Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα βρέθηκε αυτή την εβδοµάδα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Ακόµα και όσοι πρόλαβαν να το προµηθευτούν δεν έχουν προλάβει να ολοκληρώσουν την ανάγνωσή του, κάτι που ισχύει και για τον γράφοντα. Μέχρι στιγµής, πάντως, µεγαλύτερη προβολή από το περιεχόµενο του βιβλίου έχουν οι αντιδράσεις που προκαλεί, ιδίως από τους παλιούς συντρόφους του κ. Τσίπρα, που µε τις δηλώσεις του αποδοµούν τα γραφόµενα ή τον συγγραφέα

Η κατάσταση στον ευρύτερο πολιτικό χώρο της Αριστεράς θυµίζει σε µεγάλο βαθµό το ΠΑΣΟΚ πριν από δέκα χρόνια. Στις βουλευτικές του Ιανουαρίου του 2015 είχε φτάσει στο εκλογικό του ναδίρ. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε θέσει εαυτόν εκτός ΠΑΣΟΚ και είχε δηµιουργήσει το ΚΙ∆ΗΣΟ, µε το οποίο συµµετείχε στις εκλογές. Αξίζει να σηµειωθεί ότι τον Ιούνιο του 2008 ο ΓΑΠ είχε αποµακρύνει τον προκάτοχό του στην προεδρία, Κώστα Σηµίτη, από την Κοινοβουλευτική Οµάδα, ενώ η Φώφη Γεννηµατά, που διαδέχθηκε τους επόµενους µήνες τον Βαγγέλη Βενιζέλο, άφησε τον δικό της προκάτοχο εκτός συνδυασµών στις εκλογές του 2019.

Εκείνα τα χρόνια ο κάθε διατελέσας πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρουσίαζε τη δική του εκδοχή για τους λόγους για τους οποίους η χώρα οδηγήθηκε στα µνηµόνια και για τον τρόπο που θα µπορούσε να βγει από αυτά. Πολύ διαφορετικές γνώµες εξέφραζαν τα στελέχη του χώρου, που, πέραν του ΠΑΣΟΚ και του ΚΙ∆ΗΣΟ, είχαν διασκορπιστεί ανάµεσα σε ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάµι, Νέα ∆ηµοκρατία, µέχρι και τους ΑΝ.ΕΛ., όπως ο τότε αντιπρόεδρός τους, Παναγιώτης Σγουρίδης. Το τέλος του δράµατος των προκατόχων δόθηκε το 2021, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου προσπάθησε να επανέλθει στην προεδρία, αποτυγχάνοντας να εκλεγεί. Για να επιστρέψουµε στη σηµερινή συγκυρία και στην Αριστερά, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει µε το βιβλίο του τη δική του εκδοχή της ιστορίας και ώθησε άπαντες να τοποθετηθούν επ’ αυτής. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόµµατος. Σε αυτό θα συµµετέχουν όσοι ταυτίζονται µε αυτήν τη δική του εκδοχή, ενώ θα αφήσει προφανώς εκτός όσους περιγράφει στις σελίδες του ως ακατάλληλους. ∆ανειζόµενος τον µύθο της «Οδύσσειας», θα έλεγα ότι εξοντώνει τους µνηστήρες, µε στόχο να ξανακαθίσει στον θρόνο.

Μελετώντας την πρόσφατη ιστορία ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς, αντιλαµβάνεται κανείς έναν βασικό λόγο που η Νέα ∆ηµοκρατία απέµεινε η µοναδική σταθερά του ελλαδικού πολιτικού συστήµατος. Ηταν η υπεύθυνη στάση του Κώστα Καραµανλή στις εκλογές του 2009, του 2012 και του δηµοψηφίσµατος και η συστράτευση Αντώνη Σαµαρά και Βαγγέλη Μεϊµαράκη σε όλες τις εκλογικές αναµετρήσεις τα τελευταία χρόνια.

Ο καθηγητής Αλιβιζάτος είχε µιλήσει για «προπατορικό αµάρτηµα» που αφορά τους µεγάλους εγωισµούς του αριστερού πολιτικού χώρου. Τον Μάρτιο του 2019, σε µια συνέντευξή του, ανέφερε πόσο ζήλευε τη ∆εξιά βλέποντας στην πρώτη σειρά Σαµαρά και Καραµανλή να χειροκροτούν τον Μητσοτάκη. Είχε δίκιο, καθώς από το 2009 µέχρι πρόσφατα οι προκάτοχοι των προέδρων της Ν.∆. απέφευγαν τις διαφοροποιήσεις στις δηµόσιες τοποθετήσεις τους. Παρότι απέχουµε πολύ από τα προσωποπαγή κόµµατα του 19ου αιώνα και τα πολιτικά στελέχη από τη δεκαετία του 1970 παλεύουν ώστε τα κόµµατα από αρχηγικά να γίνουν κόµµατα αρχών, σύµφωνα µε τη µυθολογία του Σταύρου Τσιώλη, οι ηγέτες διατηρούν τη δύναµη της φωνής και της σιωπής. Ιδιαιτέρως στις πτωχικές «Ιθάκες».

*συµβούλου στρατηγικής, επικοινωνίας και πολιτικής διαχείρισης

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά