Η εποχή Σηµίτη ξαναήρθε στην επικαιρότητα µε αφορµή το ντοκιµαντέρ του «Βήµατος» «Η εποχή της Ευρώπης» και το αντίστοιχο του Αλέξη Παπαχελά για την κρίση των Ιµίων, που προβλήθηκε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Από τις οθόνες των τηλεοράσεων, των tablets και των κινητών πέρασαν πρόσωπα που έζησαν τα γεγονότα από κοντά, µίλησαν για τα επιτεύγµατα, αλλά και τις αποτυχίες, µια εκ των οποίων ήταν και τα Ιµια.

Για να θυµούνται οι παλαιότεροι και να µαθαίνουν οι νεότεροι. Υπάρχουν όµως κάποια διδάγµατα που θα µπορούσαν να φανούν χρήσιµα στην εποχή µας. Το πρώτο δίδαγµα αφορά το κόµµα του οποίου ηγήθηκε επί οκτώ χρόνια και το οποίο µετά την αποχώρησή του σπανίως βρέθηκε σε ηρεµία. Το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να επικρατήσει στις βουλευτικές του 1996 και του 2000, συµπληρώνοντας περισσότερα από 10 χρόνια στη διακυβέρνηση. Ο Κώστας Σηµίτης το πέτυχε επειδή βρήκε τον τρόπο να κρατήσει το κόµµα του ενωµένο, παρά τις αναταράξεις, ενώ και οι αντίπαλοί του στις µάχες της διαδοχής υπηρέτησαν τους σκοπούς ενός «µεγάλου ΠΑΣΟΚ», όπως αναφέρει ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο ντοκιµαντέρ του «Βήµατος». 

Ενα δεύτερο δίδαγµα είναι προς το σύνολο των φιλοευρωπαϊκών δυνάµεων της χώρας: σε αυτό ένας Ευρωπαίος σοσιαλδηµοκράτης πέτυχε να βάλει τη χώρα στον σκληρό πυρήνα της ενωµένης Ευρώπης. Αν ο τρόπος που συνέβη αυτό συνεχίζει να προκαλεί ερωτήµατα, όχι µόνο για τη χώρα µας, αλλά και για άλλες, η ένταξη της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας στην Ενωση αποτελεί αναµφισβήτητα ορόσηµο για τον Ελληνισµό. Μια µεγάλη επιτυχία, που πιστώνεται και στις φιλοευρωπαϊκές δυνάµεις της Μεγαλονήσου, µε επικεφαλής τον κεντροδεξιό Πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη.

Ένα δίδαγµα προς το σύνολο του πολιτικού συστήµατος είναι η αντιµετώπιση του εξ Ανατολής κινδύνου, που απαιτεί επενδύσεις, συνέχεια και πολιτική σταθερότητα. Οι διηγήσεις των πρωταγωνιστών της κρίσης των Ιµίων θυµίζουν όλα αυτά που υποβαθµίζουν παραδοσιακά τη χώρα: εφησυχασµό, κοµµατισµό, ασυνεννοησία, επικοινωνιακή διαχείριση, αντί της επιχειρησιακής. Κυρίως, όµως, θυµίζουν το γεγονός ότι και σε αυτήν την περίπτωση οι κρίσεις µε τους γείτονες συµβαίνουν συνήθως όταν έχουµε νέες (Γεωργίου Παπανδρέου, Ανδρουτσόπουλου) ή αδύναµες (Παπάγου) κυβερνήσεις, ακόµα κι αν προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο, όπως τον Ιανουάριο του 1996.

Αν στην περίπτωση των Ιµίων ο Κώστας Σηµίτης είχε το ελαφρυντικό των λίγων ηµερών στην πρωθυπουργία, υπάρχουν µια σειρά από άλλες επιλογές που µακροπρόθεσµα αποδείχθηκαν λανθασµένες ή καταστροφικές. Η µεγαλύτερη ήταν το Ασφαλιστικό, που οδήγησε στη χρεοκοπία της χώρας, αλλά ήταν επίσης η κακή αξιοποίηση της διοργάνωσης των Ολυµπιακών Αγώνων, που γέµισαν τη χώρα «λευκούς ελέφαντες», η «φούσκα» του Χρηµατιστηρίου, που κατέστρεψε οικονοµικά χιλιάδες οικογένειες, οι νέες αστυνοµικές ταυτότητες και η σύλληψη Οτσαλάν, που έφεραν στην επιφάνεια µια υπερσυντηρητική εκδοχή ∆εξιάς, που άκµασε αργότερα. Τέλος, ένα δίδαγµα και παράδειγµα προς αποφυγή ήταν η παράδοση του λεγόµενου «δαχτυλιδιού» προς τον Γιώργο Παπανδρέου, που δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους για τους οποίους επελέγη ως τρόπος διαδοχής.

Ολα αυτά τα διδάγµατα που µας υπενθύµισαν τα δύο ντοκιµαντέρ πιθανώς να ήταν λιγότερο χρήσιµα στους άµεσους διαδόχους του Κ. Σηµίτη στην προεδρία του κόµµατός του και στην πρωθυπουργία. Ισως ήταν νωρίς για να απαλλαγεί η χώρα από τα βαρίδια της. Αύριο µπορεί να είναι αργά. 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ''Παραπολιτικά''