Ο πρόσφατος εορτασµός της επετείου της Ελληνικής Επαναστάσεως έφερε στον νου µας τις διάφορες απόπειρες αποδοµήσεως της Ιστορίας µας και της εθνικής ταυτότητας, οι οποίες εµφανίζονται κατά καιρούς. Το ευχάριστο είναι ότι αυτές οι απόπειρες αποτυγχάνουν, διότι προσκρούουν στα τεκµήρια, στις µαρτυρίες της εποχής και στον ερευνητικό ζήλο ορισµένων επιστηµόνων.

Επί πολλές δεκαετίες κατεβλήθη προσπάθεια από µαρξιστές διαφόρων τάσεων να παρουσιασθεί η Επανάσταση του 1821 ως κοινωνική-ταξική και όχι εθνική. Την απάντηση τους δίνουν οι άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στη «∆ιήγησιν συµβάντων της ελληνικής φυλής», δηλαδή στα αποµνηµονεύµατά του. Εκεί τονίζει τον εθνικό και όχι ταξικό χαρακτήρα της Εθνεγερσίας: «Η επανάστασις η εδική µας δεν οµοιάζει µε καµµιάν απ’ όσαις γίνονται την σήµερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εµφύλιος πόλεµος. Ο εδικός µας πόλεµος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος µε άλλο έθνος!».

Ο Γέρος του Μοριά, ως αυτόπτης µάρτυς, ξέρει καλύτερα από όλους και απορρίπτει, µεταξύ άλλων, την άποψη ότι η Ελληνική Επανάσταση ήταν πνευµατικό τέκνο της Γαλλικής. Την ίδια άποψη, για τον εθνικό και όχι κοινωνικό χαρακτήρα του 1821, είχε και ένας από τους φανατικούς αντιπάλους των ξεσηκωµένων Ελλήνων. Ο Αυστριακός καγκελάριος κόµης Μέτερνιχ σε µια επιστολή του, γραµµένη το 1826, γράφει: «Η Ελληνική Επανάστασις οµοιάζει πολύ περισσότερον µε τας ταραχάς αι οποίαι κατά καιρούς λαµβάνουν εν Ιρλανδία (εννοεί: απόσχιση από τη Μ. Βρετανία) παρά µε τα γεγονότα τα οποία ηφάνισαν την Ισπανίαν, την Πορτογαλίαν και την Ιταλίαν και τα οποία είχον εις πολύ µεγάλον βαθµόν τα χαρακτηριστικά της Γαλλικής Επαναστάσεως». Η πρόσφατη ψηφιοποίηση ολοκλήρου του αρχείου επιστολών του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (kolokotronis-archive. org), η οποία παρουσιάσθηκε επισήµως στο κοινό, σε επιµέλεια του Εθνικού Ιδρύµατος Ερευνών, συγκεντρώνει 1.100 ψηφιοποιηµένα έγγραφα, τα οποία ανήκουν στο Κοινωφελές Ιδρυµα «Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος - Βιοχάλκο» και στο Κοινωφελές Ιδρυµα Κοινωνικού και Πολιτιστικού Εργου (ΚΙΚΠΕ).

Από τις επιστολές αυτές αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο Θ. Κολοκοτρώνης µετά την άδικη φυλάκισή του κατά τον β’ εµφύλιο επανήλθε ενεργός στην πολεµική δράση και κατεδίωξε όχι µόνο τον στρατό του Ιµπραήµ, αλλά και τους προσκυνηµένους Νενέκους. Η δράση του κατά την περίοδο 1825-1828 είναι µαχητική και εντυπωσιακή, όπως προκύπτει από το ψηφιοποιηµένο αρχείο. Πρόκειται για συντριπτική απάντηση σε µια οµάδα αποδοµητών, οι οποίοι καθ’ όλη τη διάρκεια του 2021 γύριζαν την Ελλάδα και κατηγορούσαν τον Πελοποννήσιο ηγέτη ότι «µετά το 1826 δεν πολεµούσε, αλλά µόνο πολιτικολογούσε και έκανε ίντριγκες». Είναι θλιβερό το γεγονός ότι θορυβώδεις µειοψηφίες διανοουµένων και ιστορικών ερευνητών επιχειρούν να γίνουν διάσηµοι ή να εµφανισθούν ως δήθεν προοδευτικοί, σπιλώνοντας τη µνήµη αγωνιστών της Ελευθερίας. Αραγε, τώρα, που υπάρχουν στη διάθεση όλων αυτά τα ντοκουµέντα για την περίοδο 1825-1828, οι αποδοµητές θα ζητήσουν δηµοσίως συγγνώµη;

Οι νέες τεχνολογίες -ευτυχώς- βοηθούν στην ευρύτερη διάδοση της αλήθειας και των τεκµηρίων και κατατροπώνουν τις ανακρίβειες των προπαγανδιστών. Η πατριωτική υπερηφάνεια την οποία αισθάνθηκαν οι Ελληνες κατά την πρόσφατη αποστολή πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο δείχνει ότι οι αποδοµητές απέτυχαν να αλλοιώσουν την εθνική ταυτότητα και την ιστορική µνήµη.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"