Η συνθήκη είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά πολιτικά δεδοµένα: Το κυβερνών κόµµα -εν προκειµένω η Νέα ∆ηµοκρατία- κλείνει σε λίγους µήνες επτά συναπτά έτη στην εξουσία και σε όλες ανεξαιρέτως τις δηµοσκοπήσεις είναι πρώτο κόµµα στις προτιµήσεις των πολιτών, µε διψήφια διαφορά από το δεύτερο, επίσης σε όλες ανεξαιρέτως τις δηµοσκοπήσεις.

Διαβάστε: Συνάντηση Μητσοτάκη με Ερντογάν: Δεν είναι στην ατζέντα οι θαλάσσιες ζώνες - Ποιοι υπουργοί συνοδεύουν τον πρωθυπουργό στην Τουρκία - Δεν πάει ο Δένδιας

Τι γίνεται, λοιπόν, από κει και πέρα; Πέντε κόµµατα διεκδικούν µε αξιώσεις (προς το παρόν τουλάχιστον) τη δεύτερη θέση, άλλα µε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας και άλλα µε εµφανώς λιγότερες. Πρόκειται για τρία κοινοβουλευτικά κόµµατα, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, την Πλεύση Ελευθερίας και την Ελληνική Λύση, και για δύο που δεν έχουν καν δηµιουργηθεί ακόµα αλλά τα έχουν ουσιαστικά προαναγγείλει οι ιδρυτές τους: αυτά του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού. Καθώς όµως οι διαφορές είναι σε πολλές µετρήσεις στα όρια του στατιστικού λάθους, δεν αποκλείεται ένα κόµµα που φιλοδοξεί να γίνει αξιωµατική αντιπολίτευση τελικά να βγει στις εκλογές πέµπτο ή και έκτο. Οι δε µετρήσεις για τα κόµµατα Τσίπρα και Καρυστιανού κινούνται σε πιο θεωρητικό επίπεδο επί του παρόντος. Ακολουθεί το ΚΚΕ, που είναι σταθερά σε υψηλά µονοψήφια ποσοστά και έπονται άλλα έξι κόµµατα που είναι είτε λίγο κάτω είτε λίγο πάνω από το όριο του 3%, που επιτρέπει την είσοδο στη Βουλή, και συνεπώς δίνουν µια πολιτική µάχη επιβίωσης: ΣΥΡΙΖΑΠροοδευτική Συµµαχία, ΝΙΚΗ, Νέα Αριστερά, Φωνή Λογικής, Μέρα25, Κίνηµα ∆ηµοκρατίας (ή ∆ηµοκράτες - Προοδευτικό Κέντρο όπως ονοµάζεται πλέον). Αν µείνουν εκτός του επόµενου κοινοβουλίου, ίσως προσπαθήσουν να διατηρηθούν ενεργά µέχρι τις ευρωεκλογές του 2029, αλλά δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

Μέχρι στιγµής, η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να δηµιουργεί κάποιο πρόβληµα - ίσα ίσα θα µπορούσε εύλογα να πει κανείς ότι δείχνει και τον πλούτο της δηµοκρατίας µας και προάγει τον πλουραλισµό. Ο τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός χρόνος, ωστόσο, είναι συγκεκριµένος και περιορισµένος. Το ίδιο και ο χώρος στο πρωτοσέλιδο κάθε εφηµερίδας που κρεµιέται στα περίπτερα και διαβάζεται στις πρωινές τηλεοπτικές εκποµπές. Το ίδιο και η κεντρική σελίδα κάθε news site. Συνεπώς, δώδεκα κόµµατα παλεύουν καθηµερινά να κρατηθούν ψηλά στην επικαιρότητα, να θυµάται ο κόσµος ότι υπάρχουν, να µαθαίνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τις θέσεις και τις προτάσεις τους. Αυτό, λοιπόν, όπως δείχνουν ορισµένα σκόρπια περιστατικά του τελευταίου διαστήµατος, οδηγεί σήµερα, τουλάχιστον έναν χρόνο πριν από την προκήρυξη των εθνικών εκλογών, στη λογική «πες κάτι ακραίο για να ακουστεί και να συζητηθεί σίγουρα». Το φαινόµενο αυτό προϊόντος του χρόνου θα οξύνεται, ναρκοθετώντας τις όποιες προϋποθέσεις υπάρχουν για έναν υγιή και σοβαρό πολιτικό διάλογο. «Γιατί είναι ο ∆αρβίνος επιστήµη; Αποδεικνύεται ότι είµαστε από µαϊµούδες;

