Όλοι αισθανθήκαµε εθνική υπερηφάνεια µε την πανηγυρική έλευση της φρεγάτας «Κίµων». Ηταν πράγµατι συγκινητική η υποδοχή του υπερσύγχρονου πλοίου από το αντίγραφο της αρχαίας τριήρους, της «Ολυµπιάδος», και από το θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ» των νικηφόρων Βαλκανικών Πολέµων. Η Ελλάς είναι χώρα παραθαλάσσια µε µεγάλη ακτογραµµή και χώρα νησιωτική µε επίκεντρο το Αρχιπέλαγος. Είναι απαραίτητη η ενίσχυση του Πολεµικού Ναυτικού µας για να θωρακίσουµε την Αµυνά µας, για να προστατεύσουµε τις θαλάσσιες διαδροµές στον πόλεµο και στην ειρήνη και για να ενισχύσουµε τον γεωπολιτικό ρόλο µας ως ναυτικής δύναµης. Μην ξεχνούµε ότι στους Βαλκανικούς Πολέµους του 1912-13 οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι µας δέχθηκαν ως συµµάχους κυρίως λόγω του Ναυτικού µας, το οποίο τελικά κατανίκησε τον οθωµανικό στόλο.

Η παρουσία της τριήρους και του «Αβέρωφ» εµπεριείχε ισχυρούς συµβολισµούς. Η συνέχεια του Ελληνισµού είναι παρούσα και στην ξηρά και στη θάλασσα. Τα ονόµατα των τεσσάρων νέων φρεγατών τύπου Bellh@ra τιµούν τη ναυτοσύνη των αρχαίων Ελλήνων. Τρία ονόµατα αναφέρονται σε Αθηναίους στρατηγούς που αξιοποίησαν τον στόλο (Κίµων, Θεµιστοκλής, Φορµίων) και ένα αναφέρεται στον Κρητικό Νέαρχο, ναύαρχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Πιστεύω ότι ο συµβολισµός θα ήταν πιο ισχυρός αν στην υποδοχή του «Κίµωνος» µετείχε και ένα αντίγραφο βυζαντινού δρόµωνος. Η Ελληνική Ιστορία δεν κάνει άλµα από τον Αλέξανδρο στο 1821 και στο 1912. Ο βυζαντινός Ελληνισµός είχε θαυµαστές επιδόσεις στις θάλασσες και στις ναυµαχίες. Οταν χάθηκε η ναυτική ισχύς και ο έλεγχος των θαλασσών παραχωρήθηκε σε Γενουάτες και Βενετούς, άρχισε και η παρακµή της Ρωµανίας, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο δρόµων, δηλαδή δροµέας, ήταν ο κύριος τύπος βυζαντινού πολεµικού πλοίου. Θα µπορούσε να κατασκευασθεί ένα αντίγραφο και να ονοµασθεί «Καλλίνικος ο Πυρπολητής». Ηταν ο Ελληνας από την Ηλιούπολη (σηµερινό Μπααλµπέκ) του Λιβάνου, ο οποίος εφηύρε το περίφηµο «Υγρόν Πυρ». Η Ελληνική Φωτιά, όπως την ονοµάζει ο Κωστής Παλαµάς, είχε µία µυστική σύνθεση εύφλεκτων υλών και αντιµετώπισε επιτυχώς πολλούς στόλους αντιπάλων της Κωνσταντινουπόλεως.

Ο σύγχρονός µας Αµερικανός διεθνολόγος και σύµβουλος Προέδρων Edward Luttwak στο βιβλίο του για την «Υψηλή Στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» αναφέρεται µε θαυµασµό στα κατορθώµατα του βυζαντινού Ναυτικού µε τους δρόµωνες και µε αξιόµαχους ναυτικούς. Ο συγγραφέας βασίζεται σε κείµενα των αυτοκρατόρων Λέοντος Στ’ και Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου και παρατηρεί ότι από τον 7ο µέχρι τον 12ο αιώνα ο αυτοκρατορικος στόλος ήταν ο από µηχανής Θεός για το ελληνορθόδοξο κράτος της Κωνσταντινουπόλεως. Στην ακµή του το βυζαντινό Ναυτικό αποτελείτο από 150 πλοία και 28.000 ναύτες, κυρίως Χριστιανούς από την Ανατολική Μεσόγειο και τη Σικελία.

Για να είµαι δίκαιος, οφείλω να συγχαρώ το Πολεµικό Ναυτικό µας, το οποίο ήδη έχει αναδείξει µία µορφή του Βυζαντίου, δίνοντας σε µία φρεγάτα το όνοµα του αυτοκράτορος Νικηφόρου Φωκά. Εξάλλου και ο Στρατός Ξηράς θυµάται τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, π.χ. στο έµβληµα της Ανωτάτης Στρατιωτικής ∆ιοικήσεως Ηπείρου και Μακεδονίας, ενώ ένας σχηµατισµός της Πολεµικής Αεροπορίας χρησιµοποιεί µία φράση του αυτοκράτορος της Νικαίας Αγίου Ιωάννου του Βατάτζη.

Αν δεν τιµήσουµε τους δρόµωνες και τον βυζαντινό πολιτισµό, θα τους οικειοποιηθούν κάποιοι γείτονες που πλαστογραφούν συστηµατικά την Ιστορία µας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ''Παραπολιτικά''