Κάποτε, πολύ παλιά, υπήρχε μια δημοφιλής εκπομπή στο ραδιόφωνο από μια σπουδαία δημοσιογράφο, τη Μαρία Ρεζάν. «Μια ώρα, έτσι, χωρίς πρόγραμμα» ήταν ο τίτλος της, με πολλούς καλεσμένους χωρίς ατζέντα, προετοιμασία και προαπαιτούμενα. Είχε φανατικούς ακροατές. Αρκετές δεκαετίες μετά, το «Έτσι, χωρίς πρόγραμμα» γίνεται η μέθοδος για να κάνεις έναν πολιτικό φορέα…

Την 1η Απριλίου επέλεξε η κυρία Καρυστιανού να αναγγείλει τον δικό της, που λίγες μέρες πριν μια στενή συνεργάτιδά της το είχε προαναγγείλει, απαντώντας «προσεχώς» σε ερώτηση δημοσιογράφου. Το σύνθημά της; «Ξεκινάμε!». Ελπίδα, αλήθεια, δικαιοσύνη, όχι στο σάπιο είναι η περιγραφή του πλαισίου του νέου φορέα. Πρόγραμμα, προτάσεις για τα προβλήματα του τόπου, αρχές, πολιτικό πλαίσιο, επιτελείο και στελέχη που θα απαρτίσουν τον νέο φορέα, όλα αυτά προσεχώς. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που η δημιουργία νέου κομματικού φορέα προϋπέθετε ακριβώς αυτά που τώρα απλώς παραπέμπονται στο μέλλον.

Υπήρχε η αίσθηση της υποχρέωσης ο κάθε πολίτης να ενημερωθεί ποιος είναι ο νέος φορέας, τι έχει να πει, πού το πάει, ποιοι θα είναι οι επικεφαλής. Πλέον στη νέα εποχή όλα αυτά θεωρούνται περιττά. Τώρα θα μπορούσε να πει κάποιος πώς ένας ραδιοφωνικός παραγωγός δεν σκέφτηκε τόσο καιρό να στήσει μια εκπομπή με τον τίτλο «Ξεκινάμε». Η ευκαιρία χάθηκε, το «Ξεκινάμε» προβάρεται πλέον για κόμμα, με το κλασικό περιστέρι δίπλα να πετά.

Δεν μιλάμε βέβαια για ιδεολογίες και άλλα περιττά, που κάποτε θεωρούνταν συστατικά εκ των ων ουκ άνευ για τη διαμόρφωση ενός κομματικού σχηματισμού. Στην περίπτωση της κυρίας Καρυστιανού μάλιστα η παντελής απουσία ιδεολογικού προφίλ έκανε ακόμα και κόμματα της Αριστεράς να χάσουν τον μπούσουλα και να θεωρήσουν κάποια στιγμή ότι «είναι δική τους».

Σταδιακά όμως αποκαλύφθηκε ότι οι θέσεις της κυρίας Καρυστιανού γέρνουν ακόμα δεξιότερα, συγγενεύοντας με τις θέσεις ακροδεξιών κομμάτων. Το «ανάθεμα» δεν άργησε να έρθει από τους πρώην θαυμαστές της… Τελικά στις μέρες μας φαίνεται πως δεν έχει και μεγάλη σημασία πού γέρνει η πλάστιγγα. Ίσως όμως και αυτός να είναι ο στόχος. Να μη φανεί τι πρεσβεύει ο νέος φορέας, πέραν των εξόφθαλμων για δικαιοσύνη για όλους, ανάσα ελπίδας ή ό,τι άλλο. Η παράνοια των social άλλωστε επιτρέπει, αν όχι ενθαρρύνει, να ψηφιοποιείς σε μια λέξη αυτά που δεν θέλεις να πεις για τις προθέσεις σου. Συνεπώς ξεκινάμε και όπου βγει!

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή