Την παραµονή των Χριστουγέννων χιλιάδες παιδιά ανά την Ελλάδα βγήκαν στις γειτονιές τους για να πουν τα κάλαντα. Κάποια από αυτά στο τέλος της ηµέρας επέστρεψαν µε γεµάτες τις τσέπες, που τα βοηθήσαν να αποκτήσουν το παιχνίδια που ονειρεύονταν και κάποια άλλα µε ελάχιστα χρήµατα. Αρχικά έχει σηµασία το «καλλιτεχνικό σχήµα». Oταν τα παιδιά είναι πολλά, τα χρήµατα διαιρούνται σε πολλά µερίδια, συνεπώς είναι δυσκολότερο να µείνουν ικανοποιηµένα σε σχέση µε όσα κινούνται σε δυάδες, ώστε να δικαιούνται το 1/2 των εισπράξεων έκαστο.

Εξίσου σηµαντική είναι η ύπαρξη συγγενών και φίλων στην περιοχή, ώστε η επίσκεψη στις οικίες τους να εξασφαλίζει ένα σηµαντικό αρχικό boost. ∆εν πρέπει, επίσης, να ξεχνάµε τον χρόνο εκκίνησης. Οσο πιο νωρίς ξεκινήσει µια οµάδα, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να είναι η πρώτη που θα χτυπήσει ένα κουδούνι και, συνεπώς, οι οικοδεσπότες να ανοίξουν την πόρτα. Από το τρίτο και το τέταρτο χτύπηµα δύσκολα ξανανοίγουν την πόρτα. Γι' αυτό, όταν είναι πολλοί οι ανταγωνιστές, έχει εξαιρετική σηµασία η επιλογή των οικοδοµικών τετραγώνων τα οποία θα καλυφθούν.

Θυµάµαι ότι, όταν ξεκίνησα να λέω τα κάλαντα µαζί µε τους συµµαθητές µου στην Κάτω Γλυφάδα, στα τέλη της δεκαετίας του '80, οι επιδόσεις µας ήταν περιορισµένες, µέχρι που ανακάλυψα ένα κοµµάτι µε µη δενικό ανταγωνισµό. Μια σειρά από µονοκατοικίες κοντά στην 4η Μαρίνα, όπου κατοικούσαν κυρίως ηλικιωµένοι και εύποροι κάτοικοι. Από εκεί ξεκινούσαν τα κάλαντα, για να συνεχιστούν στην αγορά της Γλυφάδας, όταν άνοιγαν τα καταστήµατα. Επίσης, µεγαλώνοντας προστέθηκαν στο οπλοστάσιο µελόντικα και φλογέρα, που ελάχιστοι ανταγωνιστές διέθεταν.

Αυτά τα στοιχειώδη, που αντιλαµβάνονται τα παιδιά έπειτα από δύο-τρεις εξορµήσεις για κάλαντα, φαίνεται να αγνοούν τα περισσότερα επιτελεία των κοµµάτων της αντιπολίτευσης. Κινούνται µε βραδύτητα, αποφεύγουν να πάρουν θέση, που πιθανώς να επιφέρει και πολιτικό κόστος, µε αποτέλεσµα να χάνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. ∆εν έχουν αποτελεσµατικό targeting, µε αποτέλεσµα να απευθύνονται όλοι στους ίδιους ψηφοφόρους, µε τα ίδια µουσικά όργανα, την ίδια στιγµή που αδυνατούν να συνεργαστούν µεταξύ τους. Θυµίζουν οµάδες µαθητών και µαθητριών που συνωστίζονται έξω από τις ίδιες πολυκατοικίες χτυπώντας τα ίδια κουδούνια, µε αποτέλεσµα να βρίσκουν κλειστές πόρτες. Την ίδια ώρα, αφήνουν ολόκληρες γειτονιές, στις οποίες µπορεί να µην υπάρχουν παιδιά να πουν τα κάλαντα. ∆εν τολµούν να διαφοροποιηθούν δοκιµάζοντας µια άλλη περιοχή ή να αξιοποιήσουν ένα µουσικό όργανο για να τραβήξουν την προσοχή. Οι επόµενες εκλογές αναµένεται να είναι διπλές, αν δεν προκύψει αυτοδυναµία. Τα διδάγµατα της παραµονής Χριστουγέννων µπορεί να αξιοποιηθούν την παραµονή της Πρωτοχρονιάς.

Επιπλέον, λησµονούν ότι πολλοί απουσιάζουν στα χωριά τους για Χριστούγεννα - Πρωτοχρονιά και επιστρέφουν στο σπίτι τους για τα Φώτα. Υπάρχει, λοιπόν, ακόµα µία ευκαιρία για κάλαντα, αρκεί να βγουν ξανά στους δρόµους, να χτυπήσουν πόρτες και να ξαναρωτήσουν: «Να τα πούµε;». Και κάπως έτσι τελειώνει το πρώτο µου άρθρο για το 2026, µε έµπνευση από έναν φίλο που έγινε πατέρας τη χρονιά που τελείωσε. Μπορεί να αξιοποιηθεί ως συµβουλή στο παιδί του, όταν ξεκινήσει να πηγαίνει για τα κάλαντα ή αν αποφασίσει να ασχοληθεί µε το πολιτικό µάρκετινγκ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ''ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ''