Η κοινή εμφάνιση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Λέοντος ΙΔ' προκάλεσε μία κατ’ αρχήν γενική ευφορία, διότι σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός. Η τελετή διοργανώθηκε με αφορμή τα 1.700 χρόνια από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο και έλαβε χώρα στο ίδιο ακριβώς μέρος, στη Νίκαια της Βιθυνίας. Ο θρησκευτικός διάλογος μεταξύ των δύο Εκκλησιών που συνεχίζεται επί αιώνες προφανώς δεν έχει καταλήξει ούτε πρόκειται στο ορατό μέλλον.
Θα πρέπει όμως να σημειωθεί κάτι σημαντικό που αφορά σε μία από τις δογματικές διαφορές. Στην κοινή ανάγνωση του Συμβόλου της Πίστεως, του «Πιστεύω», και οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες διατύπωσαν την Ορθόδοξη εκδοχή, «εκ του Πατρός εκπορευόμενον», με τον Πάπα να προβαίνει σε μία κίνηση καλής θέλησης παρότι το filioque αποτελεί αγκάθι για τις δύο πλευρές

Δεν είδαν όλοι με καλό μάτι αυτήν τη συνεύρεση και αυτό φάνηκε από την υποβαθμισμένη εκπροσώπηση δύο εκ των παλαίφατων Πατριαρχείων: των Ιεροσολύμων και της Αντιοχείας. Ωστόσο, σχεδόν 1.000 χρόνια μετά το Σχίσμα εκδηλώνεται μία προσπάθεια προσέγγισης, δίχως ψευδαισθήσεις περί δογματικής σύγκλισης.
Αρκετές φορές η ίδια η Ιστορία λειτουργεί ως επιταχυντής. Ο Χριστιανισμός βρίσκεται υπό διπλό διωγμό. Στη Μέση Ανατολή και την Αφρική οι χριστιανοί μαρτυρούν, ομολογούν και δολοφονούνται όπως την εποχή των πρώτων διωγμών και την περίοδο της ισλαμικής κατοχής. Στη θέση των διωκτών σήμερα ξανά οι ισλαμιστές. Συντελείται μια κανονική γενοκτονία των χριστιανών.

Ο δεύτερος, παράλληλος διωγμός, συμβαίνει εντός της Δύσης και κυρίως στην Ευρώπη η οποία αποχρωματίζεται θρησκευτικά, ουδετεροποιείται, με αποτέλεσμα τον χώρο που αφήνει αυτή η πολιτισμική υποχώρηση να τον καταλαμβάνει πάλι το Ισλάμ, μέσω της μετανάστευσης.

Άρα, ακόμα και αν η δογματική απόσταση παραμένει, μία κοινή πολιτική δράση πρωτίστως για την προστασία των χριστιανών στις περιοχές που διώκονται και ταυτόχρονα για την αναζωογόνηση της χριστιανικής πίστης στις Δυτικές κοιτίδες - με σεβασμό στην κυρίαρχη ομολογία της κάθε χώρας- είναι επιβεβλημένη.
Χρειάζεται μία πανχριστιανική διπλωματική Σταυροφορία. Προέχουν οι ζωές των χριστιανών και η ελευθερία τους. «Christian lives matter». Επίσης επείγει η επαναχριστιανοποίηση της Δύσης η οποία εποικίζεται δημογραφικά και πολιτισμικά από το Ισλάμ υπό το αδιάφορο βλέμμα μικρών, απαίδευτων, αριστερών, διεφθαρμένων και εξαγορασμένων πολιτικών ηγεσιών.

1.700 χρόνια μετά τη μεγάλη ιστορική αλλαγή που έφερε ο Μέγας και Άγιος Κωνσταντίνος με την Α’ Οικουμενική Σύνοδο και 1.000 χρόνια μετά το Σχίσμα του 1054 έχει έρθει η ώρα ο Χριστιανισμός να φορέσει πάλι την πανοπλία του. Εφόσον η δογματική απόσταση παραμένει, ας κρατήσει ο καθένας τα δικά του λάβαρα, με τον Σταυρό επάνω, και ας πολεμήσουμε σε πλαϊνές παρατάξεις έκαστος κάτω από την ομολογία του, αλλά στον κοινό αγώνα με το ίδιο θεϊκό σήμα που έδωσε τη νίκη στον Μεγάλο Κωμσταντίνο. «Εν τούτω νίκα»


Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή