κόμματα όπως της Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου, της Λατινοπούλου και λοιπά. Στο τέλος της ημέρας θα είναι «πολλή συζήτηση για το τίποτα» η περίπτωσή της. Εκ των πραγμάτων λοιπόν και εν αναμονή του κόμματος του κ. Τσίπρα, τα φώτα πέφτουν στο ΠΑΣΟΚ. Οι προηγούμενες ευκαιρίες του Νίκου Ανδρουλάκη είχαν τη σημασία τους, όμως το τωρινό σκηνικό δεν έχει ομοιότητα με κανένα άλλο. Διότι τώρα είναι το πραγματικό momentum για το ΠΑΣΟΚ, τώρα η ιστορία αρχίζει να θυμίζει την αντίστοιχη περίοδο όταν πλησίαζε το τέλος του Κώστα Καραμανλή και ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε τη μεγάλη έκπληξη-ανατροπή. Το τοπίο είναι πάνω-κάτω ίδιο. Η ΝΔ φθείρεται από τα σκάνδαλα και τις παρενέργειες του πολέμου, ενώ κανείς δεν πρέπει να υποτιμά και τη φθορά του χρόνου. Ο πρωθυπουργός έχει εμφανώς ξεμείνει από καύσιμο και τα δυσκολότερα είναι μπροστά του. Το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την ανάποδη διαδρομή, που επίσης αρχίζει να θυμίζει τα τέλη του 2008 και τις αρχές του 2009. Έπειτα από μια μακρά περίοδο εσωκομματικών συγκρούσεων, η εικόνα του κόμματος έχει ομογενοποιηθεί και ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να οδεύει για πρώτη φορά προς τις εκλογές χωρίς να αγχώνεται για τα νώτα του.

Το τελευταίο ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ σχεδόν από την πρώτη μέρα που ο Ανδρουλάκης εξελέγη πρόεδρος. Όποιο στέλεχος έβγαινε στα ΜΜΕ δεν απαντούσε για τις θέσεις του κόμματος ή για την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά απολογούνταν για τον (κάθε) Κωνσταντινόπουλο. Αυτά φαίνεται πως τελείωσαν. Τώρα αρχίζει το πιο κρίσιμο και δυσκολότερο σκέλος για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Να πείσει ευρύτερα στρώματα ότι αποτελεί τον εν αναμονή πρωθυπουργό και πως το κόμμα του είναι έτοιμο να κυβερνήσει. Στο ΠΑΣΟΚ δεν λείπει το πρόγραμμα. Μια χαρά θέσεις έχει. Αυτό που πρέπει να δείξει είναι ποια πρόσωπα θα το υπηρετήσουν. Όλη η «δουλειά» από εδώ και στο εξής πρέπει να γίνει αποκλειστικά στην πρωθυπουργική εικόνα του κ. Ανδρουλάκη και των «υπουργών» του.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή