Η «συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων» θυμίζει την πασίγνωστη ρήση στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» των Μαρξ και Ένγκελς -εδώ σε παραλλαγή- «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα». Πράγματι, όσο πιο πυκνά ακούμε αυτήν τη συζήτηση από πλειάδα κομμάτων και εκπροσώπων της αντιπολίτευσης τόσο πιο ασαφής και νεφελώδης είναι κάθε προσπάθεια να προσδιοριστεί ποιες είναι οι «προοδευτικές δυνάμεις» που θα αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στην κυβερνητική παράταξη. Είναι και η μεγάλη δυσκολία όλων όσοι επικαλούνται το «μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων»: δεν μπορούν να τις απαριθμήσουν. Υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες.

Πρώτον, όσο περνάει ο καιρός το κατακερματισμένο αντιπολιτευτικό τοπίο διασπάται περαιτέρω. Δεύτερον, στρέφοντας το βλέμμα προς τα αριστερά, η συρρίκνωση του πιο γνωστού ως συνιστώσας του προοδευτικού μετώπου, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, εξελίσσεται με εκθετικούς ρυθμούς. Τρίτον, υπάρχει μια δυσκολία κατάταξης δυνάμεων στο προοδευτικό φάσμα. Είναι φανερό π.χ. πως διίστανται οι απόψεις εάν μπορεί να συμπεριληφθεί και η Πλεύση Ελευθερίας στο «μέτωπο». Τέταρτον, νέοι σχηματισμοί κυοφορούνται, που περιπλέκουν τα πράγματα αντί να ενισχύουν την «προοδευτική συμπαράταξη». Πέμπτον, ακόμα και με πνεύμα ευρύτητας να συμπεριληφθούν σχεδόν οι πάντες -από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη Νέα Αριστερά και τον Γιάνη-, με τις τρέχουσες επα ναλαμβανόμενες ρυθμίσεις τα «κουκιά» δεν βγαίνουν.

Η ερώτηση που ακούγεται κατά κόρον στα τηλεοπτικά παράθυρα προς τους θιασώτες της «προοδευτικής διακυβέρνησης», το ποιοι μπορούν να συναπαρτίσουν το μέτωπο, είναι, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η… ευκολότερη (να μην απαντηθεί…). Γιατί τα δύσκολα αρχίζουν στα επόμενα διλήμματα. Ας αναφερθούμε σε δύο. Καλά να συμπήξουν μέτωπο στην Κεντροαριστερά, αλλά δεν χρειάζεται κάποιο στοιχειώδες πρόγραμμα ως προϋπόθεση για την πολυπόθητη σύγκλιση; Επ’ αυτού δεν γίνεται λόγος.

Το αγκάθι παρακάμπτεται χάριν μιας επιθυμίας για ενότητα και ό,τι ήθελε προκύψει. Κι ακόμη: Ποιος ή ποιοι θα ηγηθούν μιας ενωτικής προσπάθειας; Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς οι φιλοδοξίες, οι διαξιφισμοί, το πλασάρισμα στην pole position υπερβαίνουν την επιδίωξη του «γενικού καλού». Όλα αυτά καταλήγουν στο ερώτημα των ερωτημάτων: Πώς θα κυβερνηθεί ο τόπος με ένα σχήμα που περισσότερο εκφράζει ευχή παρά μια ορατή εναλλακτική λύση; Άγνωστο.

Συνεπώς, δεν μας εκπλήσσουν τα δείγματα της τελευταίας έρευνας της GPO: η δύναμη των «προοδευτικών κομμάτων» πέφτει και η «στήλη» των αναποφάσιστων απογειώνεται στο 17,9%. Ούτε ότι ο ένας στους δύο πολίτες επιμένει να επιλέγει λύση αυτοδυναμίας, έπειτα από τόσα και τόσα…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή