Πόσο απέχουµε από την Ελλάδα του 1985; Την εποχή που ο Χρήστος Σαρτζετάκης ορκιζόταν Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας; «Είµεθα έθνος ανάδελφον», έλεγε στην οµιλία του ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος, που µε τις ψήφους ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ διαδέχθηκε στο αξίωµα τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Κωνσταντίνο Καραµανλή. Στα χρόνια που µεσολάβησαν περάσαµε από πολλά κύµατα, αλλά βγήκαµε από αυτή την «εθνική µοναξιά», που τραγούδησε µοναδικά ο ∆ηµήτρης Μητροπάνος τη δεκαετία του ’90.

Ηρθαµε πιο κοντά µε τις χώρες της ∆υτικής Ευρώπης, συµµετέχοντας στα επόµενα βήµατα του ευρωπαϊκού σχεδίου. Επιπλέον, µετά την κατάρρευση του ανατολικού µπλοκ, αποκαταστήσαµε τις σχέσεις µας µε τους Βόρειους γείτονές µας, κυρίως µε τη Βουλγαρία και τη Ρουµανία, που ακολούθησαν και αυτές τον ευρωπαϊκό δρόµο.

Οπως γράφαµε τις προηγούµενες εβδοµάδες, συνειδητοποιήσαµε µε άσχηµο τρόπο πόσο κοντά είµαστε γεωγραφικά µε τις χώρες της Αφρικής και ειδικά τη Λιβύη. Αρχικά µε το περιβόητο τουρκολιβυκό µνηµόνιο και τις καραβιές των µεταναστών που έφταναν στην Κρήτη και την Πελοπόννησο. Αυτή η πραγµατικότητα µας έφερε πιο κοντά µε δύο άλλες χώρες της Μεσογείου, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, και ακόµα πιο κοντά στους αδελφούς Κυπρίους.

Η πιο εµβληµατική στιγµή των τελευταίων ετών ήταν σίγουρα η αποστολή του «Κίµωνα» στην Κύπρο. Μια γαλλικής κατασκευής φρεγάτα, που φέρει το όνοµα του στρατηγού Κίµωνα, έσπευσε να υπερασπιστεί την ασφάλεια της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας. Μαζί της η φρεγάτα «Ψαρά» και δύο µαχητικά αεροσκάφη, ενώ ακολούθησαν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες στέλνοντας ένα ηχηρό µήνυµα προς κάθε κατεύθυνση. Στην εσωτερική κατεύθυνση, το µήνυµα ήταν ότι ήρθαµε πιο κοντά στους Ευρωπαίους εταίρους µας, ακόµη και σε αυτούς που µας ήθελαν εκτός Ευρώπης και ευρώ πριν από µόλις µία δεκαετία.

Σε συµβολικό, αλλά και πρακτικό επίπεδο η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup είναι ενδεικτική για την απόσταση που διήνυσε η χώρα τα τελευταία χρόνια από την άκρη της αναµνηστικής φωτογραφίας στο κέντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Εκτός από τον Κυπριακό Ελληνισµό, ήρθαµε πιο κοντά και στον απόδηµο Ελληνισµό, αξιοποιώντας την εξέλιξη της τεχνολογίας, και οφείλουµε να έρθουµε ακόµη πιο κοντά εξετάζοντας όχι µόνο πόσο χρήσιµοι µπορούν να είναι οι απόδηµοι για την πατρίδα, αλλά και πόσο χρήσιµη µπορεί να είναι η Ελλάδα για τους αποδήµους.

Ενώ έχουµε βρει αυτά που πρέπει να φέρουµε πιο κοντά, υπάρχουν πολλά που πρέπει να κρατήσουµε µακριά µας. Είναι όλα αυτά που µας κρατούν πίσω από τις άλλες χώρες της Ενωµένης Ευρώπης, µε αποκορύφωµα την κρίση της προηγούµενης δεκαετίας: ο διχασµός, η δηµοσιονοµική απειθαρχία, την οποία προκαλούσε η ροπή στον λαϊκισµό, οι ισχυρές συντεχνίες, που κάθονταν πάνω στα κεκτηµένα τους και απέτρεψαν απαραίτητες µεταρρυθµίσεις, ο αναποτελεσµατικός δηµόσιος τοµέας, που εµπόδιζε την ιδιωτική πρωτοβουλία, το εκπαιδευτικό µας σύστηµα κ.ά.

Οπως νοµίζαµε ότι απέχουµε πολύ από την ταραγµένη Μέση Ανατολή, έτσι νοµίζαµε ότι απέχουµε πολύ από τη δεκαετία του ’80. Αρκούσαν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τη ΓΣΕΕ για να αντιληφθούµε πως υπάρχουν ακόµη πελατειακά κυκλώµατα και ισχυρές συντεχνίες. Αν στην πρώτη περίπτωση των drones αρκούν οι φρεγάτες και οι συστοιχίες Patriot, στην περίπτωση τέτοιων παθογενειών θα χρειαστούν δραστικότερες λύσεις: µπότες στο έδαφος.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"