Ξέρετε τι βλασφηµία είναι να λέτε ότι έχουµε κοινό πρόγονο;» είπε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, ∆ηµήτρης Νατσιός, διαβεβαιώνοντας στη συνέχεια πως «εµείς δεν βάζουµε οµοφυλόφιλο στα ψηφοδέλτια». Ενώ στην τηλεόραση αµφισβητείτο η επιστηµοσύνη του Κάρολου ∆αρβίνου, στη Βουλή ακουγόταν η πρόταση να πυροβολούµε και να σκοτώνουµε τους αλλοδαπούς που επιχειρούν να διαβούν τα ελληνικά σύνορα. «Ήσασταν καταδροµέας. Ως καταδροµέας ξέρετε τι µαθαίναµε να κάνουµε στα σύνορα. Λες: “Αλτ! Τις ει;”. Και τι κάνουµε µετά, κύριε Πλεύρη; Τι κάνουµε στον στρατό; Μπουµπουνάς! ∆εν γίνεται αλλιώς», έλεγε ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, απευθυνόµενος στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου. Λίγες ηµέρες νωρίτερα, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, τσακώθηκε ακόµα και µε τη µειλίχια Αθηνά Λινού, ενώ σε τηλεοπτική της εµφάνιση είπε για τον Άδωνι Γεωργιάδη: «Έσφιξαν τα γάλατα γιατί έφαγε µήνυση, ο ίδιος είχε τρεις µήνες περιθώριο για να κάνει µήνυση, γιατί είναι κότα».

Σε δική της τηλεοπτική συνέντευξη, η πρόεδρος της Φωνής Λογικής, Αφροδίτη Λατινοπούλου, ανέφερε ότι έχει ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να επανεξεταστεί η θανατική ποινή σε ολόκληρη την Ευρώπη για τους «λαθροδιακινητές», δηλαδή όσους παράνοµα µεταφέρουν πρόσφυγες και µετανάστες. Η δε Μαρία Καρυστιανού, την επαύριον του θανάτου 15 µεταναστών στο Ανατολικό Αιγαίο, καλούσε το κράτος να πράξει «όσα µπορεί για την αποτροπή των παράνοµων εισβολών».

Εκτελέσεις µεταναστών εν ψυχρώ, εκτελέσεις διακινητών προγραµµατισµένες, πόλεµος στη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, κότες και άλλα συµπαθή πτηνά. Αυτά «κοσµούν» τον δηµόσιο διάλογο µέσα σε διάστηµα λίγων µόλις ηµερών, σε µια προσπάθεια που θα ενταθεί για την ατάκα, τα κλικ, την προβολή, για ό,τι καταφέρει να φέρει στο τέλος µερικές χιλιάδες ψήφους ακόµα, που θα εξασφαλίσουν τελικά την είσοδο στη Βουλή ή ένα καλό πλασάρισµα στην κοινοβουλευτική κατάταξη. Κι από κοντά ένα ΠΑΣΟΚ (χωρίς κατά κανόνα τις προαναφερθείσες ακρότητες) το οποίο απεκδύεται τον παραδοσιακό πιο θεσµικό, πιο «συστηµικό» του ρόλο για να µη φανεί στα µάτια των ψηφοφόρων λιγότερο αντικυβερνητικό κι έτσι αρνείται να συµπράξει στην εκλογή νέων προέδρων τριών ανεξάρτητων Αρχών και αρνείται a priori να ψηφίσει οποιαδήποτε αναθεώρηση άρθρου του Συντάγµατος στην παρούσα Βουλή, ακόµα κι αν συµφωνεί µε αυτήν. Στα δώδεκα κόµµατα προσµετρήσαµε και τα αναγγελθέντα. ∆εν προσµετρήσαµε, ωστόσο, αυτά τα οποία µπορεί αιφνιδιαστικά να δηµιουργηθούν λίγους µήνες πριν από τις επόµενες κάλπες. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον έντασης, πόλωσης, διχασµού και ακροτήτων, δεν είναι δύσκολο να µαντέψει κανείς τι ακριβώς θα είναι αυτό το νέο που θα γεννηθεί.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή